Een bijzonder rondje in Eenrum waar een supervrijwilliger een steuntje in de rug wel kan gebruiken!

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Zondag was de dag na zaterdag 14 oktober, de dag die bij VIBOA in het teken van KIKA stond en bij CVVB in het teken van de begrafenis van oud-speler en oud-jeugdleider Peter Berghuis.

1350506309Nvb Eenrum SVMH Eenrum 14 10 12 5735

 Spelmoment Eenrum-SVMH Foto: Ommelander Courant, Ronnie Afman Baflo

Een bijzondere zaterdag met een onrustige nacht werd gevolgd door een zondag die er ook aardig inhakte moet ik zeggen. De reis ging deze keer naar Eenrum waar de roodbaadjes het tegen SVMH moesten opnemen. Rond 13.00 arriveerde ik in mijn geboortedorp want ik kreeg nog bezoek. Eerst even aanschuiven in de bestuurskamer waar het rustig was. Teamleider Tjidsger Veenstra en zijn collega van SVMH waren de enige aanwezigen en dat is normaal gesproken wel anders. Maar Karin Bloem, die normaliter de opstellingen omroept liep de vier mijl en ook Sandra Nubé, die de lootjesverkoop meestal voor haar rekening neemt was nog niet gearriveerd. Enkele ogenblikken later ging mijn telefoon en mijn bezoek kondigde zich aan. Sinds twee jaar woont mijn oudste dochter Krista in Leiden en zien we elkaar wat minder vaak dan we zelf zouden willen. Een bliksembezoek werd het door omstandigheden omdat mijn zaterdag propvol zat en Krista en Jannick zondag weer op tijd richting het westen wilden vertrekken. Maar we konden elkaar even zien en het bijkletsen was geweldig natuurlijk en verder moest ik lachen om haar opmerking, "Er zijn hier wel veel bekenden van jou als ik het zo hoor”

Zaterdag

Een opmerking die uiteraard klopte, maar we kregen het al snel nog even over zaterdag want ook Krista kende Peter nog een beetje van een paar jaar geleden. Het vertellen verliep moeizaam want oei, wat had de zaterdagmorgen er in gehakt moet ik eerlijk zeggen. Mijn oudste dochter begreep dat haar pappa, zoals ik nog steeds door zowel Krista als Saskia genoemd wordt, het even moeilijk had en even was daar de arm op mijn rug. Dat warme moment in de kantine van Eenrum deed mij goed waar Cor Nienhuis ons even later ongewild nog meer van de harde werkelijkheid liet proeven. Cor vertelde namelijk dat een van de geweldige vrijwilligers van Eenrum, Dicky Hoeksema , enkele weken geleden een hersenbloeding had gehad. Cor die zag dat ik zichtbaar schrok was namelijk in de veronderstelling dat ik dit nieuws wel wist. Duidelijk niet op de hoogte werd het toch even schrikken want Dicky zal bijna even oud zijn als ik, wat je eens te meer doet beseffen dat je een bevoorrecht mens bent. De wedstrijd stond ondertussen op het punt van beginnen en dat betekende dat Krista en Jannick richting het westen zouden gaan en ik de regen zou trotseren die ondertussen met bakkenvol naar beneden kwam. Een afscheidskus en daar ging het bliksembezoek richting het westen en even voelde ik mij alleen want de emotie gierde door mijn lijf. Een weekend dat in het teken stond van een begrafenis, KIKA en het slechte nieuws van Dicky Hoeksema: ik had ze weleens mooier meegemaakt. Veel regen zorgde ervoor dat het langs de lijn  ook geen pretje was, al vergoedde de aanwezigheid van dhr. Bloemhoff, Luit Raangs, dhr. Tuin en vele anderen veel.

Thuis

Terug in Ezinge was het even klaar want even kwam alles van het weekend bij elkaar en Martine liet mij even gaan want ook nu begreep ze mijn emotie na een speciaal rondje in Eenrum. Een rondje waar ik nu over vertel, omdat ik zo van de gelegenheid gebruik wil maken om Dicky alle sterkte toe te wensen die hij maar nodig heeft. Als vrijwilliger steekt hij al jarenlang zijn hele ziel en zaligheid in de v.v. Eenrum en hij verdient dan ook een volledig herstel dat ik hem van harte toe wens!