Nogmaals: De Eregalerij...

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Doordat er nog alle dagen nieuwe unieke bezoekers www.puurvoetbalonline.nl bezoeken  zal ik met enige regelmaat de omschrijving bij de zes foto’s in de eregalerij naar voren halen zodat ook de nieuwe bezoekers kunnen lezen wat de personen op de foto's voor mij persoonlijk hebben betekent en nog altijd betekenen.

pvo logo 01

Op 5 december is de Eregalerij van Puurvoetbalonline geopend. Een Eregalerij met foto’s van personen die helaas al zijn overleden maar in mijn voetballeven heel belangrijk zijn geweest en nog steeds zijn. Personen waar ik nog vaak aan terugdenk bij alles wat ik binnen en buiten de lijnen van het magische groene gras doe of heb gedaan. Allen hebben ze mij, en ieder op zijn eigen wijze, iets meegegeven waardoor ik dat geworden ben en waar ik alle dagen met volle teugen van geniet. En verder wil ik alle nabestaanden bedanken voor het omarmen van dit idee.

Op 2 december1989 overleed Albert Nauta aan de gevolgen van een tragisch verkeersongeval. Albert was de man die mij namens de voetbalvereniging Zeester naar de trainerscursus, stuurde’ omdat hij vond dat zoiets voor mijn ontwikkeling als trainer alleen maar goed zou zijn. Nog alle dagen ben ik Albert daar dankbaar voor dat hij mij dat advies gaf want naast dat ik er ongelofelijk veel leerde van Sietse van Dellen en Fred Hansen heb ik er ook als mens het nodige van opgestoken. Daarnaast bleef ik daardoor acht jaar verbonden aan de club uit het prachtige Zoutkamp en waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds graag mag komen. Albert was verder een man die met een ongebreidelde passie voor Zeester klaarstond en wat ik altijd heb onthouden: Passie is de drijfveer van alles en een voorbeeld daarin was absoluut, Albert Nauta!

Maandag 28 september 1998 was de dag dat mijn vader/ trouwste fan, Andre Staal op 68 jarige leeftijd overleed. Vanaf die dag nooit meer een groet bij het hek maar de leegte die een trouwe fan achterlaat. Dat ik het moeilijk heb gehad met het overlijden van mijn vader zal iedereen begrijpen maar mooi is het dat er dan altijd Noordpolderzijl nog is waar onze gedachten dan even weer samen kunnen komen als het niet zo gaat zoals je graag zou willen. Een tijdje terug ben ik er nog een keer geweest omdat ik vond dat het moest en ik moet zeggen het voelde goed. Want daar koester ik dan de mooie momenten die we samen deelden en, droom’ ik even dat mijn vader zo af en toe met mij mee gaat tijdens mijn tochten langs de ook door hem geliefde noord Groninger voetbalvelden.

Op 28-1-2012 overleed de oud-voorzitter van Zeester, Rommie Dijkstra, na een kort ziekbed. Het overlijden van Rommie betekende een klap voor de voetbalgemeenschap in Zoutkamp die zijn weerga bijna niet kende. Rommie leerde mij dat je altijd dicht bij jezelf moet blijven en dat je niet groter bent dan wie dan ook. In het interview dat ik had voor Puurvoetbalonline sprak Rommie met zachte stem over degene die niet meer onder ons waren en veel voor Zeester hadden betekend. Rommie was een man met een hart van goud en van woord is woord en man is man. Daarom mocht Rommie Dijkstra, door zijn unieke en hartverwarmende persoonlijkheid niet ontbreken in de eregalerij van Puurvoetbalonline

Op 4 mei 2012 overleed mijn eerste jeugdleider, Oom’ Jaap Werkman op 86 jarige leeftijd. Een leeftijd waar veel van ons voor zullen tekenen maar waar ik toch van schrok toen ik het bericht las. ,Ome’ Jaap was naast mijn jeugdleider namelijk  ook degene waar ik vroeger de wedstrijden van Ajax uit de periode dat de Europa Cup drie keer op een rij werd gewonnen mocht bekijken. We raakten dan niet uitgesproken over de kwaliteiten van de Amsterdammers die hoe verder de wedstrijd vorderde steeds beter en mooier werden in onze ogen. Prachtige herinneringen die ik koester zoals ik ook de momenten in Hoek van Holland koester die we onder zijn leiderschap, en die van Sicco Schut, als jonge voetballers mochten beleven. Momenten die er voor hebben gezorgd dat er voor ,Ome’ Jaap Werkman een plaats in de eregalerij is gereserveerd.

Zaterdag 26 mei zag ik in alle vroegte op mijn telefoon dat ik acht oproepen had gemist. Dat betekende slecht nieuws en dat klopte want ik kreeg even later Jan ten Caat aan de telefoon die vertelde dat mijn voetbalvriend uit Bedum, Jan van Dijken, was overleden. Een klap was dat maar helaas het was onvermijdelijk. Twee weken eerder had ik al afscheid van Jan mogen nemen, en waar ik Marijke nog steeds erg dankbaar voor ben. Een klein half uurtje was ik bij Jan, en wat ik nog steeds koester als een groot geschenk. Maar zo koester ik alles wat ik samen met Jan heb, beleeft’ maar vooral wat ik van hem geleerd heb. Want om het even in voetbaltaal te zeggen, ik kreeg af en toe aardig op mijn, kloten’ van Jan als hij zei dat ik zuiniger op mijzelf moest zijn als hij vond dat ik teveel hooi op mijn vork nam. Duidelijke aanwijzingen richting Puurvoetbalonline werden er gegeven en Jan was ook een enorme steun toen ik in november 2011 een besluit richting mijn toekomst moest nemen. We kenden elkaar nog maar twee jaar maar hadden een band waar ik later vaak over nagedacht heb en nog regelmatig over nadenk en waarbij ik steeds weer tot dezelfde conclusie kom. Het zat hem in onze partners, Marijke en Martine, die begrepen dat ons hart lag bij alles wat met het magische groene gras te maken had en waar we samen urenlang over konden praten en waar we van Marijke en Martine alle ruimte voor kregen.

Op 8 oktober 2012 overleed Peter Berghuis op 45 jarige leeftijd na een slopende ziekte. Peter leerde ik kennen in juni 2012 toen ik verzoek kreeg van de ouders van CVVB F1 of ik Peter zou willen interviewen. Ik hoorde dat hij ernstig ziek was en dat maakte het er niet gemakkelijker op. Het werd een bijzonder interview en waar ik nog met grote regelmaat aan terugdenk omdat ik vindt dat Peter Berghuis een voorbeeld voor velen is. Peter vertelde in het interview namelijk dat hij de pijn vergat als hij op het voetbalveld stond want dan genoot hij intens. Daar spraken wij ook over toen we op 13 juli 2012 het interview bij Peter en Nanda thuis op de site plaatsten. Dat ik het interview bij Peter en Nanda op de site plaatste was omdat daarmee de 200.000e bezoeker de site zou passeren en ik die eer graag aan Peter gunde. Nog geen drie maanden later, en helaas veel te vroeg, overleed Peter en koester ik het interview als een cadeautje van een man die hopelijk voor velen een voorbeeld zal zijn als vrijwilliger en daarom een ereplaats in de Eregalerij van Puurvoetbalonline meer dan verdient.