Mijn mening: Een voorzitter reageert bij winst of verlies ingetogen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Over enkele weken start het amateurvoetbal weer en ga ik ze weer ontmoeten, de diverse voorzitters van de voetbalverenigingen in het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant. In de eerste weken van het seizoen zullen ook zij nieuwsgierig zijn naar de prestaties van het 1e elftal want we hoeven niet onder stoelen en banken te steken, als het vlaggenschip goed presteert heeft dat zijn weerslag op de rest van de club.
johann

Op de eerste speeldag van het seizoen zal er nog geen groot verdriet zijn als er verloren wordt. De voorzitter zal ook niet op de tafel staan dansen als er gewonnen wordt. Ook zal de voorzitter niet alle spelers doodknuffelen na een 4-1overwinning op een tegenstander die als een over datum zijnde zak wortels over het veld liep. Want een beetje voorzitter heeft ook zoiets als voetbalgogme en is het met zijn aanvoerder eens die tegen de regionale pers zegt, een zwaluw maakt nog geen zomer. Een aanvoerder als realist want die weet dat na een wedstrijd of vijf het kaf van het koren gescheiden is en je weet waar je als team staat. Zo werkte het vroeger en zo werkt het nog steeds, een eerste overwinning zegt niets als het gevolgd wordt door drie nederlagen en een gelijkspel.

Euforie na een mooie overwinning op de openingsdag mag uiteraard maar de voorzitter denkt, er komen nog een groot aantal duels waarin van alles kan gebeuren wat het seizoen opeens tot een drama kan maken. Bij een nederlaag denkt hij andersom en hoopt hij op de beroemde, flow’ voor het 1e elftal en wat tot mooie dingen moet leiden.

Een definitie van de juiste voorzitter is eigenlijk ook dat wat op de juiste voetbalvader van toepassing is. De juiste voetbalvader reageert ingetogen als zijn zoon of dochter een lekkere wedstrijd heeft gespeeld. Die hangt in de kantine niet aan de bel om een rondje voor de hele kantine te geven. Die doet dat anders, die vertelt zijn zoon of dochter, je hebt wel redelijk gespeeld. Dat zegt hij omdat het altijd beter kan. Een integere voorzitter doet dat ook want die weet, het is het werk van de trainer en spelersgroep en daar heb ik geen wezenlijk aandeel in gehad.

Trots zijn ze wel en dat mag, want daar moeten we ons niet in vergissen, ook een voorzitter steekt veel tijd in zijn cluppie maar ze vieren een eerste overwinning ingetogen.

Een voorzitter van een amateurvereniging daalt ook niet van de eretribune af maar ziet de wedstrijd staande tussen de trouwe aanhang. Een plaats waar hij zich thuisvoelt omdat hij weet, hier hoor ik te staan want ik ben maar een van de radertjes binnen de vereniging.

Zo zie ik straks de diverse voorzitters weer staan, voorzitters die weten dat een zwaluw geen zomer maakt, een nederlaag niet voor crisisberaad zorgt en een gelijkspel betekent, het kan nog alle kanten op.

In het betaald voetbal is dat iets anders, daar weten bestuursleden en directeuren niet hoe snel ze beneden moeten komen als het 1e elftal een mooie maar verrassende overwinning heeft behaald. Want de camera is heilig en meedelen in het succes heeft prioriteit nummer een.

Het amateurvoetbal is in de meeste gevallen nog heerlijk puur wordt er vaak gezegd. Ik spreek uit ervaring, dat is de waarheid. Een voorzitter van een amateurclub heeft pijn als, zijn’ jongens verliezen. Zijn hart spat open van blijdschap bij een mooie zege en hij is trots als er een zwaarbevochten gelijkspel behaald wordt.

Een voorzitter vraagt in de kantine om stilte als hij een team wat kampioen geworden is namens de club wil feliciteren. Een voorzitter vraagt om stilte als hij meldt dat het contract met de trainer is verlengd. Een voorzitter van een amateurclub vraagt echter nooit om stilte om te vertellen hoe geweldig hij is. Want dat doet een voorzitter niet want die weet ook al gaat mijn radertje niet meer rond in deze club, de vereniging  draait gewoon door.