Door de pop in de ArenA terug naar vroeger

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Door de pop in de ArenA terug naar vroeger.

Door de pop in de ArenA tijdens de zoveelste Ajax-Feyenoord stond de voetbalwereld zondagmiddag redelijk in brand. De sociale media ontplofte want natuurlijk had iedereen een mening over de pop. Een mening die ik natuurlijk ook heb maar de pop liet mij vooral teruggaan naar de tijd toen het betaald voetbal nog leuk was en supporters nog supporter waren en geen hooligans die een prachtige sport naar de kloten aan het helpen zijn.
Johan Staal
Zondagmiddag stond ik langs de lijn bij het duel Eenrum-HFC’15. Een duel dat in Hoogkerk gespeeld werd omdat het veld in Eenrum absoluut ongeschikt was om tweeëntwintig voetballers tegen elkaar te laten voetballen. Voor het duel in Hoogkerk liet een oud-ploeggenoot ons een foto zien die op de sociale media circuleerde. Een pop die Kenneth Vermeer moest voorstellen en door een zich voetballiefhebber noemende mafkees in een strop was gehangen. We walgden uiteraard van de foto en op de terugweg vanuit Hoogkerk naar Ezinge, waar we een zeker geen bloedeloze 0-0 hadden gezien, moest ik denken aan vroeger toen supporters voetballiefhebbers waren en nog geen doorgedraaide mafkezen die de voetbalsport naar de kloten aan het helpen zijn.
In 1969 was Ajax de eerste Nederlandse ploeg die een Europa Cupfinale wist te bereken. De Amsterdammers waren kansloos tegen het sterkte AC Milan en gingen met 4-1 onderuit. Een seizoen later stond Feyenoord in de finale tegen het Schotse Celtic. Feyenoord wist in het San Siro na verlenging met 2-1 van Celtic te winnen. Een prestatie die heel Nederland trots maakte. Ons klein ‘kikkerlandje’ was dankzij de Rotterdammers de sterkste van Europa. Later was ook Ajax succesvol in Europa en ook PSV smaakte het genoegen van het winnen van het Europa Cup 1 toernooi. Mooi voor de clubs en belangrijk voor het Nederlands voetbal en iedereen in Nederland was blij. In mijn jeugdjaren was ik al snel fan van Ajax. De Amsterdammers speelden het spel wat ik leuk vond en de prima resultaten maakten het allemaal nog leuker. Maar we juichten ook toen Feyenoord en later PSV de Europa Cup wonnen. Dat deden we omdat we niet alleen voetballiefhebber maar ook Nederlander waren. Een Nederlandse ploeg had, en nu nog, buiten de landsgrenzen altijd je sympathie. Maar ook in de eredivisie was er geen haat naar een ploeg. Waarom zou je een ploeg haten omdat ze toevallig niet jouw favoriet spelletje speelden. In alle eredivisieploegen speelde namelijk wel iemand die je als voetballiefhebber kon bekoren. Zo was Eddy Treijtel een fantastische doelman wat Heinz Stuy ook was. Ove Kindvall was een formidabele spits maar je vond Johan Cruyff beter. Willem van Hanegem en Johan Neeskens vochten geweldige duels uit maar streden in 1974 zij aan zij in Oranje tegen landen als Zweden, Uruguay, Argentinië, Brazilië en in de finale tegen toen nog West-Duitsland. Ook in die periode gingen er al spelers van Ajax naar Feyenoord en andersom. Dat gebeurde namelijk wel vaker dat een voetballer naar een andere club verkaste. Dit omdat hij of meer kon verdienen of, in het geval van Kenneth Vermeer, graag meer wilde spelen. Een logische redenering die tegenwoordig door helaas te veel ‘supporters’ niet begrepen wordt. We hoeven wat dat betreft niet naar een bepaalde club te kijken want de oerwoudgeluiden, doodsbedreigingen en de pop in de ArenA geven een beeld dat bij meerdere clubs voorkomt. ‘Supporters’ die zich belachelijk gedragen zoals zaterdagavond bij Heerenveen- FC Twente. Ik vond het mooi dat Hakim Ziyech op de juiste wijze wraak nam door de derde treffer van Twente voor zijn rekening te nemen. Op sportieve wijze wraak nemen is de enige manier namelijk. Dat laatste was Kenneth Vermeer niet gegund. Vermeer verloor namelijk voor de zesde keer op rij een competitieduel met Feyenoord. Een Vermeer die ik dat niet gunde omdat hij als doelman van Ajax ook zijn waarde heeft bewezen. Vermeer deed namelijk ook als doelman van Ajax zijn stinkende best om zo goed mogelijk te presteren. Gisteren en ook vandaag hoorde ik een paar keer, wat ben ik klaar met het betaald voetbal. Geef mij maar een duel in het amateurvoetbal of ik ga liever iets anders doen op zaterdagavond of zondagmiddag. Ik doe dat ondertussen al ruim acht seizoenen waar ik van hoop dat er nog veel mogen volgen. Dat zorgt dat ik weinig meekrijg van het steeds vaker voorkomende asociaal gedrag van lieden die denken dat ze zich alles kunnen permitteren. En daarom weet ik één ding heel zeker, zoals het ooit was wordt het nooit weer en dat met dank aan een zich supporters noemende stelletje mafkezen.