Damesvoetbal moet geen ‘circusact’ willen zijn.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

 
Nog steeds hoor je personen uit de voetbalwereld roepen dat ze het dames/meisjesvoetbal niet serieus nemen. Iets waar ik mij bij het lezen van sommige verslagen, of het horen van geluiden, wel iets bij kan voorstellen.
Johan Staal
Wanneer ik terug ga naar mijn jeugd dan denk ik terug aan een voetballer die niet tegen zijn verlies kon. Sterker nog, ik had een pesthekel aan verliezen. Daarnaast had ik een andere eigenschap, ik wilde beter worden als voetballer. Trainingen werden nooit overgeslagen ook al viel een trainingsavond precies op de dag dat je weer een jaartje ouder werd. Iets wat later toen ik jeugd en damesteams ging trainen iets veranderde. Niet dat ik niet meer wilde winnen maar als trainer zag ik het vooral als mijn taak spelers/speelsters, individueel en als team, beter te maken. Dat was mijn drive wat ik bijna vijfentwintig jaar heb volgehouden. Proberen het beste in jezelf naar boven te halen en dat te delen met een team. Natuurlijk was er op zijn tijd ruimte voor een grap of grol maar de hoofdmoot was, serieus met datgene bezig te zijn waar je als trainer voor was aangesteld. Dat vond en vind ik een plicht als trainer/coach. Trainingen goed voorbereiden, wedstrijden serieus benaderen en je club netjes vertegenwoordigen. Allemaal zaken die tegenwoordig soms anders zijn. Tegenwoordig moet er van alles georganiseerd worden omdat het vooral ‘leuk’ moet zijn. Ik begrijp niet dat alles ‘leuk’ moet zijn. In mijn periode als trainer van het damesteam van Zeester hoefde ik niet met randzaken aan te komen om het vooral ‘leuk’ te houden. We speelden namelijk op een niveau dat we wilden presteren. Niet dat het ongezellig was binnen het team, de avonden in de kantine wanneer we door weersomstandigheden niet konden trainen waren hilarisch, maar in de wedstrijden moest er gepresteerd worden. Dan was er geen ruimte voor randzaken in de vorm van ludieke acties. Daarom was ik ook verbaasd toen ik deze week een verslag las. Een verslag waar ik van dacht, als ik in dat team zou hebben gespeeld was ik snel thuis geweest. Sommige dingen kunnen namelijk niet en iets wat in mijn beleving niet kan is dat een coach als Zwarte Piet verkleed langs de lijn staat. Een Zwarte Piet mag op een training nog een keer ‘inbreken’ maar daar houdt het wel mee op. Maar daar wordt tegenwoordig anders over gedacht wat bij personen die het dames/meisjesvoetbal helemaal niets vinden dat beeld alleen maar versterkt. Boven het desbetreffende verslag plaatste ik een wat cynisch bedoelde kop. Velen vonden dat leuk op facebook maar begrepen mij waarschijnlijk niet. Een beetje navraag in de wondere wereld van het amateurvoetbal vertelde mij namelijk dat een ludieke actie als deze er niet direct voor zorgt dat nog meer mensen het dames/meisjesvoetbal serieus gaan nemen. Iets wat de snelst groeiende tak van het amateurvoetbal wel verdient. Ludieke acties op een trainingsveld zal niemand in de war van raken maar als het om wedstrijden gaat is het een ander verhaal. Ook als club, en in dit geval zelfs twee, zou ik mij afvragen wat hier de meerwaarde van is geweest. Ook met de Zwarte Pieten aan het roer werd er namelijk verloren dus punten heeft het niet opgeleverd. Dus mogen we spreken van een gemiste kans waar het gaat om het dames/meisjesvoetbal te promoten op een wijze zoals het hoort i.p.v. er een ‘circusact’ van te maken.