Een bijzonder 'Sterrenteam' met mooie herinneringen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

De rubriek, Het sterrenteam van’ bracht mij donderdag 4 oktober bij mijn oud-teamgenoot Jack van Dijk in Eenrum. Jack en Anneke hadden namelijk een foto gevonden van een aantal jaren geleden, en die was gemaakt in de oude kantine van de v.v. Eenrum, waar ik ook opstond. Mijn nieuwsgierigheid was uiteraard gewekt en werd het een prachtige morgen in Eenrum.

1350053607NSCANNEN0001

 Het 'Sterrenteam' waar ik mijn Eenrum-periode mee afsloot, seizoen 1999-2000

Bij binnenkomst eerst even bijpraten want Jack had de laatste maanden aardig wat lichamelijke ongemakken moeten doorstaan begreep ik uit zijn woorden. Een ingrijpende operatie was daar een van maar de oud-spits was vol vertrouwen richting het hervatten van zijn werkzaamheden als vrachtwagenchauffeur. Als snel kwamen de foto’s op tafel en ik moet zeggen, ik wist van geen een het bestaan. Frappant voor iemand met een redelijk goed geheugen maar een nieuw bestaan wil wel eens leiden tot iets ver in het verleden wegdrukken. Bovenstaande foto kwam mij helemaal niet bekend voor maar na veel zoeken en bellen kwamen we er achter dat hij gemaakt moest zijn in het seizoen 1999-2000 wat mijn laatste seizoen als actief lid van Eenrum was. Een historische foto mag ik wel zeggen en de namen van mijn teamgenoten kende ik uiteraard allemaal nog. Een ‘sterrenteam’ maar dan anders want alle voetballers op deze foto waren al op hun retour en de veertig al gepasseerd of daar dichtbij.

Een speciale foto want niets uit mijn Eenrum-periode heb ik nog wat dat betreft overgehouden. Uiteraard gaan we de spelers op de foto even voorstellen want van allen weet ik wel iets te vertellen.

Linksachteraan, en sommige zullen misschien even verbaasd zijn dan Martine, ben ik zelf die aan de samenstelling van de rest van het team te zien als doelman had gefungeerd. Dat was namelijk mijn rol in die jaren, soms voetballend vanaf een positie op links of als stand-in fungeren van onze vaste doelman Frans Franssens. De oud-keeper van het eerste keepte niet alle wedstrijden meer en vond het regelmatig prima als hij niet meer hoefde komen opdraven. Naast mij staat Wim Rijzinga de ook op latere leeftijd nog aardig snelle linksbuiten. ‘Wimpie’ was niet alleen snel maar leverde ook vaak wel aardige voorzetten af die door een van zijn teamgenoten werden omgetoverd tot doelpunt. Als linkermiddenvelder mocht ik graag achter hem voetballen. Naast Wim staat Albert Hofman wat ook een allrounder in het team was. Albert, in vroegere tijden ook nog amateurwielrenner, was echter voornamelijk aanvaller maar was ook redelijk blessuregevoelig en voetbalde daarom ook enkele weken weleens niet. Maar bijzonder was dat ‘bokje’ direct weer scherp voor de goal was als hij eenmaal weer fit verklaard werd door de heren doctoren. Gerard Benes maakte na zijn verhuizing richting Eenrum de overstap vanuit het roemruchte Zeester naar de roodbaadjes. Een technisch zeer begaafde voetballer die zijn spelinzicht ook enkele tientallen meters verderop etaleerde want ook op het gravel van ODIVIA stond de linkspoot zijn mannetje. De volgende in de rij is Harry Reitsma die er om bekend stond dat ergens op tijd komen niet zijn sterkste punt was. Daar had hij in de wedstrijden duidelijk minder hinder van maar vooral tijdens de derde helft wilde Harry de tijd nog weleens vergeten. Maar een specialiteit had: ‘O Hara’ zeker en dat was koppend scoren want ik durf te zeggen dat in al die jaren dat we samengespeeld hebben er toch regelmatig een co-productie, ik de corner en Harry de kopbal tot stand is gekomen. Naast Harry een voetballer die op latere leeftijd begon te voetballen. Tom Baars was namelijk de dertig al ruim gepasseerd toen hij de gelederen van ons ‘sterrenensemble’ kwam versterken. Rechtsbuiten werd Tom zijn positie en menig keeper werd verrast door Tom zijn loepzuivere voorzetten die tot verbazing van velen zo het doel in draaiden. Onze rechtsbuiten voetbalde naar zijn mogelijkheden en was geen man van de ingewikkelde acties maar meer van, geef de bal graag aan iemand die beter kan voetballen. Dat was bijvoorbeeld de man die naast hem staat Johannes Lindenbergh. De tegenwoordig onder andere als loco-dijkgraaf actief zijnde Johannes was een complete voetballer. Sterk aan de bal, loopvermogen, fysiek sterk en scoorde ook regelmatig zijn doelpunt. Een sieraad als voetballer vond ik hem en zeker een van de beste voetballers die Eenrum gehad heeft. Dat gold niet voor Jan Ouwendijk want het spelletje zelf was eigenlijk niet besteed aan de man die ook nog enkele jaren voorzitter van de v.v. Eenrum is geweest. Jan zorgde ervoor dat we in ieder geval compleet als elftal op het veld verschenen maar hij vond het ook geen probleem als het aantal spelers dusdanig was dat zijn burgerkloffie gewoon aan kon blijven. De laatste op de achterste rij, Meindert Geertsema, was samen met Wim Rijzinga een van de jongsten in het team en je kon Meindert er prima bij hebben. Zowel op het middenveld als in de verdediging inzetbaar en een van de dragende spelers van het team.

