Een dag om nooit te vergeten in the Gambia!

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

 Nadat we al bij enkele trainingen en een voetbalwedstrijd aanwezig waren geweest stond de laatste zondag van ons verblijf in the Gambia in het teken van de finale wat de provinciale kampioenschappen betrof. Een wedstrijd tussen de Blue Star  en  Sotobi-B die voor ons een van de hoogtepunten, en misschien wel het hoogtepunt, van onze vakantie in the Gambia werd. Want duizenden kilometers van Nederland verwijderd waren we ‘eregasten” bij een, in alle opzichten, fantastische belevenis. Na afloop van het finaleduel afscheid nemen van onze vrienden en beloven dat we terug zouden keren. Een belofte die we graag deden want Jon Pieto, Chiva, Cha Enso, Ibri, Cris, de vader van Jon, Modou Cham en niet te vergeten Pa Sanyang en Habib en alle anderen zullen en mogen we niet vergeten. Dat werd ons duidelijk toen we op 22 januari rond de klok van half acht uit het steeds donker wordende compound vertrokken en we onze vrienden achter lieten in het echte Gambia, wat je niet in de reisfolders vind …

Nadat we al bij enkele trainingen en een voetbalwedstrijd aanwezig waren geweest stond de laatste zondag van ons verblijf in the Gambia in het teken van de finale wat de provinciale kampioenschappen betrof. Een wedstrijd tussen de Blue Star en Sotobi-B  die voor ons een van de hoogtepunten, en misschien wel het hoogtepunt, van onze vakantie in the Gambia werd. Want duizenden kilometers van Nederland verwijderd waren we ‘eregasten” bij een, in alle opzichten, fantastische belevenis. Na afloop van het finaleduel afscheid nemen van onze vrienden en beloven dat we terug zouden keren. Een belofte die we graag deden want Jon Pieto, Chiva, Cha Enso, Ibri, Cris, de vader van Jon, Modou Cham en niet te vergeten Pa Sanyang en Habib en alle anderen zullen en mogen we niet vergeten. Dat werd ons duidelijk toen we op 22 januari rond de klok van half acht uit het steeds donker wordende compound vertrokken en we onze vrienden achter lieten in het echte Gambia, wat je niet in de reisfolders vind …

 1327401390N088

De bokaal, hier nog keurig ingepakt, waar alles om draaide.   foto: Martine

In de eerste twee delen van dit speciaal rondje langs de velden in the Gambia heb ik de gebeurtenissen voor en tijdens de wedstrijd tussen Blue Star  en Sotobi-S proberen te omschrijven. Gebeurtenissen die op ons en enorme indruk hebben achtergelaten. In deel drie komen de activiteiten na de wedstrijd aan de orde die er voor zorgden dat we na het afscheid nemen wijselijk even niet achterom keken naar allen die we aan de rand van hun compound achterlieten. Gambiaanse vrienden die ons uit stonden te zwaaien en ons al het goede toewensten in Nederland en hoopten dat we terug zouden komen. Een belofte die we dan ook deden want we hebben een principe samen, als je A zegt volgt B automatisch.

Theo

Tijdens de wedstrijd had de plaatselijke presentator de lachers regelmatig op zijn hand gekregen want de ‘Theo Koomen” van Gambia ratelde maar door. Volgens ‘Theo” was alles prachtig en mooi en was de ene speler nog beter dan de andere. De plaatselijke referee kon in zijn beleving ieder Champions League- duel aan en het was een kwestie van tijd of hij zou op het WK-voetbal actief zijn. Ook de organisatie werd ettelijke keren genoemd en ook de ‘eregasten” uit Holland werden regelmatig genoemd, waar we iets minder gelukkig mee waren. Na de wedstrijd ging dit ritueel gewoon door waarbij de Modou Cham Foundation niet werd vergeten, wat op een gegeven moment een derde kippenvelmoment werd. 

Naamsverandering

Want de toon van ‘Theo” veranderde toen hij het woord gaf aan Chiva, de organisator van het toernooi die als adviseur ook aan de ‘Football Sportsacademy” van Hattib Sanyang verbonden is. Chiva maakte, en dat was een grote verrassing voor ons, bekend dat de voetbalacademie voortaan ‘Football Sportsacademy Modou Cham Foundation” zou heten. Samen werden we daar even stil van dat men ons op die manier wilde bedanken voor onze inzet en ik moet eerlijk zeggen, als ‘Theo” mij of Martine op dat moment zijn microfoon had voorgehouden …… Een geweldig gebaar van onze vrienden die in de drie weken van ons verblijf alles deden om het ons naar de zin te maken. Vrienden die bij alle afspraken op tijd waren waar iedereen zich over verbaasde omdat zoiets ongewoon is in the Gambia.

Trofee

Maar de festiviteiten gingen verder en er stond ook een trofee te wachten die aan het winnende team uitgereikt moest worden en de organisatie had bedacht dat ik dat maar ‘even “ moest doen. Zo stond ik rond kwart over zeven in een steeds donker wordend Gambia met een bokaal in mijn hand, en de aanvoerder van Sotobi-B naast mij, voor bijna 3000(!) Gambianen in de spotlights want, en Habib vertelde dat het zo was, ook enkele kranten uit Gambia waren op het duel afgekomen waardoor er uiteraard ook foto, s gemaakt werden. Zelf maakten we op dat moment geen foto’s want dat was met een geleende camera, gezien de gigantische stofwolk, geen strakke actie.

Bijzonder moment

Een bijzonder moment waarvan Martine vond dat ik mij er aardig uit had gered en ik blij was dat het achter de rug was. Want ik voel me met mijn kladblokje en pen in de hand langs de lijn toch meer op mijn gemak moet ik zeggen. Zou kwam er een eind aan alle activiteiten dachten we, maar dat hadden we fout want er brak een ceremonie van handen schudden aan waarbij groot en klein allemaal langs kwam. Dit alles maakte 22 januari tot een bewogen dag die nog vaak tersprake zal komen als we eenmaal terug in Nederland zijn. Een dag die ons heeft doen beseffen dat we een goede keus hebben gemaakt richting de voetbalacademie die vanaf nu de prachtige naam ‘Football Sportsacademy Modou Cham Foundation” draagt!