Mijn mening: Een scheidsrechter mag zijn assistenten wel serieus nemen.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Laat ik een ding vooropstellen, ik heb veel respect voor alle dames, heren, jongens en meisjes die iedere week als scheidsrechter bij een voetbalwedstrijd fungeren. Want ze kunnen het bijna nooit goed doen in de ogen van supporters en spelers van de thuisploeg of tegenpartij.
JOHANNN

In voetballand wonderland is de arbitrage een onderwerp waar aardig wat over gesproken wordt. Een Erwin Koeman die roept dat zijn RKC, genaaid’ wordt door scheidsrechter Ed Jansen nadat hij Sander Duits voor de tweede keer geel gaf of de commotie rond scheidsrechter Dennis Higler die volgends velen met kaarten loopt te zwaaien alsof hij voor iedere verstrekte kaart een paar honderd euro op zijn rekening krijgt bijgeschreven.

Velen noemen het veelvoud aan regels de oorzaak van het fluitgedrag van de arbiters in de Eredivisie en Jupiler League. Een gedrag wat ingegeven wordt door de stress van het moeten presteren. Dit gespannen gedrag slaat ook steeds meer over naar het amateurvoetbal. Een scheidsrechter in het amateurvoetbal die als een blad aan een boom verandert als hij het groene gras opstapt, komt steeds vaker voor. Scheidsrechters, die onder druk van de cijfertjes moeten presteren, gedragen zich dan opeens heel anders. Totaal anders moet ik zeggen waarbij je denkt, is dit dezelfde man die drie kwartier geleden nog ontspannen de bestuurskamer instapte.

Een ware metamorfose mag je het bijna noemen en waar ik in het weekend van 12 en 13 oktober twee voorbeelden van zag. Twee voor de wedstrijd zeer aimabele en ontspannen scheidsrechters die in de door hun te leiden duels opeens totaal onherkenbaar werden. In mijn optiek bewogen ze zich stijf van de stress over het veld en gedroegen ze zich vreemd.

Enkele jaren geleden werd de term grensrechter vervangen door assistent-scheidsrechter. Dat betekende  dat ook duels in het amateurvoetbal geleid werden door een arbitraal trio. Een arbitraal trio wat staat voor samenwerking. Een samenwerking om er gezamenlijk voor te zorgen  een duel, en op welk niveau dan ook, in goede banen te leiden.

Op zowel zaterdag en de zondag was ik, samen met meerdere voetballiefhebbers, getuige van situaties zoals het niet moet. Twee arbiters die absoluut zichzelf niet waren behandelden hun assistenten niet als zodanig maar lieten ze eigenlijk voor Jan met de korte achternaam langs de lijn staan. Wie of wat gelijk had blijft altijd een discussiepunt maar ook een scheidsrechter in het amateurvoetbal hoort het fatsoen te hebben om zijn assistent op een normale manier te woord te staan. Dat is niet alleen mijn mening maar een van meerderen die getuige waren van het optreden van deze niet zichzelf zijnde arbiters.

Niet zichzelf zijn omdat ze worden beoordeeld op dat wat ze fout doen. Daar worden ze niet alleen door het publiek op beoordeeld maar ook door  rapporteurs. Ik geef het iedereen te doen, je hobby zo goed mogelijk proberen uit te oefenen terwijl er over je schouder meegekeken wordt naar  wat je als scheidsrechter vooral fout doet.

Bij de KNVB hebben ze een tekort aan scheidsrechters. Dat vind ik niet vreemd want natuurlijk is het zo dat als er fouten gemaakt worden daar opgewezen moet worden. Maar er viel deze dagen zelfs een opmerking, de scheidsrechters van tegenwoordig worden bijna gehersenspoeld. Een stevige opmerking maar geen vreemde want als ik nog eens terugdenk aan het gedrag van deze twee scheidsrechters ben ik nu nog steeds verbaasd. Verbaasd over het feit hoe het twee zeer aimabele mannen lukt om als totaal andere personen over het veld te, razen’ om vervolgens bij spelers, technische staf en supporters een indruk achter te laten van iemand die niet op een voetbalveld thuishoort.

Als je er over nadenkt kom je tot maar een conclusie, de scheidsrechterscommissie moet eens wat minder regels bedenken. De rapporteurs zouden eens wat minder streng op looplijnen en meer van die ongein moeten letten. Laat een scheidrechter fluiten in de lijn van de wedstrijd. Laat hem een probleem oplossen met een grote mond als een speler ook zijn mond opentrekt. Een oplossing die bijvoorbeeld Mario van der Ende en Dick Jol tot grote hoogte hebben gebracht.

Nee, we doen het anders want er moeten kaarten getrokken worden en de spelers kunnen betalen waarbij er geen lijn in de strafmaat te ontdekken valt. Een handsbal in het zestienmetergebied kan bijvoorbeeld bestraft worden met een strafschop+ rode kaart, een strafschop+ gele kaart of alleen maar een strafschop. Geen touw aan vast te knopen voor wie dan ook en wat beslissingen zijn die alleen maar tot irritatie binnen de lijnen zorgt.

Naar aanleiding van mijn verslagen kreeg ik de opmerking te horen, wie werkt maakt fouten. Een opmerking die natuurlijk klopt maar niets met het gedrag van beide arbiters te maken heeft. Want fouten maken mag maar je assistenten niet serieus nemen noem ik geen fout maar is misschien wel een nieuwe regel waar de gemiddelde voetballiefhebber het bestaan nog niet van weet.