Mijn mening: Geef mij maar een scheidsrechter die de voetbaltaal spreekt

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Erwin Koeman was na afloop van PSV-RKC een beetje boos. Niet boos omdat hij verloren had maar hij was boos op de arbitrage. Scheidsrechters kunnen niet meer in de sfeer van de wedstrijd fluiten omdat ze volgens de oud-prof volgestopt worden met regels die ze wel moeten hanteren om carrière te maken.

JOHANNN

Ik heb de beelden niet gezien maar snapte de oudste van de twee broers Koeman volkomen. Ik zie in een seizoen ieder weekend minimaal twee wedstrijden ergens op een sportcomplex in Groningen of soms Drenthe en denk vaak, dit gaat helemaal nergens over. Spelers op vijfde klasse niveau die geen trainingsbroek onder een voetbalbroek mogen dragen omdat kleur trainingsbroek en voetbalbroek niet overeenkomen, een arbiter die de ene speler voor het wegtrappen van de bal wel en de ander, die al een gele prent had, geen tweede gele kaart geeft zijn nog maar twee voorbeelden. Ik zou nog meer kunnen noemen maar daar gaat het niet om. Er is in voetballand wonderland een discussie gaande over het leiden van wedstrijden. Een discussie omdat het leiden van een wedstrijd door bijna iedere arbiter anders benaderd wordt. Dit seizoen was ik al bij veertien duels, inclusief bekertoernooi, aanwezig en bij veel van deze duels floten de scheidsrechters uitstekend. Het seizoen is echter nog lang en de ervaring heeft ondertussen geleerd, we gaan echt nog wel een paar, feesten en partijen’-duels meemaken. Duels waarin er van alles gaat gebeuren wat irritatie van velen zal oproepen. Een irritatie van het niet tegen hautain gedrag van wie dan ook kunnen. Tijdens mijn wekelijkse gesprekken met trainers of spelers komt het ieder weekend wel voor dat er over een scheidsrechter gesproken wordt die zijn eigen wedstrijd fluit. Daar wordt mee bedoeld dat de referee van dienst geen tegenspraak duldt en duidelijk laat blijken dat alleen hij de baas is. Nu is dat nu eenmaal ook zo maar ik ben eerlijk, ik krijg daar spontaan vlekken van in mijn nek. Geef mij maar scheidsrechters die de voetbaltaal spreken. Die met een natuurlijk overwicht gewoon onopvallend een wedstrijd in goede banen leiden.

Het is al vaker gezegd, in alles is een tijd van komen en een tijd van gaan. Soms moet je keuzes maken die je liever niet wilt maken maar de realiteit is het wel. Als iets niet meer gaat dan gaat het gewoon niet meer. Als je als scheidsrechter het tempo niet meer kunt bijsloffen dan moet je stoppen heb ik weleens gezegd. Dan moet je niet vertrouwen op een stel ogen die op hogere leeftijd echt niet beter worden. Dan moet je de voetbalsport een dienst bewijzen door te stoppen.

Johan Derksen noemde scheidsrechter Higler als voorbeeld van iemand die de voetbaltaal niet spreekt. Dat zou best zo kunnen zijn want de rode kaart van Roda-speler Frank Demouge is ondertussen al geseponeerd. Dat voordeel hebben profs ten opzichte van de amateurs. Die moeten dat voor de, helsdeuren’ weghalen en in 99 van de honderd keer kunnen ze dat vergeten.

Amateurs zijn wat betreft ernstig in het nadeel want, en laat dat duidelijk zijn, iedereen kan fouten maken dus ook een arbiter. Maar de scheidsrechter die ik zaterdag bezig zag floot zijn eigen wedstrijd maar was consequent. Die benadeelde een van de teams duidelijk en dat was jammer. Vaak leidt dat tot irritaties binnen de lijnen die nu gelukkig achterwege bleef. Maar het marchanderen om als scheidsrechter je ego, ik ben de baas in het veld, in stand te houden geeft mij een nare smaak in de mond.