Trainingskampen in het amateurvoetbal, wat een onzin.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

De maand januari staat voor veel voetbalclubs en ook scheidsrechters in het teken van een trainingskamp. Een trainingskamp om, zo heet dat in voetbaljargon, scherp aan de tweede helft van een het seizoen te beginnen.
Johan Staal
Veel clubs beleggen in een van de eerste weekenden van het nieuwe jaar een trainingskamp. En ook een deel van het noordelijke scheidsrechtersgilde verblijft al jaren op het in de winter rustieke Ameland om de gourmetschotels en de andere geneugten van de feestdagen weg te trainen. Net als veel voetbaltrainers heb ik niets met ‘trainingskampen’. Het geneuzel over teambuilding en met elkaar kapotgaan geloof ik allemaal wel. In een voetbalwereld waarin het afmelden voor een wedstrijd vaker voor komt dan er in Nederland regendruppels naar beneden komen vind ik het ‘teamgevoel’ wel een beetje meevallen. Als  ‘weekendje weg. nl.’ op het programma staat is het namelijk niet het teambelang wat voorop staat maar puur het eigen belang. Dat is geen opmerking die uit een grijze hemel komt vallen maar werkelijkheid. Team of clubgevoel kweken is bijna even onmogelijk als Sepp Blatter er van te overtuigen dat hij zich op ongeoorloofde wijze aan de voetbalsport heeft verrijkt. Daarom ben ik nog steeds blij dat in mijn tijd als actief voetballer deze ongein nog niet bestond. En ook nu zou ik gezegd hebben van, laat maar zitten want ik zorg zelf wel dat ik scherp ben voor een tweede helft van een seizoen. Als ik de verhalen lees denk ik vaak, waren wij vroeger dan niet scherp wanneer er na de winter weer gevoetbald moest worden. En liepen de scheidsrechter toen bij aanvang van een tweede seizoenshelft minder scherp te fluiten. Ik heb die ervaring nooit gehad dus ontgaat mij de toegevoegde waarde van een trainingskamp waar de potten bier vaak niet aan te slepen zijn. Maar ik snap wel waarom de trainingskampen als paddenstoelen ook voor amateurclubs en scheidsrechters uit de grond schieten. ‘We’ moeten zonnodig de grote jongens na-apen. Want alles wat de BVO’s doen moeten de amateurclubs wel volgen wat ook geldt voor de arbiters. Het dit seizoen fel bekritiseerd scheidsrechterskorps gaat al jaren o.l.v. Dick van Egmond naar het buitenland om weer scherp te worden en goed voorbeeld doet goed volgen. Al hoop ik wel dat ze op Ameland meer lachen om elkaar dan de BVO-arbiters doen want daar is lachen bijna verboden. Zo gaat de voetbalwereld in 2016 gewoon verder waar het in 2015 gestopt is, na-apen en te weinig zeggen waar het op staat. Een voetbalwereld waar teveel denken dat de verhouding tussen rechten en plichten 80/20 mag zijn. Dat is een misvatting van de zuiverste soort maar wat vaak geen onderwerp wat op trainingskampen onder een goed glas bier wordt besproken. Daarom teambuilding en alle andere benamingen wanneer een voetbalteam of scheidsrechterskorps op pad gaat, ik kan er niets mee en hoef er gelukkig ook niets meer mee. Want niemand maakt mij wijs dat iedereen een weekend weg met teamgenoten of collega-arbiters leuk vind. Er zijn die denken, ik moet maar mee want doe ik dat niet dan praten ze over mij. Precies eender als op de werkvloer. Want ook daar wordt vaak geluld over degene die er niet is. Teambuilding op bouwen in een trainingskamp? Geef mijn portie maar aan het bekende hondje Fikkie zodat hij een heerlijke bak met brokken heeft.