Praatje,plaatje, daadje leer je niet via de app.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Dat het op dit moment niet geweldig gaat met voetballend Nederland is geen nieuws meer. Geen EK voor Oranje, een Jong Oranje dat het deze week liet afweten en aan de basis van onze volkssport gaat ook van alles fout.
Johan Staal
Dat er aan de basis veel fout gaat worden door velen al een aantal jaren gesignaleerd. Trainingen bij clubs worden namelijk te vaak gegeven door vrijwilligers die over onvoldoende kennis beschikken om dat naar behoren uit te voeren. Dat is geen veroordeling maar de realiteit wat komt omdat het voor verenigingen steeds lastiger wordt om de juiste personen te vinden die dat wel zouden kunnen. Dat zorgt soms weleens voor oplossingen waar je als oud-jeugdtrainer van denkt, is dit nu het ei van Columbus voor een jeugdafdeling. Zo zag ik enkele weken een artikel voorbij komen met een zin, met dit programma kan iemand die het voetbal alleen van de TV kent een jeugdtraining verzorgen. Een opmerking waar ik oprecht verbaasd over was en even ‘speuren’ zorgde voor meer informatie. Wat ik tegenkwam was nu niet direct iets waar ik vrolijk van werd want ik miste een aantal belangrijke aspecten. Ik bedacht mij echter direct dat ik niet moest denken het allemaal beter te weten. Ik besloot daarom aan een twintigtal trainers in het amateurvoetbal een vraag voor te leggen. De vraag was, denken jullie dat iemand die het voetballen alleen maar van de TV kent via door een club gekocht programma een jeugdteam kan trainen. De meningen waren helder en eensgezind. Niemand geloofde er echt in al werd iets dergelijks wel als een handvat gezien waar het gaat om oefenstof wat via een app of map aangeboden wordt. Als jeugdtrainer/ster, zo was de conclusie, wordt er namelijk meer gevraagd dan ‘even’ een training verzorgen. Sinds de bal rond is, en er trainingen gegeven worden, gaat het namelijk op praatje-plaatje-daadje. Als ik het op mijzelf projecteer. Ik zou aan de hand van een app of map geen jeugdvolleybalteam kunnen trainen. Dit omdat ik de techniek die daarvoor nodig is totaal niet beheers. Dat is binnen de voetbalwereld niet anders want alle twintig trainers kwamen tot dezelfde conclusie, je moet wel dingen voor kunnen doen. Maar er kwam nog iets anders naar voren. Je kunt als goedwillende ouder, en wat absoluut te prijzen is, wel je diensten aanbieden maar wat niet wil zeggen dat je ook geschikt bent. Natuurlijk begreep iedereen dat het voor vooral kleine clubs lastig is om geen gebruik te maken van goedwillende ouders en soms te jonge leden die wel een groep willen trainen. Maar daar gaat het wel fout en waar het resultaat soms nadrukkelijk zichtbaar van is. Ik weet dat toen ik in 1988 aan de cursus Jeugdvoetbaltrainer begon al snel in de gaten had dat ik in de periode daarvoor maar wat ‘aangerommeld’ had. Diverse facetten van het verzorgen van een training had ik nog nooit van gehoord en wat was ik dankbaar dat ze mij op een cursus van 20 weken 2x per week naar Hoogezand aangereikt werden. Alle facetten kwamen voorbij maar waar een ding mij duidelijk werd. Na het behalen van mijn diploma was ik nog geen jeugdtrainer. Ook het vak van jeugdtrainer is namelijk een ervaringsvak want de manier zoals ik direct na het behalen van mijn diploma functioneerde was duidelijk anders dan aan het einde van mijn loopbaan. Het omgaan met diverse leeftijdsgroepen met hun eigen ding leer je niet uit boekjes of apps. Dan komt het op jezelf aan al is een handvat nooit weg. Maar samen met twintig trainers uit het amateurvoetbal kwam ik tot de conclusie. Leuk een programma als een prachtige leidraad. Maar iemand die binnen de club de goedwillende ouders en jeugdige trainers op het juiste spoor zet is daarbij onmisbaar.