35 Jaar Eurovoetbal: Soms worden dromen werkelijkheid

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Vorig jaar schreef ik voor Puurvoetbalonline een artikel over 35 jaar Eurovoetbal. Niet omdat het moest maar puur alleen maar omdat ik het leuk vond. Ik las het gisteren bij toeval even terug en ik denk dat ik veel mensen een plezier doe door een beetje aangepaste versie nogmaals te plaatsen in het kader van meimaand Eurovoetbal-maand bij Puurvoetbalonline.

Johan StaalVijfendertig jaar Eurovoetbal: waar blijft de tijd denk je als je teruggaat in de tijd. Nog zie ik mij als 20- jarige in 1977 op de velden van GRC, Velocitas en Be Quick rondlopen om als medewerker van Sporthuis Sjoerd van der Baan de benodigde kleding, ballen en andere materialen te bezorgen.Twee jaar later was mijn rol anders toen ik chauffeur was van enkele spelers van het Hongaarse Honved die bij een gastgezin in Winsum sliepen. Een gedenkwaardig toernooi voor mij want de onlangs overleden en in de voetbalwereld zeer bekende Zoltan Mraz was ook bij de Hongaarse ploeg betrokken. Bij aankomst op vrijdag in Winsum stelde Zoltan, die ook in Winsum woonachtig was, voor om even een partijtje te gaan voetballen. De spieren van de Hongaarse voetballers moesten namelijk na een vermoeiende treinreis weer een beetje soepel gemaakt worden. Het werd een partijtje op een niveau waar je akelig van werd want het groepje Hongaren dat in Winsum bivakkeerde kon er wat van. We speelden, ik weet het nog exact, vier tegen vier, wat jaren later door Rinus Michels in Zeist geïntroduceerd werd als het partijspel waar alle ingrediënten van de voetbalsport inzaten. Ik moest het achttal compleet maken vond Zoltan en dat werd afzien. Mijn traptechniek was voldoende maar conditioneel werd er een stevige aanslag op mij gepleegd. Het woord bewegen was door de trainer van de jeugdploeg van Honved namelijk met stip op ėėn gezet. Het enthousiasme van Zoltan, waar ik bij in het team zat werkte echter aanstekelijk en ik speelde gezien de reacties redelijk mee, al dacht ik daar zelf anders over. Zo werd 1979 een bijzonder toernooi waar ik nog vaak aan terugdenk. Dat heb ik trouwens vaak als ik aan Eurovoetbal denk want de charme van het toernooi is dat er ieder jaar wel iets gebeurde wat in je geheugen gegrift bleef staan. Zo was daar jaren later mijn bekende buurman op de tribune van Helpman, cabaretier Paul van Vliet, of mijn ontmoeting met Ronald Koeman die ik persoonlijk kende uit de tijd dat ik bij Sjoerd van der Baan werkte. Zo zat ik een keer naast Mike Snoei die toen jeugdtrainer bij Vitesse was en kletsten we over het talent dat er bij Vitesse rond liep en dat dat jaar op de Esserberg actief was. Ook zag ik spelers die later tot de grootste voetballers ter wereld zouden behoren zoals Clarence Seedorf, Wesley Sneijder en Edwin van der Sar, Ronald Koeman, Arjen Robben en Patrick Kluivert.

Vijfendertig jaar Eurovoetbal: waar blijft de tijd en wat is er veel veranderd, maar veel ook niet. Handtekeningen verzamelen van spelers, coaches en scheidsrechters is nog steeds een van de charmes van het internationaal toernooi tijdens het Pinksterweekend.

‘Bakvissen” op jongensjacht zorgden vaak ook voor komische taferelen als er weer gevoetbald moest worden door teams uit met name de zuidelijke landen. Speler weg, ‘bakvis” weg en trainer in paniek. Dan klonk in de beginjaren het karakteristieke stemgeluid van Henk Terlingen over de Esserberg om de speler weer bij zijn team te krijgen. Henk Terlingen de man met zijn karakteristiek stemgeluid en een talenknobbel waar je ‘U” tegen zei. Terecht dat de organisatie de prijs voor de topscoorder van het toernooi naar hem vernoemd heeft. Sierd de Vos is later ook zeer populair geworden en niet meer weg te denken tijdens Eurovoetbal, maar Terlingen was uniek.

De velden waren vijfendertig jaar een gespreksonderwerp, want wat waren ze soms slecht. Regen zorgde er voor dat ze nauwelijks te bespelen waren, de droogte zorgde er andere keren voor dat de ballen alle kanten opvlogen; kortom er was altijd wel wat. Dat had zijn charme want ook dat hoorde bij het toernooi want het mooiste was dat niemand zichtbaar in paniek raakte. De organisatie zal wat vergaderd hebben om de wedstrijden steeds door te kunnen laten gaan.

Vijfendertig jaar Eurovoetbal, waar blijft de tijd want spelers van toen zijn in sommige gevallen de trainers van nu. Spelers van het eerste uur zijn in sommige gevallen Opa en van de ‘bakvissen” zijn sommige waarschijnlijk wel ‘Oppas-Oma'. Waar blijft de tijd als je rondloopt op de Esserberg die een historie heeft waar de Euroborg jaloers op mag zijn. Vijfendertig jaar zien en gezien worden is ook de charme van Eurovoetbal. Duizenden namen passeerden de revue en weinig daarvan ontgingen Dick Heuvelman die daar op de dinsdag nog steeds verslag van doet in eerst het Nieuws- en later het Dagblad van het Noorden.

Eurovoetbal, voor mij een aaneenschakeling van herinneringen aan een toernooi waar ik als voetballer alleen maar van mocht dromen. Dromen gold ook voor alle voetballers en bakvisjes die op een of meerdere toernooien actief zijn geweest. Dromen die gingen over een mooie carrière bij een topclub, of dromen over een profvoetballer als man. Dat is namelijk ook de charme van vijfendertig jaar Eurovoetbal dat iedereen kan dromen over een Eurovoetbal dat voor velen veel meer dan alleen maar een toernooi is.