Aan de linkerkant voor mij zit de huidige voorzitter van de v.v. Eenrum, Ger Dijkstra, die gerust als een medisch wonder beschouwd mag worden. De blessures die Ger namelijk allemaal heeft overleefd passen bijna niet in een medische encyclopedie. Vaak kwam de huidige voorzitter als een zwaargewonde soldaat aangestrompeld om dan na een uitgebreide warming-up en de nodige bandages en smeerseltjes even later als een jonge god over het veld te vliegen. Een medisch wonder die echter wel een potje kon voetballen. Naast Ger zit de van Oosterparkers overgenomen Dick Nijburg. Een linkspoot met een neusje voor de goal is wel een typering die op Dick van toepassing was en verder paste hij ook qua karakter prima in het team. Dat gold ook voor, en zo noem ik hem nog steeds, de koning in de zestien’ Jack van Dijk. Jack heeft nooit echt in het eerste elftal gespeeld door zijn werk als vrachtwagenchauffeur maar ik vond het een geweldige spits. Eentje die maar weinig ruimte nodig had in de zestien en daar zelf tijdens het bestuderen van de foto zeer bescheiden over deed. Een handelsmerk had hij ook want op zijn voetbalbroek zat als enige een broekzak genaaid. Speciaal voor zijn zakdoek want Jack speelde niet als hij geen zakdoek bij zich had. De man naast de spits van ons team is Tonny Lindemans die in dezelfde periode als Jan Ouwendijk onze gelederen kwam versterken. Tonny was een echte verdediger die zijn aanwezige kilo’s met veel plezier, en duidelijk minder voor zijn tegenstanders in de strijd gooide. Menig tegenstander van Tonny werd vroegtijdig gewisseld of smeekte daar bijna om want onze rots in de branding ging voor weinig aan de kant. Naast Tonny de helaas al overleden Jan Knol. Jan was een volle neef van mij en ik vergeet nooit meer het moment dat ik na het overlijden van mijn vader op het sportcomplex in Eenrum aankwam. Mijn vader stond mij dan altijd op te wachten en dan maakten we ons eerste praatje. Die bewuste zondag stond Jan mij daar op te wachten en maakten we even een praatje. Een bijzonder moment waar ik nog weleens aan terugdenk. Jan was een ‘Italiaanse’ verdediger waar ik mee bedoel dat hij alles deed wat god verboden had om zijn tegenstander te elimineren. Meedogenloos als voorstopper maar ook eentje die gewoon goed kon voetballen. Een formidabele wedstrijdinstelling en als voetballer een absolute winnaar.

Naast Jan zit Koos Bottema, onze vaste clubscheidsrechter. Koos floot ons regelmatig en was tijdens de derde helft ook regelmatig van de partij en dan waren de opmerkingen die tijdens de voorgaande negentig minuten over het veld waren gevlogen, en waarbij ik ook niet een was die zijn mond dicht hield, weer snel vergeten en vergeven. De een na laatste in de rij is Guus langeland onze andere spijkerharde verdediger. Ketterhard was Guus die met zijn stevig inkomen al op voorhand het duel won. Als tegenstander vol het duel met de man uit Wehe Den Hoorn ingaan betekende bijna op zeker dat je de volgende dag je baas kon bellen dat je niet kwam in verband met een zware blessure want Guus ging nergens voor aan de kant. De laatste man in deze lange rij is Wim Nubé de man van de geweldige passeeracties. Wim had een techniek om van te watertanden, maakte echt wereldgoals, weigerde te koppen en wilde de bal in de voeten aangespeeld krijgen. Een vedette zou je zeggen als je deze woorden zo leest en misschien was dat ook wel de waarheid. Want is het niet zo dat vedettes een wedstrijd beslissen als ze er zin in hebben. Dat gold zeker voor Willem die, in goeden doen, iedere verdediger doldraaide met de ene onnavolgbare passeeractie na de andere.

Dat was in ‘vogelvlucht’ het team waar ik mijn Eenrum-tijdperk mee afsloot maar ook eigenlijk ook als voetballer want ik was in alle eerlijkheid, een zondagvoetballer. Ik heb het nog even in Ezinge geprobeerd op de zaterdag maar naast dat ik het niet meer op kon brengen is het op de zaterdag voetballen nooit mijn ding geweest. Gelukkig denken daar velen anders over zodat ik nu op zaterdag en zondag daar kan zijn waar ik mij thuis voel en dat is langs de lijn op een veld waar dan ook in de provincie, of een beetje daarbuiten indien nodig.