Gambia een mooi en bijzonder land deel 4

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Deel vier van ons verblijf in Gambia gaat over Alagie, Lamin, Voetbal en  twee voetballen van drie Euro

 

Deel vier van ons verblijf in Gambia gaat over Alagie, Lamin, Voetbal en twee voetballen van drie Euro

114

Alagie in de keuken waar zijn tante het eten voor haar familie kookt

Alagie

De donderdag morgen werd er nog veel nagepraat over het optreden van gisteravond maar ook kwam het onderwerp voetballen weer aan de orde samen met Alagie, een van de jongens die in Mandjai Lodge werkzaam is. Ik stond er versteld van hoe populair spelers als Arjen Robben, Wesley Sneijder en Edwin van de Sar ook in Gambia waren want de namen werden op de foto, s in de Voetbal International direct herkend door Aladghie en zijn collega Lamin. Samen met Alagie zouden we zaterdag naar Bakau gaan om daar een voetbalwedstrijd uit de hoogste klasse van Gambia te bezoeken, maar helaas ging dit feest niet door. De week stond namelijk helemaal in het teken van het Rootsfestival in Gambia en daarom werden er in die periode geen officiële wedstrijden gespeeld. Alagie vond dat heel vervelend voor mij omdat ik mij daar erg op verheugd had maar het was niet anders natuurlijk. We hadden ons een beetje verdiept in de geschiedenis van Gambia en de naam Kunta Kinteh zal bij velen bekend in de oren klinken en het woord slavernij is wat dat betreft hetzelfde verhaal. Dat het beëindigen van de slavernij gevierd wordt in Gambia mag duidelijk zijn en dan is een voetbalwedstrijd die wel of niet doorgaat van ondergeschikt belang voor de Gambianen waar de voorouders zwaar geleden hebben als slaven. Verder werd het een rustig dagje want we zouden eerst even samen met Algie naar zijn school waarvan hij het leuk zouden vinden als we dat zouden willen zien. Onderweg, bij Moucha in de taxi, vertelde hij een beetje meer over zijn leven en hoe hij in tegenstelling tot zijn vader tegen bepaalde zaken aankeek. We raakten onder de indruk van de jonge Gambiaan die wijze woorden zei over zijn land, het geloof en de mogelijkheden en onmogelijkheden die er voor de mensen van Gambia zijn. De school was daar in goed voorbeeld van want dat bestond uit lokalen waar de westerse jeugd niet in plaats zou nemen en ik zag computers staan waar er enkele jaren geleden in het UMCG werkelijk honderden zijn weggegooid omdat ‘opeens” alle beeldschermen stuk gingen en vervangen moesten worden door platte schermen met als reden ‘Truus of Piet krijgt een plat scherm dus wil ik ook een nieuwe want anders ga ik huilen.” Maar in Gambia waren ze er blij mee geweest begrepen we van de directeur van de school waar, zo zagen we in zijn beoordelingslijsten een maeer dan voortreffelijke leerling was. Na terugkomst gingen we, duidelijk onder de indruk naar het strand, maar raakten niet uitgepraat over Alagie en zijn school wat de volgende dag een vervolg zou krijgen.

 

Bij Aladghie thuis

We hadden de jonge Gambiaan beloofd dat we vandaag met hem mee zouden gaan naar de Compound waar hij onder andere met zijn tante en haar kinderen woonde. Zijn ouders woonden verder in Gambia maar hij vertelde dat hij erg gelukkig was bij zijn tante en zijn stiefbroer die daar ook woonde. Toen we aankwamen zagen we dat de mensen weinig tot niets te besteden hadden. Jongetjes die liepen te voetballen met een sinasappel die niet meer eetbaar was of meisjes die speelden met een bolletje garen of muziek maakten op een olieblik waren beelden die wel op TV hadden gezien maar nooit in werkelijkheid. Alagie had al verteld dat er ook kleine markt in een aangrenzende Compound was en we besloten die ook even te bezoeken maar gingen eerst naar de woning van Alagie waar we gastvrij werden ontvangen en kennis maakten met de rest van de familie.

118

'Ronaldo' met zijn grote neef Alagie

Twee voetballen

Nadat we ook hier kleine voetballertjes zagen voetballen met iets wat in de verste verte niet op iets van een voetbal leek. Na het bezoek gingen we richting de markt waar in een klein winkeltje een twee voetballen lagen voor 100 dalasi per stuk,wat neer kwam op ongeveer 3 euro per bal. Een keer oogcontact met Martine was voldoende om de twee ballen mee te nemen en daardoor de twee neefjes van Aladghie dat te geven wat voor de mensen in Gambia onbetaalbaar is, namelijk een mooie voetbal. Wat waren ze blij en we werden door het neefje in zijn Ronaldo-shirt uitvoerig bedankt terwijl het ander neefje niets zei. De verklaring kwam van Aladghie die vertelde dat zijn neefje doof was en ook niet kon praten. Die opmerking raakte ons en we waren dan ook blij dat we twee ballen hadden meegenomen want we hadden er niet aan moeten denken dat we het bij een hadden gelaten. Nu hadden ze beide een en waren ze beide even belangrijk voor de rest van de kinderen wat mooi om te zien was. Zo werd het een bijzondere dag die eindigde met een bruiloft in Mandjai Lodge waar veel pracht en praal te zien was maar verder het vertellen niet waard is want ook s,avonds bleven de mannetjes met hun mooie voetbal onze gedachten beheersen nadat Aladghie vertelde dat er volop gevoetbald werd door groot en klein in de Compound en beide neefjes super blij waren met hun mooie bal.

119

Het neefje van Alagie met zijn voetbal waar even later volop mee werd gevoetbald