De drie van Eric Dijkstra(FC LEO)

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

De drie meest memorabele wedstrijden van Eric Dijkstra( nu elftalleider FC LEO) zijn drie ‘echte’ waar alles in zit. Spanning, humor en emotie, alles komt naar voren in ‘de drie van Diekstro’

 

 1348081650N400289 266497010083808 532638113 n

 Eric Dijkstra(FC LEO)

Wedstrijd 1: Die gaat over een duel waarvan ik niet meer weet in welk jaar het was. Ik denk dat het ongeveer twintig jaar geleden moet zijn en we hadden toen een heel erg mooi en prima B-elftal met spelers als Peter Tuit en Bert Boxum. We speelden die dag tegen Omlandia, een wedstrijd die we met 10-0 wonnen. Peter scoorde toen 4x en ikzelf 6x.

Dat gegeven was natuurlijk al erg mooi. Maar de reden dat deze wedstrijd mij is bijgebleven is om het volgende. Het was toen de periode dat de sponsoren voor de jeugdteams hun intrede een beetje deden. Steeds meer clubs kregen mooie tenues terwijl wij nog allemaal zelf de kleding moesten kopen waarbij als je als je in het veld keek het ene shirt nog lelijker oranje was dan het andere.

Voor de wedstrijd kwamen de leiders van Omlandia met de borst vooruit de bestuurskamer binnen helemaal gestoken in lange (wel mooi overigens) jassen en trainingspakken. Het zag er gelikt uit en dat was ook aan hun arrogante praat te horen want zij hadden het allemaal goed voor elkaar en stonden bovenaan dus was het slechts even de drie punten ophalen uit Leens. Dat was voor ons een reden waarvan wij dachten, je kunt nog zulke mooie kleding hebben maar op het veld moet het gebeuren. Na de wedstrijd zaten ze weer in de bestuurskamer met de opmerking dat wij toch eigenlijk wel aardig konden voetballen. Altijd een leuk compliment.

Wedstrijd 2: Dat was de kampioenwedstrijd van het tweede in 2000/2001 in de reserve 4e klasse. We hadden toen een team dat bestempeld werd als zijnde sterker te zijn dan het 1e elftal van toen. Een team met o.a. Dick en Hans Hoogakker, Bennie Batema, Arjen Fledderman, spelers die allemaal mensen een stapje terug hadden gedaan.

Het hele jaar hadden we goed gepresteerd en draaiden bovenin mee. We hadden toen alleen de pech dat er een ploeg was die het beter deed dan wij. Dat was het team van OKVC. Het toeval wilde dat we de laatste wedstrijd tegen elkaar moesten met in de wetenschap dat OKVC aan een gelijkspel genoeg had. De hele dag stond natuurlijk bol van de spanning en dat was in de wedstrijd ook zeker terug te zien. Het was ook nog eens zo dat OKVC voor ons wel een ‘angstgegner’ was in die tijd.

De wedstrijd ging gelijk op en het bleef dan ook lang 0-0. OKVC hoefde niet en wij hadden het moeilijk. Tot aan de 81e minuut toen Robert Ritsema opstoomde, de bal kreeg en met een peer de bal vanaf hoek zestienmetergebied zo in de verre hoek schoot. Ontlading alom maar dan moet je de wedstrijd nog tot een goed einde brengen en ik kan je vertellen dat die laatste tien minuten nog wel een keer bijna 81 minuten duurden. Toen het eindsignaal eindelijk klonk was mijn 1e kampioenschap bij de senioren een feit.

Wedstrijd 3: Dit is eigenlijk niet zozeer een wedstrijd maar de promotie van het eerste elftal naar de 3e klasse in 2010-2011 na een jaar eerder gepromoveerd te zijn naar de 4e klasse.

Voor mij als leider werd het een seizoen van de grijze haren. We hadden op zich een goed seizoen tot we een wedstrijd of 4/5 achter elkaar verloren waardoor we eigenlijk naar een periode kon fluiten. Maar tot mijn verbazing begon toen op dat moment de concurrent voor plaats vier, Poolster, ook te haperen na een nederlaag tegen ons waardoor op de laatste dag toch op plek vier stonden door een beter doelsaldo. Uit tegen Ezinge moesten we toen winnen wat ook gebeurde in blessuretijd dus kwamen we in de nacompetitie terecht.

Dit moest gebeuren tegen VVK uit Groningen waar we de eerste wedstrijd na heel veel strijd en een 2-0 achterstand, met twee rode kaarten voor ons en 1 voor hen, ombogen naar een 2-3 overwinning. In de tweede wedstrijd moest het dus thuis gebeuren. Gezien het werk wat iedereen gedaan had om de boel te versieren (krijg er nog kippenvel van) mocht het dus niet mis gaan. Er werd met 3-1 gewonnen en dus was de promotie een feit na een seizoen waarin er bij heel veel wedstrijden voor mij heel veel spanning op stond.