Mijn mening: Jeugdtrainers moeten de ,wisselziekte' overboord gooien

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Vorig weekend werd ik gewezen op het duel Viboa D1-ZFC Zuidlaren D1. Een duel die dinsdagavond gespeeld werd. De gunstige temperaturen deden mij besluiten om naar Winsum te gaan voor een wedstrijd tussen twee talentvolle jeugdteams.
JOHANNN
In de eerste helft werd er prima gevoetbald door beide teams wat mede kwam door scheidsrechter Jan Venema. De arbiter leidde het duel bekwaam en liet beide teams voetballen waar het kon en greep in waar het moest. Kortom, een lekker potje voor de neutrale kijker. De 2-0 voorsprong voor Viboa bij rust was terecht want de Winsumers waren duidelijk de bovenliggende partij. In de pauze was iedereen enthousiast over de wedstrijd en de ware voetballiefhebber verheugde zich op de tweede helft.

De tweede helft werd echter een grote teleurstelling omdat beide coaches helaas last hadden waar veel jeugdcoaches last van hebben, de, wisselziekte”. Het sprankelend duel van voor de rust werd in de tweede helft namelijk, dood’ gewisseld. Een goed lopende aanval en hoppa daar ging weer een hand omhoog. , Wisselen scheidsrechter’ en weer werd een van de teams ondersteboven gegooid. Jammer voor de aanwezige toeschouwers die hoopten op een leuke tweede helft maar bedrogen uitkwamen.

Veel verenigingen, en vooral de grotere, houden er een selectiebeleid op na. Een beleid wat er op neer komt dat de spelers voor de hoogste twee teams in een leeftijdscategorie niet op alleen maar blauwe of bruine ogen geselecteerd worden. Fysieke gesteldheid, techniek, mentaliteit, alles wordt dan vaak besproken en wat goed is als een vereniging een bepaald beleid voert. Vanaf de D-junioren begint het, echte’ werk want dan komt het spelen van elf tegen elf spelen in beeld. Een situatie waarin elf posities bezet moeten worden. Posities waar niet iedereen overal kan voetballen wat iets is wat soms wel bij zeventallen kan. Gericht werken heet zoiets tegenwoordig, kijken wie het beste centraal, op de vleugels of als spits functioneert.

In deze categorie, althans zo werd ons dat op de JVT-cursus verteld, mag er ook aan de mentale weerbaarheid gewerkt worden. Daar werd mee bedoeld dat in selectieteams de boodschap moet zijn, de beste elf spelen. Nu gaat dit natuurlijk niet altijd op. Iedereen wil voetballen en wat begrijpelijk is. Maar een speler in de D-junioren mag best leren dat je een basisplaats moet verdienen werd er gezegd en waar ik het wel mee eens ben. Ik ben het er ook mee eens dat iedereen moet spelen en daar is de theepauze een mooi moment voor. Drie wissels op de bank zorgt voor drie verse krachten in de tweede helft en één van de gewisselde spelers gaat als wisselspeler mee terug naar het veld. Meer niet en wat alleen maar duidelijkheid geeft voor iedereen. De spelers voor de tweede helft weten dat ze nu blijven staan en kijken niet angstig naar de bank bang dat ze zijn om gewisseld te worden.

Daar dacht ik, toen ik dinsdagavond terugreed naar Ezinge, aan want na een prachtige eerste, had ik een matige tweede helft gezien en wat in mijn ogen niet nodig was geweest. Gooi de, wisselziekte’ overboord zou ik tegen de jeugdtrainers vanaf de D-junioren willen zeggen want geloof mij, je doet er niemand een plezier mee.