Nick Rijzinga (v.v. Eenrum) is van alle markten thuis

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in De derde helft


 

Sinds ik voor de Ommelander Courant regelmatig wedstrijden in Noord Groningen bezoek kom ik uiteraard veel personen tegen die ik nog uit mijn eigen voetbalcarrière ken.


 

Sinds ik voor de Ommelander Courant de wedstrijden in Noord Groningen bezoek kom ik uiteraard veel personen tegen die ik nog uit mijn eigen voetbalcarrière ken.

nick_rijzinga

Een daarvan is de negentien jarige Nick Rijzinga van de v.v. Eenrum. In het laatste gedeelte van mijn voetballoopbaan voetbalde ik in het vierde elftal van de vereniging waar ook als broekie van zeven begon te voetballen. In het vierde voetbalde toen ook de vader van Nick, Wim Rijzinga, die jarenlang een zeer gewaardeerde linkerspits in het eerste elftal van Eenrum was. Nick was op jonge leeftijd al bezeten van het voetballen en ging dan ook trouw met zijn vader mee naar uit en thuisduels van het vierde. In die periode stond ik geregeld onder de lat omdat onze vaste doelman, door de rest van het team opa genoemd, Frans Franssens af en toe door blessureleed niet van de partij kon zijn. Het vierde van Eenrum had in die jaren een zeer sterk team met Wim Nube, Johannes Lindenbergh, Klaas Breeksema, Jan Knol, Jack van Dijk en niet te vergeten de man van de meest prachtige doelpunten, Albert Hofman. Stuk voor stuk voetballers die je graag in je team wilde hebben en die garant stonden voor succes. Als doelman bij het vierde kon je in principe je keeperstenue zo weer in de tas terugleggen want buiten een enkel zwaar duel waarbij je het gevoel had dat je meedeed waren de meeste wedstrijden van het niveau, anderhalve terugspeelbal". Nick was dus onze vaste supporter en toen zijn ouders op een gegeven moment gingen scheiden kwam hij in de Molenstraat in Eenrum te wonen. Vader Wim had geregeld weekend dienst maar ook als die er niet bij was ging Nick mee naar uitwedstrijden. Regen of geen regen hij was er altijd want zei Nick dan ik ben jullie supporter.

Maar de supporter werd op een geven moment bijna de mascotte van het team want het toen nog kleine ventje werd op handen gedragen door het vierde. Er ging ook altijd en bal mee als ik hem ophaalde uit de Molenstraat want ik kwam toch vanaf Kloosterburen en rijdende via Broek reed ik voor de deur langs.
Bij slecht weer ging er standaard een afvalzak mee in de auto want kleine Nick was een, echte". Hij schopte vlakbij het doel staand mij steeds zijn bal toe en deed dan alsof hij keeper was en dook op alle teruggespeelde ballen. Vooral onder regenachtige omstandigheden zat hij soms meer onder de modder dan ons hele team bijelkaar maar dat mocht de pret niet drukken. Toen ik in Eenrum eenmaal gestopt was met voetballen hoorde ik geregeld dat het in de jeugd van de voetbalvereniging uit mijn geboortedorp een veelvuldig scorende spits was geworden.


Dat verbaasde mij niet want al vroeg kon je zien dat hij de nodige aanleg had voor het spelletje. Toen ik voor de Ommelander Courant voor de eerste keer bij Eenrum kwam zat hij al geregeld, weliswaar als invaller, bij de selectie voor wat het eerste elftal betrof. Tegen Stanfries in het duel waarin het kampioenschap wat de zesde klasse werd beslist stond hij echter in de basis en speelde een uitstekende wedstrijd. Vele meters makend op de linkshalfpositie en duidelijk aanwezig. Na afloop sprak ik Nick nog even en viel mij op dat hij qua lengte aardig was gegroeid. Vanaf die tijd troffen we elkaar regelmatig rond de wedstrijden van het eerste elftal van Eenrum en als hij door trainer Wim Nube buiten de basis werd gehouden vond ik dat jammer. Ik mocht hem graag zien voetballen en bij mij, zonder aan Wim zijn tactische keuzes te twijfelen, zou zijn naam altijd als een van de eersten op het wedstrijdformulier staan. Nick Rijzinga is namelijk een speler die nooit verzaakt en dat is iets wat je lang niet iedere voetballer kan zeggen. Maar in de wedstrijd die Eenrum dit seizoen voor de beker speelde tegen DIO Groningen, en waar ik voor de Ommelander Courant aanwezig was, gebeurde er iets waardoor mijn herinneringen terug gingen naar ruim tien jaar geleden.


Doelman Bart Oosterveld viel geblesseerd uit en na de rust kwam Nick onder de lat te staan. Hij keepte formidabel wat mij niet verbaasde want dat kon hij als klein jochie namelijk al. Hij kon een ruime nederlaag niet voorkomen maar duidelijk was dat hij naast goed kon voetballen ook een aardig partijtje kon keepen. Aan het eind van het seizoen, voor de wedstrijd van Eenrum tegen ODV hoorde ik dat de Eenrumers wat het komende betrof wel eens een keepersprobleem zou kunnen krijgen. Good old Johan Bos stopte en een doelman die al klaar was voor het grote werk hadden de Eenrumers nog niet zo werd er verteld door de insiders. Ik viel bijna om van verbazing en noemde de naam van Nick waarop werd gezegd dat hij voetbalde. Uiteraard voetbalt hij maar persoonlijk denk dat een goede doelman een belangrijke factor in een voetbalteam is.

Daar wordt echter verschillend over gedacht als ik hoor hoeveel keepers geen gerichte training krijgen maar meer als kanonnenvoer dienen door tijdens afwerkoefeningen waar ze helemaal niets van leren. Dus als ik Siebrand Solinger was, die de nieuwe trainer in Eenrum wordt, zou ik maar eens Nick gaan praten want iemand met een fantastische instelling zal daar over gaan nadenken. Met een goede begeleiding heeft Siebrand goud in handen en zou het Eenrum zo maar een keeper kunnen opleveren die in het rijtje van vermaarde doelmannen als Cornelis Rijzinga, Kees Poel en Frans Franssens komt te staan.
Mij zou het in ieder geval niet verbazen want ik heb wat ballen op hem afgeschoten die klemvast door dat,toen nog, kleine kereltje gepakt werden.