Een minuut stilte in the Gambia en een bijzondere aftrap

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

 Nadat we al bij enkele trainingen en een voetbalwedstrijd aanwezig waren geweest stond de laatste zondag van ons verblijf in the Gambia in het teken van de finale wat de provinciale kampioenschappen betrof. Een wedstrijd tussen  Blue Star Squad en  Sotobi-B die voor ons een van de hoogtepunten, en misschien wel het hoogtepunt, van onze vakantie in the Gambia werd. Want duizenden kilometers van Nederland verwijderd waren we ‘eregasten” bij een, in alle opzichten, fantastische belevenis. Na afloop van het finaleduel afscheid nemen van onze vrienden en beloven dat we terug zouden keren. Een belofte die we graag deden want Jon Pieto, Chiva, Cha Enso, Ibri, Cris, de vader van Jon, Modou Cham en niet te vergeten Pa Sanyang en Habib en alle anderen zullen en mogen we niet vergeten. Dat werd ons duidelijk toen we op 22 januari rond de klok van half acht uit het steeds donker wordende compound vertrokken en we onze vrienden achter lieten in het echte Gambia, wat je niet in de reisfolders vind …

Nadat we al bij enkele trainingen en een voetbalwedstrijd aanwezig waren geweest stond de laatste zondag van ons verblijf in the Gambia in het teken van de finale wat de provinciale kampioenschappen betrof. Een wedstrijd tussen Blue Star en Sotobi-B de die voor ons een van de hoogtepunten, en misschien wel het hoogtepunt, van onze vakantie in the Gambia werd. Want duizenden kilometers van Nederland verwijderd waren we ‘eregasten” bij een, in alle opzichten, fantastische belevenis. Na afloop van het finaleduel afscheid nemen van onze vrienden en beloven dat we terug zouden keren. Een belofte die we graag deden want Jon Pieto, Chiva, Cha Enso, Ibri, Cris, de vader van Jon, Modou Cham en niet te vergeten Pa Sanyang en Habib en alle anderen zullen en mogen we niet vergeten. Dat werd ons duidelijk toen we op 22 januari rond de klok van half acht uit het steeds donker wordende compound vertrokken en we onze vrienden achter lieten in het echte Gambia, wat je niet in de reisfolders vind …

 1327351061N083

Een indrukwekkende minuut stilte in the Gambia tijdens Yellow Star Compound en Blue Stat Squad     foto: Martine

Eregasten waren we tijdens de finale tussen de ploegen van Blue Star en Sotobi-B. Eregasten die het aan niets ontbrak want nog nooit bekeek ik een wedstrijd vanuit een mooiere stoel dan hier in the Gambia. Martine werd door de organisatie uitgenodigd om de aftrap te verrichten maar voordat het zover was zag ik opeens een ‘oude” bekende bij het team van Sotobi-B lopen. In dat team speelde Jon Pieto mee die we de voorgaande weken ook op de voetbalacademie ontmoet hadden. Een type voetballer zoals, en de oudere voetballers kennen hem nog wel, oud-Ajacied Jesper Olsen wat ik een geweldige voetballer vond. Jon zag mij ook en ik moet eerlijk zeggen, dat was het eerste kippenvel moment. Een warme begroeting volgde want hoewel hij in de wedstrijd van een week eerder tussen de ‘Rooien” en de ‘Gelen” voor geel en een ware plaaggeest was voor ‘team” genoot ik van hem als voetballer waar we een week eerder over spraken.

Minuut stilte 

In Gambia gaan veel dingen allemaal net even anders als in Nederland maar bij het tweede kippenvelmoment van de avond was dat niet zo. Ons werd verteld dat er voor de wedstrijd een minuut stilte zou zijn. Een van de spelers uit het team van Sotobi-B was namelijk in de week voor de finale overleden. De jonge voetballer was ziek geworden en zijn ouders waren financieel niet in staat om hem naar een ziekenhuis te brengen of om medicijnen te kopen. Die minuut stilte was ook een minuut stilte op het voetbalveld in The Gambia en maakte dan ook een diepe indruk op ons. Na dit moment was het de beurt aan Martine om de wedstrijd te doen starten door de bal richting de scheidsrechter te schoppen zodat de wedstrijd kon beginnen. De duizenden toeschouwers waren er nog niet maar de jonge Gambiaan bleef bij zijn mening. Everything come’s good!

De wedstrijd werd op een veld gespeeld wat in Nederland door iedere consul afgekeurd zou worden want naast dat de spelers zich in een grote stofwolk voortbewogen was het gortdroog en dus spijkerhard. Maar dat mocht de pret niet drukken want terwijl de toeschouwers opeens overal vandaan kwamen kregen we een spannende wedstrijd voorgeschoteld waarin de ploeg van Jon Pieto, Sotobi-B de betere ploeg was. Een ploeg die ook op voorsprong had moeten komen maar Jon Pieto vond twee keer de doelman van tegenstander Blue Star op zijn weg zodat het 0-0 bleef. Toch kwamen de in mooie gele shirts gestoken spelers van Yellow Star Compound op een 1- 0 voorsprong wat door de fans uitbundig gevierd werd. De schutter, Mali Achim, werd bijna bedolven onder zijn medespelers en fans en even hadden we het idee dat de wedstrijd niet verder zou gaan.

Tempo 

Maar met hetzelfde tempo als waar ze mee gekomen waren vertrokken de supporters ook weer naar daar waar ze hoorden, namelijk buiten de lijnen. eIn de tweede helft werd het allemaal nog wat heftiger qua emotie want de boys van Blue Star  werden duidelijk sterker en de verwachting was dat er eerder een gelijkmaker zou vallen dan dat het team van de Sotobi-B zou scoren. Kansen waren er genoeg voor de in zwart/geel gestreepte shirts spelende Blue Stars maar terwijl al wat donker begon te worden in the Gambia blies de plaatselijke referee voor de laatste keer op zijn fluit en ging de zege naar Sotobi-B. Een kakofonie aan geluid barste los met nog veel meer kippenvelmomenten die in het volgende deel van dit speciaal rondje aan de orde zullen komen.