De drie meest memorabele sport-wedstrijden van Marja Adema(scheidsrechter KNVB groep 3)

Geschreven door Marja Adema op . Geplaatst in Even na praten

 In mijn geval best lastig dit in te vullen, want voordat ik voor de KNVB ging fluiten heb ik 23 jaar lang een bestuursfunctie bekleed, zelf jaren gevoetbald op redelijk niveau en in mijn jeugdjaren fanatiek  bezig geweest op de smalle ijzers. Als je over dat alles wel een boek kunt schrijven is het heel lastig om er ‘slechts’ 3 momenten uit te kiezen. Deze keer 3 momenten ‘van vroeger naar nu’ die me altijd bijblijven. Maar ik kan bijv. ook kiezen voor de Elfstedentocht 1997, NK Marathonschaatsen 1988 of behaalde kampioenschappen van mijn echtgenoot en kinderen waarbij je als vrouw/moeder én voetballiefhebber wel heel nauw betrokken bent geweest.

foto

 Marja Wardenier-Adema

3. Maart 1984, deelname WK Sprint in Trondheim  Noorwegen. Na een behaalde nationale titel (16) bij de junioren kwam ik in Jong Oranje terecht en in dat 4e seizoen kwalificeerde ik me tot veler verrassing voor deze WK-Sprint. Dat had nogal wat voeten in de aarde, want gelouterde namen bleven daardoor thuis. Samen met ploeggenote Yvonne van Gennip dus naar Trondheim, al reed ik daar trouwens niet  best. Ik keek meer naar de grote namen (Karin Kania/Enke o.a.) i.p.v. dat ik met mijn eigen  wedstrijd bezig was. Maar een fantastische ervaring natuurlijk en een uitnodiging voor de Kernploeg volgde daarna. 

2. Na elk schaatsseizoen voetbalde ik steeds al een half seizoen (maart t/m juni) bij VV  Heerenveense Boys als (toen) rappe linksbuiten, in het damesteam uiteraard. De wedstrijd tegen VV Heerenveen achter het oude Abe Lenstra Stadion was er altijd een verbeten strijd. In mijn laatste seizoen daar (omdat ik met Johan mee naar Leek zou verhuizen) maakte ik na een mooie actie de winnende treffer (1-2) en promoveerden we ook nog met het team. 10 Jaar later behaalden we  met de dames van VV Tolbert 1, waar ik toen al een aantal jaren speelde, het kampioenschap bij Viboa, van de toen hoogste Groningse klasse.

1. Als scheidsrechter kies ik niet  voor 1 speciale wedstrijd, maar voor mijn promotie naar Groep 3 zondag. Ik heb dit als ‘beloning’ ervaren voor een goed, regelmatig  seizoen. Voor mij de prestatieve hobby waar ik veel plezier aan beleef. Minstens 2x per week conditietraining. Scherp zijn en alert zijn op nieuwe  spelregels e.d. hebben hier ook aan bijgedragen, maar uiteraard ook mijn eigen  doorzettingsvermogen en wil om dit te bereiken. Na 2 seizoenen in groep 4, wat natuurlijk best eens lastig was voor mij, maar vaak nog meer voor mannen die een vrouwelijke leidinggevende maar moeilijk accepteren, fluit ik nu dus een groep hoger. Als vrouw moet je je toch bewijzen in deze  mannensport en als je dan op de zondagmiddag bij een sportpark komt met een sporttas en er wordt wat minachtend lacherig gedaan of je zit al een poos  in de bestuurs-kamer en er wordt naar de scheids gevraagd want ‘zijn vrouw zit hier al een poos’ , dan maakt me dat alleen maar scherper.In de hogere klassen is er meer acceptatie, maar dat moet ik wel elke wedstrijd afdwingen en dus verdienen, maar volgens mij geldt dat voor elke scheidsrechter wel. En of het nou de wedstrijd Hunsingo-Bedum, Heerenveen-Groninger Boys, Helpman-Lewenborg of Actief-Rolder Boys is geweest: Een foutloze wedstrijd heb ik nog nooit gefloten en hebben de spelers nog nooit gespeeld. De bekende spiegel heb ik altijd bij me!