Voetballende kinderen die huilen van de kou hoort niet…

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Het zal wel weer in de zaal worden is een opmerking die je deze weken vaak hoort. Trainingsvelden die blank staan zorgen dat er verenigingen zijn waar jeugdteams al een paar maand niet meer op het veld hebben getraind.
Johan Staal
Sinds november 2015 is het voor veel voetbalverenigingen kommer en kwel. Jeugdteams kunnen niet trainen omdat het trainingsveld al wekenlang blank staat waardoor er per week bekeken moet worden of er getraind kan worden. Hetzelfde probleem speelt uiteraard bij de senioren die echter nog het geluk hebben dat er soms op een kunstgrasveld in de buurt getraind kan worden. Iets wat uiteraard de nodige euro’s kost wat voor een complete jeugdafdeling elders laten trainen geen haalbare kaart is. Dat zorgt dat er jeugdteams zijn die zich in een gymzaaltje aan het voorbereiden zijn op de tweede helft van het seizoen. Een gymzaaltje waar met veel pijn en moeit 3 tegen 3 gespeeld kan worden. Oefenen in een gymzaal als beste alternatief is iets waar geen jeugdspeler/trainer vrolijk van wordt. Voor een of twee keer is dat leuk maar daarna wordt het vaak een vervelende training. Spelers leren niets en de trainer voelt zich meer ‘oppasser’ dan dat hij zijn pupillen iets kan leren. Ploeteren op een baggerveld is uiteraard ook geen optie maar dat het soms wordt overwogen kan ik mij wel iets bij voorstellen.
Deze week hoorde ik dat er in het weekend van 5 maart 2016 weer met de reeksen wordt gestart en de jeugdteams die in een volledige uitkomen sinds vorig weekend weer ‘onderweg’ zijn. Wanneer je dat hoort dan weet je dat je het woord competitievervalsing ook in het jeugdvoetbal gebruikt mag worden. Jeugdteams van verenigingen die niet over kunstgras beschikken liggen namelijk een straatlengte achter op teams die wel op kunstgras kunnen trainen.
Ik weet nog toen ik in een ver verleden de jeugdvoetbaltrainerscursus(JVT) deed het er in ‘geramd’ werd dat je voorbereidingstijd om een team goed te prepareren zes weken in beslag nam. Iets wat vreemd genoeg vooral de zomerperiode bedroeg. Wanneer we dit seizoen(2015-2016) als voorbeeld nemen weet iedereen dat er bij veel teams al ruim drie maanden(!) niet meer getraind kan worden. Ruim drie maanden doet de jeugd van vrij weinig tot niets waar het gaat om het volgen van een voetbaltraining. Iets waar geen vereniging wat aan kan doen omdat je de weersomstandigheden nu eenmaal niet kunt regelen. Maar de bond, en clubs, kunnen daar wel wat aan doen door zeker in de onderbouw de competities later te starten. Jonge voetballers en voetbalsters moeten op zaterdag 5 maart opeens weer naar buiten. Teams die in geen maanden buiten hebben getraind of gespeeld mogen opdraven omdat in juni voetballen nu eenmaal niet in het schema past. Jeugdige voetballers/voetbalsters die, wat we ieder jaar weer beleven, in maart/april stijf van de kou op het veld staan wordt zo het plezier in het voetballen ontnomen. Een vreemde gedachtekronkel noem ik dat want daar, in de F en E-junioren, wordt nu eenmaal de basis gelegd om ze voor de club te behouden. Iets wat tegenwoordig steeds meer een crime wordt omdat de jeugd tegenwoordig beduidend meer mogelijkheden heeft om zijn vrije tijd in te vullen dan men vroeger had. Waarom met de jongste jeugd niet later laten  beginnen wanneer de ergste kou een beetje verdreven is. Want laten we eerlijk zijn, voetballende kinderen die huilen van de kou hoort niet.