Toevallige ontmoeting

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in De derde helft

Het weekend van 6 en 7 maart was er weer een waar de meeste voetballers niet blij van werden

fotojasper1

Zag het er de hele week naar uit dat er eindelijk weer gevoetbald zou worden gooiden  sneeuw en vorst vrijdag en zaterdag voor de zoveelste keer roet in het eten. Hierdoor  werd het voor wat mijn activiteiten voor de Ommelander Courant betrof een reis naar sporthal ,,de Beemden” voor de verslagen van het damestreffen tussen DIO Bedum en Tjoba en wat de heren betrof het duel tussen AgroBouw/DIO Bedum en VC Leeuwarden. Groot was mijn verbazing toen het er in de loop van zondag steeds meer naar uit begon te zien dat het duel Eenrum-Niekerk doorgang zou vinden. Voor de Ommelander Courant naar Eenrum blijft  speciaal omdat ik daar geboren en getogen ben en mijn langste periode als voetballer daar heb doorgebracht. Als ik naar Eenrum rij vanuit Ezinge ga ik meestal via Schouwerzijl maar deze keer gek genoeg niet. Ik reed via Warfhuizen richting Wehe den Hoorn en besloot binnendoor te gaan omdat als je zo naar Eenrum rijdt het dorp zo mooi in al zijn glorie uitkomt.

Rijdend in Wehe zag ik opeens een vader achter een rolstoel  lopen en ik zag dat het Jasper Dijkstra en zijn vader Bé waren. Het mooie van auto,s is dat ze ook achteruit kunnen rijden en deze manoeuvre was dan ook gauw gemaakt. Voorzichtig  optimistisch waren vader en zoon en zich er van bewust dat er nog een lange weg te gaan was. Maar zoals zijn leider bij de C-junioren van Viboa, Ard Torrenga, laatst ook zei er kwam weer een lachje op het gezicht van Jasper die duidelijk zichtbaar nog niet weer de oude is. Maar zittend in een rolstoel toonde hij een duidelijke vechtlust om weer terug te keren op het voetbalveld.

Die vechtlust was mooi om te zien maar zag je ook het verdriet bij een jonge voetballer dat hij niet kon spelen. Bij het weggaan riep hij dat hij een kaart van SIOS D1 had gekregen en dat hij dat leuk vond. Ik reed door naar Eenrum waar arbiter Doornbos enkele ogenblikken later het veld goedkeurde en beide team konden spelen.

De selecties waren redelijk compleet al had trainer Wim Nubé van Eenrum geen idee waar zijn ,,enfant terrible” Basjan Oosting was. De snelle spits schitterde weer eens door afwezigheid en liet zijn team in de steek. Toen ik dat nieuws opving schoot Jasper zijn naam door mijn hoofd en ik dacht meteen:

Die zou dat nooit overkomen!