Mijn mening: Een armbandje met het woord respect helpt niet tegen kogels

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Een voetbalteam van basisschool De Hoeksteen uit Velserbroek (Noord-Holland) mag niet meer meedoen aan het Velsense schoolvoetbaltoernooi na een incident. De 12-jarige keeper van De Hoeksteen ging op de vuist met een 11-jarige toeschouwer van de Jan Campertschool uit Driehuis, meldt de IJmuider Courant. De toernooiorganisatie is geschokt. Een team van de Jan Campertschool zal dinsdag met 'respect'-armbanden spelen.

johannZomaar een berichtje wat ik vanmorgen tegenkwam op www.telegraaf.nl en waarvan je direct denkt, ook dit verbaast mij niets. Als je, zoals ik, regelmatig op sportcomplexen komt dan denk je in sommige gevallen weleens, wat is dit voor een losgeslagen bende. Spelers die aan elkaars shirtjes lopen te trekken alsof hun leven er vanaf hangt en scheldwoorden die ik hier liever niet herhaal zijn al de gewoonste zaken van de wereld geworden. Ouders die zich in woord en gebaar met de arbitrage bemoeien, is ook iets wat je regelmatig ziet gebeuren. Als je op de radio hoort dat dit weekend enkele ouders een jonge arbiter klappen hebben gegeven dan weet je, de nazaten van dat ,spul" heeft het voorbeeld thuis zitten. Vaders met losse handjes zijn namelijk een, geweldig’ voorbeeld voor zoonlief want wat mijn vader kan en doet mag en wil ik ook.

In het artikel hierboven werd geschreven over het dragen van armbandjes met het woord Respect waarvan ik zou zeggen, flikker die rommel maar gauw de grijze container in want respect en voetbal gaan tegenwoordig niet meer samen. Het gezeik over facebookpagina ’s voor aanvoerders en meer van dat soort onzin, stop er maar mee want het helpt allemaal niets.

Het kankergezwel, lees het lichamelijk geweld in het amateurvoetbal, raast namelijk als een orkaan over de voetbalvelden en is door niets en niemand meer te stoppen. Zolang het balletje blijft rollen zal er op de velden gevochten worden omdat er (te)veel leeghoofden zijn die denken dat je met schoppen en slaan je ongenoegen moet laten blijken.

De KNVB-medewerkers kunnen van alles bedenken, Ruud Gullit en zijn mede-aanvoerders kunnen van alles roepen en wij kunnen hopen dat het gezond verstand terugkeert maar helaas, de orkaan raast door. Richard Nieuwenhuizen was de eerste dode die te betreuren viel maar hij zal de laatste niet zijn. Er komt namelijk een dag dat er echte wapens in de, strijd’ gegooid worden en er ergens in Nederland schoten te horen zullen zijn. Schoten die gebruikt zullen worden om iemand duidelijk te maken dat hij het niet met een beslissing eens is. Ik voorspel dat zoiets in de toekomst gaat gebeuren en dat een armbandje met het woord respect erop dan verdomd weinig bescherming biedt.