Op bezoek bij Jan

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Even bellen met Jan werd deze week een bezoek aan Jan in het UMCG. Het voetbaldier lag daar om te herstellen van zijn heupoperatie na zijn ongelukkige glijpartij in de badkamer.

Even bellen met Jan werd deze week een bezoek aan Jan in het UMCG. Het voetbaldier lag daar om te herstellen van zijn heupoperatie na zijn ongelukkige glijpartij in de badkamer.

                                            Foto_Jan

 Bij binnenkomst op de kamer waar Jan verbleef vielen mij dinsdagmorgen direct twee zaken op. Jan was, gezien zijn Oranjeshirt klaar voor Finland- Nederland en op een tweepersoonskamer, waar hij de enige bewoner was, lag hij niet bij het raam. Ik weet niet wat daar de reden van was maar een geweldige actie vond ik dat niet. Na de vraag hoe het ging kwam het gesprek al snel op het voetbal, want waar twee personen dezelfde passie hebben is dat onvermijdelijk. We kregen het over Nederland als nummer 1 op de wereldranglijst wat een prima prestatie is maar al snel kreeg ons gesprek een andere wending. Een wending die mij verraste en ik eigenlijk het antwoord op schuldig bleef.

Jan verbaasde zich, en dat had hij al vaker gezegd, over mijn activiteiten die een groot gedeelte van mijn vrije tijd in beslag namen. Ik legde hem uit dat het in de weekenden ergens langs de lijn staan mij ongelofelijk veel plezier bezorgde. Het ontmoeten van bekenden maakt de weekenden steeds weer tot een feest. Dan maakt het mij niet uit of ik bij een duel uit de eerste of vijfde klasse aanwezig ben. Jan snapte dat wel want ook Jan was in de periode voor zijn ziek worden een persoon die het werk niet schuwde. Jan kwam tot de conclusie dat het beter was dat de week uit zeven dagen+1 zou bestaan en dat die plusdag door mij gebruikt zou worden om even om te schakelen van het weekend naar de doordeweekse beslommeringen. We moesten er beide om lachen maar een kern van waarheid zat er wel in. Vanuit de vrije wereld waarin je de dingen doet wat jouw passie is,en waar jezelf de verantwoording voor draagt, weer terug in het keurslijf van medewerker Postkamer valt niet altijd mee.

Zo zaten we een tijdje te praten over andere dingen dan voetballen en hamerde Jan weer op zijn stokpaardje, netwerken, richting mij. Jan is iemand waar ik graag wat van aanneem en op het gebied van netwerken al wat vorderingen heb gemaakt. We kregen het over andere zaken zoals het verhaal dat er een goed belegde boterham te verdienen valt in Amerika als voetbaltrainer tijdens de daar georganiseerde voetbalkampen. Ik wist niet wat ik hoorde toen hij de bedragen noemde die daar te verdienen waren.

Zo ging het gesprek verder en kregen we het over waar iemand zijn prioriteiten liggen qua levensstandaard. Jan vertelde zijn verhaal in het kort en ik ook mijn verhaal. Ik snapte zijn standpunt over geld verdienen maar Jan snapte mijn standpunt ook omdat ik, samen met Martine, uit een diep dal omhoog geklauterd ben wat velen binnen de muren van het UMCG, en ook daarbuiten niet hadden verwacht. Hoewel ik de hele morgen wel bij Jan had willen zitten riep de plicht na bijna drie kwartier weer, soms moet je even creatief zijn, en namen we afscheid. Toen ik al bij de deur stond bedankte Jan mij voor de kaart. ‘Bedankt voor jullie kaart Johan en wat een mooie tekst stond er in dank daarvoor.”

Verder dan een ‘graag gedaan” kwam ik niet en we begrepen elkaar, Jan op de kamer op J2VA en ik lopend naar de Postkamer waar de dagelijkse beslommeringen op mij lagen te wachten.....