Wat een consul ook doet, hij doet het nooit goed

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Het weekend van 14 en 15 november stond niet alleen in het teken van de aanslagen in Parijs. Het weekend stond ook in het ‘teken’ van de consuls die mochten/moesten bepalen of er gevoetbald kon worden.

Zaterdag viel het qua afgelastingen allemaal nog wel mee. In het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant werd alleen het duel De Heracliden-SC Stadspark afgelast en ging het duel tussen De Fivel-Boerakker maar op het nippertje door. In Zeerijp moest er namelijk uitgeweken worden naar veld twee en wat kon omdat het veld van een omheining was voorzien. Zo bleef het duel in Uithuizermeeden als enige wedstrijd over dat geen doorgang kon vinden. Iets waar binnen de voetbalwereld verbaasd op werd gereageerd. Want de geluiden die er klonken waren, in Uithuizermeeden ligt een prima hoofdveld dus daar is wat anders aan de hand. Ik moet eerlijk bekennen dat ook ik verbaasd was toen ik van Erik, die namens de Ommelander Courant weekenddienst had, hoorde dat ‘zijn’ duel was afgelast. Toen ik nog bij mijn ouders woonde was mijn vader een aantal jaren actief als consul voor de voetbalvereniging Eenrum. Dan werden de velden gekeurd en was je als jeugdspeler weleens boos op je vader als hij degene was die met een kruis door de opstelling er voor zorgde dat jouw zaterdag om zeep geholpen werd. Dat je vaste ritueel, je voetbaltas voor de tachtigste keer controleren, muziekje luisteren, kijken of de banden van je fiets hard genoeg waren en driehonderd keer op de klok kijken of je nog niet weg moest, niet ten uitvoer gebracht hoefde te worden. Maar binnen de club waren ze ook weleens blij met mijn vader en wat geldt voor iedere consul binnen een vereniging. Een consul is namelijk een clubman. Dat is iemand die bepaalde gevoelens heeft bij een club. Dat is iemand die de club, waar hij zelf soms heeft gevoetbald of zijn kinderen nog voetballen, een beetje in zijn hart heeft gesloten. Als er dan vanuit de vereniging een ‘beroep’ op zo iemand wordt gedaan om even extra kritisch naar het veld te kijken omdat de trainer wel heel veel geblesseerde of zieke spelers heeft dan gebeurd dat. Dat is namelijk inherent aan clubliefde. Ik loop ondertussen ruim vijftig jaar rond in het amateurvoetbal en de eerste vereniging die dit ‘kunstje’ nog nooit heeft uitgehaald moet nog opgericht worden. Ik durf iedereen op een briefje te geven dat een trainer waar een prachtige kunstmat ligt dat veld weleens zou willen inruilen voor een modderpoel waar niet op gespeeld kan worden. Dit om er voor te zorgen dat zijn vracht aan geblesseerde spelers wat meer tijd krijgt om te herstellen en hij niet met een tweede garnituur een belangrijk duel hoeft te spelen.
Zo werkt dat nu eenmaal in de voetballerij.  Zo was ik zondag in Yde de Punt waar trainer Jan Kuiper graag had gezien dat het duel tegen Kloosterburen was afgelast. Bij de thuisploeg ontbraken een aantal spelers wat binnen een kleine vereniging als Yde de Punt niet op te vangen is. Maar helaas daar besliste de consul anders. Het veld was in zijn ogen bespeelbaar wat in de praktijk anders was. Dat zorgde dat na afloop vriend en vijand in Yde de Punt precies eender dacht, dit duel had nooit gespeeld mogen worden. En daaruit blijkt maar eens te meer , wat een consul ook doet, hij  doet het nooit goed.