Rondje langs de velden deel 4

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Een rondje langs de velden is een uitspraak die bij het populaire radioprogramma Langs de Lijn veelvuldig gebruikt wordt.

 

Een rondje langs de velden is een uitspraak die bij het populaire radioprogramma Langs de Lijn veelvuldig gebruikt wordt.

 pvo_logo_01

Dat gold, weliswaar in een andere vorm, ook voor mij zoals in deel 1,2 en 3 te lezen valt. Deel vier gaat, nadat we eerst even hadden gegeten, over de verdere escapades op de zaterdag want de mail met de verdere belevenissen van het vijfde elftal van Omlandia tegen hun clubgenoten van het vierde was binnen. Daarin vertelde Merijn dat het vierde elftal aan het langste eind had getrokken door het duel met 7-5 te winnen.

OmlandiaA

In de tweede helft was een hoofdrol wete. Dat ‘Edje” een aardig balletje kon trappen wist ik uit eigen ervaring want in de tijd dat we samen weekenddiensten in het UMCG draaiden mocht Olaf wel eens met zijn vader mee. Met een bal dat bij Intern Transport aanwezig was werd er dan in de weekenden menig balletje getrapt. Het bleek dat we tal van overeenkomsten hadden, waar we beide de humor wel van inzagen, op voetbalgebied. Beide regelmatig als keeper actief geweest, gezegend met een prima traptechniek, allebei linkspoot kortom alles herkenbaar.

Zijn techniek had hij in de eerste helft ook al even geëtaleerd door in een 2 tegen 1 situatie met een prachtige stiftbal zijn tegenstanders het nabijgelegen Ten Boerster bos in te sturen. Bij het weggelopen hoorde ik hem grinniken want dit waren de acties waar hij van genoot en ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook een geweldige actie vond en daar maandags nog even uitgebreid met hem over nagepraat en gelachen heb. Zo won het vierde het duel van het vijfde, waar het in de rust niet naar uitzag met 7-5 en staat deze ‘kraker” op 4 december weer op het programma en waarbij ik een mooie uitspraak van reporter Johannes Kalsfsbeek even citeer: ‘ U hoort van ons” over deze kraker in Ten Boer.

Belverslagen

 

heikovandenbergfoto

Buiten de wedstrijden waarbij ik lijfelijk voor de Ommelander Courant aanwezig ben zijn er ook nog de zogenaamde belverslagen waarbij een van de hoofdrolspelers, meestal de trainer, gebeld wordt hoe de wedstrijd van hun team in den vreemde is verlopen. Dit weekend stonden de trainers van ZEC( Wout Kluin), Fré Lokken (Noordpool) en Heiko van den Berg (de Heracliden) op mijn lijstje. Wout kreeg ik zaterdagavond niet te pakken maar de trainers Lokken en van den Berg wel. De trainer van Noordpool was teleurgesteld na het 2-2 gelijkspel in en tegen Wildervank en was boos op referee de Boer die volgens de oefenmeester niet de conditie had om de 90 minuten vol te maken. Deze opmerking koste Lokken zijn eerste gele kaart in dienst van Noordpool. Een kaart die hij minder erg vond dan de spierblessure die Geert Jan Zijlstra opliep en de routinier enkele weken langs de kant zal houden. Na Lokken nog even een suggestie aangegeven te hebben om dit probleem op te lossen ging ik op ‘zoek” naar Heiko van den Berg. Heiko is gemakkelijk te bereiken want zijn 06 nummer was aan de telefoonlijst toegevoegd wat het een stuk gemakkelijker maakt.

Met 6-0 hadden de mannen van de gedreven trainer van OKVC gewonnen wat een normale overwinning genoemd mocht worden. De ploeg uit Oldehove draaide vorig seizoen nog bovenin de vierde klasse mee en promoveerde dan ook naar de derde klasse. Leuk mocht dat genoemd worden, groot feest, platte kar en hoppa naar de derde klasse. Maar al snel bleek dat enkele spelers andere plannen hadden. Enkele spelers vertrokken naar Groen Geel en het enfant terrible ‘Pinkeltje” Ludema vertrok naar Grijpskerk. Maar Heiko en de Heracliden konden in Oldehove hun eerste drie punten noteren tegen dit zwak OKVC die het moeilijk zal krijgen in de derde klasse is de verwachting. Met Heiko en de andere trainers van clubs uit het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant even praten over hun wedstrijd vind ik mooi en ik waardeer het dat ze, niemand uitgezonderd, je rustig te woord staan.

Wroetende Mol

De ‘wroetende mol” was ondertussen ook binnen gekomen want het werd zo langzamerhand toch wat te donker om nog in de tuin te werken. Na nog even een beetje gekletst te hebben over mijn belevenissen vond ik het rond half 10 wel prima. Een dagje buiten in het zonnetje bezig zijn nodigt mij niet uit om tot 12 uur, of later omdat zoiets in het weekend gebruikelijk is, voor de TV te blijven hangen waarbij je ogen bijna niet open te houden zijn. Op tijd in het mandje was het credo want ik wilde de volgende dag weer fit zijn voor …..deel 5 van ‘Een rondje langs de velden die me naar Kloosterburen zou brengen.”