Mijn mening: Een trieste constatering is bij veel verenigingen de harde werkelijkheid

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Zoals men bij de wedstrijden kan zien zijn niet alle wedstrijden bezet met scheidsrechters. De beschikbare scheidsrechters die ik op mijn lijstje heb staan en bij de verschillende teams kan inzetten heb ik bericht gestuurd om voor zaterdag een wedstrijdje te fluiten. Van enkele heb ik nog steeds geen reactie ontvangen. Het is toch bedroevend dat met ongeveer zeventig seniorleden er niemand beschikbaar is om een E of F wedstrijdje te fluiten. Na al eerder een oproep te hebben geplaats en flyers in de kantine te hebben gehangen krijg je nergens een reactie op. Omdat er zich steeds meer jeugdleden als lid aanmelden kunnen wij als vereniging een E3 aanmelden bij de KNVB. Ook geen seniorenteam dat zegt 'wij als team fluiten de E of F wedstrijden." Dat zou overigens fantastisch zijn als dat ging gebeuren. Ieder seniorteam heeft 18 spelers, dan fluit je 1 of 2 wedstrijd per seizoen, dat moet toch mogelijk zijn zou je denken. Want op dit moment met de beschikbare scheidsrechters is het niet meer mogelijk om alle thuiswedstrijden met een scheidsrechter te bezetten. Indien er totaal geen reacties binnen komen moeten we er misschien over denken om enkele jeugdteams uit de competitie te halen. Willen we dit? NEE TOCH ZEKER !
JOHANNN

Bovenstaand artikel kwam ik tegen op een clubsite van een vereniging ergens uit de provincie. Een noodkreet mag je dit wel noemen want de wedstrijdsecretaris zat met zijn handen in het haar. De wedstrijdsecretaris gaf aan, ik heb onvoldoende scheidsrechters om al onze jeugdwedstrijden doorgang te laten vinden. Ruim zeventig spelende seniorleden en een groot aantal ouders en niemand te vinden die op een zaterdagmorgen even een pupillenwedstrijd of juniorenwedstrijd in goede banen wil leiden. Te zot voor woorden en voor mij totaal niet herkenbaar. Ook ik heb een dochter die enkele jaren geleden voetbalde en weer of geen weer, als ouder was je aanwezig. Uiteraard was het een vanzelfsprekendheid dat je ook iets van een taak op je nam. In mijn geval werd dat trainer/leider maar ook twee andere ouders waren als leider actief en bij afwezigheid van een van ons drieën werd dat door een andere ouder opgepakt.

Als ik de geluiden bij mijn regelmatige bezoeken aan een sportcomplex goed beluister gaat het tegenwoordig toch iets anders. Er zijn uiteraard verenigingen die het goed voor elkaar hebben maar er zijn er nog teveel die bovenstaande situatie zullen herkennen. Senioren die roepen, ik kom hier alleen maar om te voetballen en ouders die denken, het is mij allemaal wel zalig, ik draai mij nog even om als zoon of dochterlief de deur uit is.

Een mentaliteit die niet bij mij past en aan de noodkreet van de wedstrijdsecretaris te zien zijn er meer die er precies eender over denken. Vaak wordt gezegd, als leden heb je rechten en ook plichten. Dat is lastig want wat de rechten betreft zijn senioren vaak wel goed op de hoogte maar wat plichten betreft wordt het een ander verhaal. Daar wordt toch even anders tegenaan gekeken want het is toch mooi om te zien als een ander dat doet waar jij geen zin in hebt. Bij ouders is dat precies eender. Velen zien het niet zitten om als leider, kantinemedewerker/ster of scheidsrechter op te treden want, we’ hebben het doordeweeks al zo druk. Dat geldt overigens ook voor de vrijwilligers die er iedere zaterdag, en in sommige gevallen ook zondags, wel staan. Dat wordt door velen te gemakkelijk over gedacht en ergens is dat een trieste constatering. Denken dat iemand anders meer tijd voor vrijwilligerstaken heeft dan jouw persoontje.

Daarom begreep ik de noodkreet vanuit de provincie waar er bij de bewuste vereniging over nagedacht wordt om dan maar een jeugdteam niet aan de competitie te laten deelnemen. Leg dat eens aan kinderen uit, jullie kunnen niet voetballen want jullie pappa’s en mamma’s willen niet op de club helpen. Die willen geen koffie inschenken zodat een barmedewerker een wedstrijdje kan fluiten. Die willen jullie niet begeleiden op het voetbalveld omdat ze bang zijn dat hun schoenen vies worden. Die komen niet kijken want ze zijn moe van een week rennen en vliegen omdat pappa en mamma nog nooit van timemanagement gehoord hebben. Nu zullen kinderen misschien niet weten wat dat laatste woord inhoudt maar veel ouders ook niet. Timemanagement betekent namelijk dat je zaken goed moet plannen wat veel ouders niet kunnen. Die komen in hun beleving door ,drukke' werkzaamheden tijd tekort voor de nodige slaapuren en andere activiteiten in de echtelijke sponde. Dat willen ze graag in het weekend inhalen. En daar past enige inspanning voor die, klote’ voetbalclub waar zoon of dochter zonodig op moest in (te) veel gevallen niet bij. Dit neigt misschien naar een (te) trieste constatering maar is bij veel verenigingen helaas wel de harde werkelijkheid