Jenne en Trijn Mollema (Zeester)waren hun tijd ver vooruit.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in De derde helft

In deze maand met VVSV’09 als club in de spotlights wat Puurvoetbalonline betreft vechten, de mooie herinneringen aan, in mijn geval, Zeester om voorrang.

In deze maand met VVSV'09 als club in de spotlights wat Puurvoetbalonline betreft vechten, de mooie herinneringen aan, in mijn geval, Zeester om voorrang.

fotofammollema

 Jenne en Trijn Mollema al ruim drieendertig jaar lang hun tijd ver vooruit

In gedachten ga ik dan terug naar een van de mooiste periodes uit mijn trainerscarriére . De tijd dat ik als aankomend  dames en later  juniorentrainer bij de voetbalvereniging uit Zoutkamp begon. Als juniorentrainer werd ik geassisteerd door Mans Romijn waar ik enorm goed mee overweg kon en aan welke samenwerking ik met veel plezier terug denk. Dan komen  herinneringen boven drijven over twee trouwe supporters van het damesteam, de familie Kiel . Ze hadden geen dochter in het elftal spelen maar sloegen bijna geen thuiswedstrijd van ons overDat was iets wat door de meiden, en door mij als trainer, altijd zeer gewaardeerd werd. 

De vader van Rennie, Jo Bronkema, komt  in mijn gedachten terug als de man die bij iedere thuiswedstrijd anwezig was en een fel meelevende supporter was. Naast een enorme geestdrift had ,, Pa" Bronkema ook verstand van het spelletje en kon je erop rekenen dat je zo links en rechts wel eens een tactische tip ingefluisterd kreeg .  Een geweldige man waar ik op het moment dat Rennie haar verschrikkelijke blessure opliep( een enkelbreuk waardoor ze helaas nooit meer helemaal op haar oude niveau zou terugkeren)  intens medelijden mee had toen ik zag dat hij  misschien nog wel meer pijn leed dan zijn dochter.

Zo ga je in gedachten dus terug naar een mooie tijd met dierbare herinneringen en ontkom je er niet aan dat je het voor jezelf  als een plicht voelt om ,nu VVSV’09 club van de maand is, twee mensen apart in het zonnetje te zetten.

Maar liefst zevenentwintig jaar runnen ze nu de kantine in Zoutkamp die door de jaren heen al enkele metamorfoses heeft ondergaan. Maar wat er bouwtechnisch gezien ook veranderd werd de sfeer bleef altijd identiek. Want hoeveel er in de loop der jaren ook om hun heen veranderde het echtpaar Jenne en Trijn Mollema bleven zichzelf.

Jenne, een man van weinig woorden, werkte in die tijd bij Rijkswaterstaat en dat vond ik wel bij hem passen. Een type van niet  zeuren maar gewoon je werk doen. Die mentaliteit nam hij ook mee naar de voetbalvereniging waar hij wat de locatie in Zoutkamp betrof de verantwoording over het materiaal zoals ballen,hesjes en pionnen op zich had genomen. Dat is een van de beste acties uit de historie van Zeester geweest want om de ruimte waar het materiaal lag opgeslagen ,, ballenhok” te noemen  was een benaming waarvoor iedereen zich diep moest schamen

Met deze kwalificatie werd Jenne Mollema, is mijn mening, namelijk een groot onrecht aangedaan. Ik heb nooit en met nooit bedoel ik ook echt nooit bij welke club dan ook een materialenopslag gezien zoals in Zoutkamp. Menig betaalde club zou er jaloers op zijn geweest en ik weet zeker dat als er een transferlijst voor materiaalverzorgers had bestaan de clubs om Jenne Mollema hadden gevochten om hem maar te contracteren. Jenne was de man die naast de materialen dus ook de kantine beheerde samen met zijn wederhelft Trijn.

,,Taan Trijn” (op zijn Gronings en vergeef me het als ik het verkeerd schrijf) is zonder dat ze het zelf weet een fenomeen. Voor iedere thuis spelend team of tegenstander  had ze een goed woord. Kortom iemand  die het woord gezelligheid voor de volle 100%  uitstraalde. Maar ook iemand met een luisterend oor die als haar iets in vertrouwen werd verteld kon zwijgen als geen ander. De  moeder van Elly, Grietje en Arno was ook een beetje moeder van het damesteam waar natuurlijk zo links en recht met puberende meiden als Anita Hummel, Irene Postma  en een beginnende trainer wel eens wat binnenbrandjes geblust moesten worden. Dan was niet zelden de kantine daarvoor de meest geschikte locatie waar de levenservaring van de aanwezige ,,Taan Trijn” het spul weer op het goede spoor zette. Als de zaterdag erna dan weer een zege of een ander goed resultaat door het team was geboekt dan genoot ze intens van de vreugdetaferelen en de daardoor gezellige nazit van het damesteam in de kantine.

Wat voor Jenne geldt is ook op Trijn van toepassing namelijk dat ze zonder het zelf te weten hun tijd vooruit waren. Jenne als materiaalverzorger en Trijn als ontvangster van de bezoekende teams verrichten, en dan praten we over eind tachtiger begin negentiger jaren, toen al werkzaamheden die pas later bij andere verenigingen ondekt werden. Daar kwam pas veel later het besef dat als je de ballen en hesjes en pionnen behandeld zoals je ze moet behandelen je er veel langer en meer plezier aan beleeft. Nog later werd door veel verenigingen de gastvrouw geïntroduceerd wat staat voor dames die de tegenpartij ontvangen en zorgen voor een heerlijk kopje koffie wat de leiders betreft. Dit fenomeen bestaat bij de voetbalvereniging Zeester al sinds 1983 dankzij het echtpaar Jenne en Trijn Mollema en waar de club veel goodwill mee heeft gekweekt. Uiteraard zullen bij andere verenigingen ook wel een ,, Jenne en Trijn” rondlopen maar in Zoutkamp hebben ze de echte en met een hart van goud  voor de vereniging die nu  VVSV’09 heet. De naamsverandering heeft niet tot een andere werkwijze geleidt bij het echtpaar want nog steeds is ,, op Zoutkamp”  zoals de leider van het tweede elftal, Sicco van Dijk, het laatst opmerkte alles bij het oude gebleven.: ,,Je zou pas verbaast zijn als het niet zo was want iets anders als netjes en schoon heb ik in Zoutkamp nog nooit meegemaakt.”

Met die opmerking vertolkt Sicco van Dijk de mening van velen over het geweldig kantine echtpaar Jenne en Trijn Mollema die op hun eigen speciale manier al drieendertig jaar lang bergen werk voor het door hun zo geliefde Zeester, nu VVSV’09" verzetten!

 

 Een vraag nog : Zijn ze eigenlijk al erelid?