Mijn mening: De ,stoeipartijen' in de echtelijke sponde zijn de doodsteek voor het jeugvoetbal.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Tijdens mijn rondjes rond de velden hoor je veel en waarvan het meeste door mij voor kennisgeving wordt aangenomen. Maar sommige onderwerpen komen regelmatig terug en daar ga je dan toch wat meer op letten en helemaal als je rond dat onderwerp steeds vaker verontrustende berichten hoort.

johannDat de betrokkenheid van ouders bij de verrichtingen van hun kinderen die lid van een sportvereniging zijn dalende is hoeft eigenlijk niet meer herhaald te worden. Want ik neem toch aan dat dit maatschappelijk probleem zo langzamerhand bij iedereen wel bekend is. Jeugdteams die niet spelen omdat er van de twintig ouders niemand beschikbaar is om op een zaterdag als begeleider te fungeren bij het team waar hun zoon of dochter in voetbalt, komt helaas steeds vaker voor. ‘We’ hebben het zo druk wordt door velen als een excuus gebruikt, maar wat ook geldt voor degene die WEL als vrijwilliger binnen een vereniging actief zijn want gelukkig zijn die er ook nog. Wat een slap excuus is dat eigenlijk ,we’ hebben het zo druk. Want laten we eerlijk zijn, iedereen is tegenwoordig druk.

Dit weekend hoorde ik het verhaal dat er een jeugdteam is die met het openbaar vervoer naar zijn uitwedstrijden reist zonder dat er begeleiding meegaat. B-junioren die zelf de formulieren in moeten vullen, zelf een vlaggenist moeten aanwijzen, kortom die zelf alles moeten regelen. Ik durf te zeggen dat de ouders van de spelers die voor dit team uitkomen zich kapot mogen schamen. Wat een desinteresse in de prestaties van je kind. Een kind dat in een leeftijdscategorie voetbalt dat nu niet direct de gemakkelijkste leeftijdsgroep is. Want bij bijna alle excessen die de laatste paar maanden op de voetbalvelden zijn voorgevallen  waren spelers uit deze leeftijdsgroep betrokken.

Als vereniging neem je naar mijn idee ook een onverantwoord risico als je een groep B-junioren alleen op pad laat gaan, waarbij het niet ondenkbeeldig is dat er een keer iets gebeurd waar je achteraf niet blij van wordt. ,We’ zijn druk waardoor we ons kind niet kunnen zien voetballen, is een kreet die je steeds vaker hoort. Enkele weken geleden hoorde ik de opmerking dat iemand blij was dat de wedstrijd van zoonlief was afgelast zodat ze heerlijk kon uitslapen. Dat zoonlief al drie maanden niet gevoetbald had deed even niet ter zake want wat is er nu belangrijker, het voetballen van je zoon of dochter of het uitslapen en vervolgens even ,stoeien’ in de echtelijke sponde.  Dat is namelijk het verhaal want dat ,spektakel’ moet door velen in de weekenden ingehaald worden omdat ze elkaar doordeweeks voorbijvliegen met van alles en nog wat want,we’ moeten alles bijhouden en overal aan meedoen.

Dat steeds meer jeugdwedstrijden volledig uit de hand lopen komt puur doordat ouders zich steeds minder vaak bij de duels van hun kinderen laten zien. Ik weet namelijk heel zeker dat als ik vroeger een scheidrechter bij zijn keel zou hebben gepakt dat het voor mij heel lastig zou zijn geworden want dan was het exit voetbal geweestj. Maar als je als ouder nooit aanwezig bent kun je een kind ook niet corrigeren. Dan komt de dader er, zeker weten, te vaak met een schone kont vanaf, waar een beste schop onder dezelfde kont een veel betere remedie zou zijn.

Daarom, dankzij de desinteresse van helaas steeds meer ouders gaan we met het jeugdvoetbal een kant op die we niet moeten willen maar wat wel gaat gebeuren. Want als de ,verplichtingen’ op zaterdagmorgen in de echtelijke sponde belangrijker wordt dan mee te helpen dat je kind zich normaal gedraagt op een voetbalveld dab is het jeugdvoetbal helaas reddeloos verloren!