Hoogte en dieptepunten seizoen 2010-2011 (deel 1)

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Het voetbalseizoen 2010-2011 is bijna teneinde want er hoeft nog maar een enkele beslissende wedstrijd gespeeld te worden. In het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant zijn alle beslissingen al gevallen n wat dat betreft kinnen de voetballers en trainers op vakantie.

Het voetbalseizoen 2010-2011 is bijna teneinde want er hoeft nog maar een enkele beslissende wedstrijd gespeeld te worden. In het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant zijn alle beslissingen al gevallen, wat dat betreft kunnen de voetballers en trainers op vakantie. Editie 2010 -2011 was er weer een die bestond uit hoogtepunten en dieptepunten.

fcleo1_ezinge1_22-01-2011_61

De uitblinker van dit seizoen bij FC LEO, aanvoerder Mart Buikema, in actie tegen Ezinge

SC LoppersumEen hoogtepunt was de formidabele prestatie van Loppersum in de tweede klasse. De Lopsters werden door de ‘kenners’ gezien als degradatiekandidaat nummer één maar de voetbalprofeten werden door de jubilerende vereniging even in een hoek gezet met het schaamrood op de kaken. Een plaats in de nacompetitie was namelijk het resultaat van een prachtig seizoen waar het team en Jaap Danhof trots op mogen zijn.

FC LEO

Een ander hoogtepunt was de prestatie die in Leens op zaterdag 28 mei tot stand kwam. Door het hele seizoen klonken er vanuit Leens geluiden dat de vierde plaats weleens nacompetitiewedstrijden opkonden leveren. FC LEO wilde zich graag mengen in die strijd. Samen met Poolster, SV Mussel, GEO en De Fivel waren de Oranjehemden achter kampioenskandidaat SC Scheemda kanshebber voor een nacompetitieplaats. Na de winterstop zag het er naar uit dat Poolster er met de felbegeerde vierde plaats vandoor zou gaan maar de lange adem van de Leensters bezorgde ze twee wedstrijden tegen VVK die beide gewonnen werden waardoor de derde klasse bereikt werd.

Sportpark Leens en Jacob Zuidema

Een hoogtepunt dat eveneens met FC LEO te maken had was het sportpark in Leens op zaterdag 28 mei. Spandoeken, Borden, Vlaggen, Bengaals Vuur en Oranjekleding zorgden voor een prachtige sfeer in Leens waar ook de spelers van tegenstander VVK door geraakt waren. Een geweldige ambiance waar FC LEO trots op mag zijn wat voorzitter Jacob Zuidema, duidelijk zichtbaar ook was. De preses was nerveus merkte ik aan alles en dat was begrijpelijk want FC LEO stond op de drempel van de derde klasse!

Na afloop trof ik hem nadat hij de spelers en technische staf had gefeliciteerd had en de voorzitter was terecht blij. Dat zijn voor mij hoogtepunten die ik niet snel zal vergeten omdat het zo puur is als puur zijn kan. Geweldig om mee te maken.

Jan Knol

Waar hoogtepunten zijn bestaan natuurlijk ook dieptepunten en een daarvan las ik toevallig in de Ommelander Courant en hoorde de verdere details in Leens. In de OC las ik dat mijn neef en oud-teamgenoot tijdens mijn periode in het vierde elftal van Eenrum, Jan Knol, was overleden. Ik wist dat Jan ernstig ziek was en dat het genezingsproces bijna als nihil kon worden beschouwd. Na mijn scheiding ben ik redelijk wat familieleden, zeg maar rustig bijna allemaal, uit het oog verloren. Dat gaat vaak zo en daar moet je niet dramatisch over lopen doen. Toch schrik je wel als je hoort dat iemand waar je samen in een team mee hebt gespeeld is overleden. Dan maakt het niet uit of het wel of geen familie is dan is het iemand waar je samen vreugde en verdriet bij een overwinning of verlies mee hebt gedeeld. Nadat ik het sportpark in Leens had verlaten kwam dat gevoel duidelijk naar voren toen ik heen en weer werd geslingerd tussen de vreugde van de promotie van FC LEO en het overlijden van Jan. Ik moest namelijk opeens denken aan een ‘mooi” moment in Eenrum toen ik na het overlijden van mijn vader op 28 september 1998 twee weken later mijn eerste wedstrijd weer speelde voor het vierde. Op de plaats waar mijn vader altijd op mij stond te wachten stond nu Jan en zei: ‘Hoi Johan.” Ik antwoordde: ‘Hoi Jan” en we liepen samen naar binnen. Dat moment was typerend voor Jan die als speler/leider van het vierde een regelaar was met een oog voor kleine belangrijke dingen. Het ritje naar Ezinge duurde even langer emotie eiste even zijn tol en wat ik even voor mijzelf wilde houden.

Vader en zoon

Gelukkig waren er meer hoogtepunten dan dieptepunten en een van de hoogtepunten was het moment in Bedum na de wedstrijd toen ik ze samen een sigaretje zag roken, Egbert en Arjan Darwinkel. Vader en zoon, doelman en ex-doelman. Mooi moment vond omdat je soms iets weet en je het daarbij laat.

Remy van der Wal

Enkele ander steeds weer terugkerend hoogtepunten waarbij de trainers gebeld worden voor een kortverslag van het uitduel dat ze met hun team gespeeld hebben. Zonder uitzondering werkten de trainers mee als ik ze belde en kwam er altijd een reëel beeld van de wedstrijd. Een belverslag sprong er voor mij uit en dat was die van Remy van der Wal die door afwezigheid van Rolf de Boer tegen Oeverzwaluwen interim-coach was. Een week eerder sprak ik Remy en de assistent-trainer van CVVB was zeven dagen voor het duel al met ‘zijn” wedstrijd bezig. Hij hoopte op een mooi resultaat en die kwam er een week later. CVVB won met 2-3 en hij was een partij blij wat in een woord geweldig was. Prachtig om de bewogen clubman zou te horen en daarom was dat belverslag, nogmaals en zonder de andere trainers tekort te doen mijn mooiste belverslag van het seizoen 2010-2011.

Wereldrecord zaalvoetballen

Buiten de competitie om waren er ook hoogtepunten te melden zoals het wereldrecord zaalvoetballen door Stichting Regioteam Noord Groningen. Het record werd behaald en dat was een prestatie van formaat. Verder werd er geld ingezameld voor een goed doel wat ook een goed streven is. Of het record daadwerkelijk akkoord bevonden is door het Guinness Book of Record weet ik niet en ook heb ik nergens gelezen wat er naar het goede doel gegaan is. Dat is jammer want iets meer ‘nazorg” was op zijn plaats geweest ook richting de spelers die het record verbeterd hebben. Als de stichting weer iets wil organiseren is een goede tip om even contact op te nemen met de 58wedstrijdgroup in Marum die nu twee keer de viifachtwedstriid heeft georganiseerd en in totaal ruim vijfduizend euro in die twee duels bijelkaar heeft gebracht. Een goed voorbeeld van hoe het kan en moet, waarbij ik niet wil zeggen dat de Stichting het niet goed heeft gedaan, en naar anderen luisteren nooit kwaad kan waarbij ik verder soms en dat weet initiatiefnemer Harry Torrenga ook, mijn vraagtekens zet bij het selectiebeleid van de stichting. Spelers die al maandenlang niet in competitieverband hebben gespeeld kunnen daar niet voor uitgenodigd worden vind ik. Een selectie moet je verdienen en niet krijgen. Daarom het record een hoogtepunt maar het randgebeuren verder moet nog een beetje omhoogklimmen is mijn mening.