Kinderen mogen dromen, ouders niet …….

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

De week hoorde ik een opmerking waar ik van schrok. Dat was niet van ‘nieuws’ rond Sabia, Sylvie of Yolanthe die van gekkigheid niet weten hoe ze in het nieuws moeten komen. Ik schrok van het nieuws dat ouders van voetballertjes van nog geen 10 jaren jong zich steeds meer gedragen alsof ze de nieuwe Lionel Messi hebben verwekt.
Johan Staal
Deze week zag ik een epistel van Bert Koster uit Middelstum voorbij komen over de vele stemmingen waar een mens in het weekend aan onderhevig is. Ik dacht even dat de tekstschrijver een dagje was opgetrokken met een voetbalgezin waar de ‘werkdruk’ voor een jonge pupil hoog ligt. Dat beeld heb ik namelijk een beetje bij veel ouders die een ‘toekomstige’ profvoetballer in huis hebben. Want ook al ben je nog geen 10 jaar oud, er moet in de weekenden wel gepresteerd worden. Pa en Moe stappen  namelijk niet voor niets iedere  zaterdag en zondagochtend  op tijd uit de echtelijke sponde om het talent  naar wedstrijden en trainingen  te brengen en te begeleiden. Dat noemen ze namelijk investeren in later als Pa zich al als zaakwaarnemer van zoonlief ziet en moeder en eventuele schoondochter ondertussen de PC. Hooftstraat onveilig maken of een retourtje modestad Milaan nemen. Veel ouders hebben namelijk dollartekens in hun ogen en bijna allemaal komen ze bedrogen uit. Want Arjan Robben of Lionel Messi werden geboren als supertalent. Daar hoefde je geen trainer of scout voor te zijn om dat talent te herkennen. Ik kom met regelmaat op een voetbalveld waar de jeugd tegen een bal loopt te trappen. Ik moet zeggen, ik zie wel talentjes maar nog nooit een talent waar ik van dacht dat is er eentje die zeker het betaald voetbal kan halen. In mijn UMCG-periode had ik veel contact met Paul Bakker, de vader van FC Groningen-speler Nick Bakker. Nick doorliep de gehele jeugdopleiding van FC Groningen maar kreeg op het moment suprême met twee gigantische tegenslagen te maken. Twee keer een kruisbandblessure binnen twee jaar wil je niet meemaken maar de jonge verdediger overkwam dat helaas wel. Daarom is alles maar betrekkelijk en stelt dat je uitverkoren wordt voor welke Regionale voetbalschool op jonge leeftijd nog niet heel veel voor. Ik ben het er mee eens, je kind gun je alles en als ouder wil je later jezelf niet het verwijt maken, ik heb hem/haar de kans niet gegeven. Maar soms denk ik weleens, is het niet allemaal niet teveel voor kereltjes van nog geen tien jaren jong. Twee keer op je club trainen, skills, zaterdag je wedstrijden spelen en zondag in de auto vanuit zeg maar waar naar een centrale training van een BVO waar gepresteerd moet worden om te zorgen dat Pa en Ma geen stik chagrijnige dag te wachten staat. Je wilt  als aankomend talent niet op je ‘geweten’ hebben dat ‘knuf knuf’ in de echtelijke sponde er even niet in zit omdat de prestaties van de jongeling bij de heren trainers eerder op de dag niet in goede aarde is gevallen. Dan wordt de teugreis opeens stukken minder leuk voor alles en iedereen en is zaakwaarnemer zijn en bivakkeren in welke modestad opeens heel ver weg. Natuurlijk mag ieder jochie van nog geen tien jaren jong dromen van een carrière als profvoetballer. Dat heeft iedereen vroeger gedaan en wat nu niet anders zal zijn. Maar ouders moeten niet gaan zweven. Die moeten juist met beide benen op de grond blijven staan om hun zoon met hart en ziel te laten genieten van zijn droom i.p.v. deze met hun eigen ‘dromen’ om zeep te helpen.