Mijn mening: Als trainer/coach bij de jeugd moet je ook wat durven.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Enkele weken geleden besloot ik op een zaterdagmorgen naar Bedum te gaan om het team van Duut Knol in actie te zien. Duut is naast de huisfotograaf de trainer van SJO Bedum MC1 en ik was wel benieuwd naar zijn team.

1350279244NDSC08015

Duut had het druk want naast het coachen, wat hij samen met nog twee begeleiders deed hing ook zijn onafscheidelijke camera om zijn nek want foto’s maken is zijn passie. Daardoor raakte ik op een gegeven moment in gesprek met een van de andere leiders van het team en kregen we het opeens over de diverse leeftijdscategorieën in het meisjesvoetbal. Bij de tegenstander speelden enkele meiden mee, zo vertelde de begeleider, die al zestien jaar oud waren en wat vanuit de bond eigenlijk niet is toegestaan. Maar werd er terecht aan toegevoegd, moet je dan zeggen jullie mogen die meiden niet opstellen waardoor je niet alleen je eigen meiden dupeert maar ook de tegenpartij. Een opmerking die  tot nadenken stemde en mij deed terugdenken aan ongeveer tien jaar geleden.

Ik stond toen voor mijn tweede jaar bij FC LEO als jeugdtrainer en er moest een keuze gemaakt worden. Of we kregen een A-elftal en geen B-junioren of het werd andersom. Uiteraard werd mijn stem ook gevraagd en ik koos voor de eerste optie omdat we als B-junioren een prima jaar hadden gespeeld en ik graag de groep bij elkaar wilde houden. Door velen werd ik voor gek verklaard want zo was de opinie, jullie gaan met een veredeld B-elftal geen punt halen. In de eerste drie wedstrijden zag dat er ook inderdaad naar uit want het werden drie nederlagen en ik moet eerlijk zeggen ook redelijk kansloos. Maar wie veel leest weet in de regel ook wel een beetje en opeens schoot het, kerstboom’-systeem van Co Adriaanse door mijn hoofd dat er als volgt uitzag: 1-4-3-2-1.

Dat systeem speelden we de eerste keer bij de Lauwers en verdomd het werkte daar want we behaalden onze eerste punt door een 3-3 gelijkspel. Er mee doorgaan was de kortste klap en het systeem paste perfect bij het team en binnen enkele weken klommen we van de laatste naar de zesde plaats. Door interne perikelen binnen FC LEO toen kwam er vlak voor de winterstop een eind aan mijn dienstverband maar ik ben er van overtuigd als dat als A-elftal het seizoen had mogen afmaken, en niet over de senioren was uitgesmeerd we om de prijzen hadden meegespeeld.

Het merendeel van de mannen toen waren nog B-junioren maar dat boeide mij niet, aan een team bouwen dat tegen sterkere tegenstanders mee kon komen vond ik veel belangrijker. Daar moest ik aan denken toen ik het verhaal in Bedum hoorde en ik niet hoefde te vragen hoe hoog of de tegenstander van SJO Bedum stond want dat was namelijk op de eerste plaats. Ik snap de keuze maar toch, ik zou het anders doen waarbij je wel de vraag moet stellen wat de ambitie van de meiden zelf is. Dat geldt voor jongens ook natuurlijk want de een voetbalt voor de fun en de andere wil wat bereiken. Dat moet je echter ook bij jezelf als trainer op het bordje leggen, wat wil ik bereikt met mijn groep. Tegenwoordig is het voor de clubs op het platteland bijna niet meer te realiseren om een team samen te stellen die volledig aan de leeftijdsnorm voldoet en dat is naast jammer ook wel begrijpelijk. Een team moet in het meisjesvoetbal, zo weet ik uit ervaring, minimaal uit zestien speelsters bestaan want anders hoef je er niet aan te beginnen. Daarom zou ik de clubs op het platteland adviseren, kijk om je heen voor een samenwerking of wil je dat niet ga dan spelen in de klasse waar je oudste meisjes thuishoren. Nogmaals, ik heb niet de wijsheid in pacht maar ik deel alleen maar mijn ervaring die ik bijna tien jaar geleden heb opgedaan en die bij zowel jongens als meisjes absoluut uitvoerbaar is.