'Pupil van de week' : Dat kan nog veel leuker.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Sinds het ‘geweldig’ gaat met Oranje gaat het voor iedere interlandperiode weer over het wel of niet kunnen verdedigen van onze internationals. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar geen oordeel over kan geven omdat ik Oranje al een groot aantal jaren niet meer volg wat trouwens ook geldt voor een volledige wedstrijd in de eredivisie. Een samenvatting van een eredivisieduel trek ik nog net maar dan niet langer dan een minuut of vijf.
Johan Staal
Het onderwerp ‘we' kunnen niet meer verdedigen komt ook langs de lijn bij het amateurvoetbal regelmatig tersprake. Niet omdat iedere fout uitvoerig besproken wordt maar meer omdat een verdediger in de ogen van velen vaak teveel doet. Vroeger, toen alles echt niet beter was, leverde een beperkte verdediger de bal in bij een meer creatieve teamgenoot die vervolgens een aanval kon opzetten. Een fantastische sliding waar zie je ze nog. Veel oud-voetballers uit de regio rond Eenrum kennen Watze Zwaagman vast nog wel. Watze, ondertussen 58 jaar oud, mocht in zijn carrière gerust de ‘koning van de tackle’ genoemd worden. Een type Jaap Stam, meedogenloos in de duels. Zo waren er meer want bij Zeester had je in die periode Bert Toxopeus. Een rechtsback met bovenbenen waar wel een vrachtauto op kon draaien. Meedogenloos in de duels maar niet iemand waar je een dubbele schaar van moest verwachten. Dat gold ook voor Kor Stoepker, de  middenvelder van Marcia.. Naast dat Kor, de vader van Marko Stoepker, aardig kon voetballen had hij een tackle in huis waar je majesteit tegen zei. Knetterhard ging Kor de duels aan en negen van de tien keer kwam die ‘lange’ als winnaar uit de strijd. Ik zou nog wel even door kunnen gaan waar het gaat over verdedigers uit een periode waarin er aardig wat beter verdedigd werd dan tegenwoordig. Ik weet dat wij in Eenrum Daan Gonlag mee mochten maken als trainer. Daan leerde ons slidings maken, blocktackles zetten en kleunde er tijdens partijtjes bikkelhard in waardoor je wel mee moest. De oud-amateurinternational heeft mij, zonder dat ik een echte verdediger werd, verdedigend zeker sterker gemaakt. Of er tegenwoordig bij de jeugd nog veel op het onderdeel verdedigen getraind wordt denk ik eerlijk gezegd niet. Het verdedigen wordt namelijk niet aantrekkelijk gemaakt. Het leren verdedigen begint al met het opvoeden van een jonge voetballer waar zijn omgeving een grote rol in speelt. Een jonge voetballer die veel scoort wordt vaak door een opa, oma, vader of moeder beloond. Want scoren betekent dat je goed bent en er wie weet een mooie toekomst zit aan te komen. Als een verdediging de nul houdt worden de schouders vaak opgetrokken om vervolgens over te gaan tot de orde van de dag. Als een keeper een ‘clean sheet’ pakt wordt er overgegaan tot de orde van de dag. Als een spitsje drie keer scoort wordt de plaatselijke fanfare nog net niet opgetrommeld en stuurt pa zijn trouwpak al bijna naar de stomerij. Want je zult het beleven dat zoonlief uitgenodigd wordt voor een testduel met aansluitend een gesprek. Dat is een beeld wat je ziet wanneer je regelmatig een sportcomplex bezoekt. Iets waarbij het ook zichtbaar wordt waar het gaat om het belonen is de actie ‘Pupil van de Week’. Iets wat ik iedere keer weer leuk vind maar graag een verandering in zou willen zien. Nog nooit heb ik meegemaakt dat de Pupil van de Week keeper mocht zijn. Ook nooit heb ik het meegemaakt dat de Pupil van de Week als verdediger mocht optreden. Dat zou mooi zijn, een keeper die met een prachtige redding een doelpunt van de vijandelijke spits weet te voorkomen of een verdediger die met een mooie ‘tackle’ een tegentreffer weet te verijdelen. Helaas, alle pupillen van de week zijn opeens aanvaller al hebben ze daar in een wedstrijd nog nooit gestaan. In mijn periode als jeugdtrainer van de E-junioren van Kloosterburen speelde daar een jongetje, Willem Prins, wat een echte verdediger was. Die kleunde er in op werkelijk prachtige wijze. Van Willem moest je geen technische hoogstandjes verwachten wat wij als begeleiding ook niet deden. Die Willem zou als pupil van de week in de verdediging een glansrol hebben vervuld want aanvallen was aan hem niet besteed. Als ik in gedachten even terug ga in de tijd zie ik het voor mijn ogen gebeuren. Een tien jarige Willem die met een brede grijns als ‘winnaar’ uit het duel zou zijn gekomen omdat hij deed waar hij goed in was, zijn tegenstander de bal ontfutselen en snel inleveren bij een betere voetballer. Iets wat tegenwoordig helaas maar zelden meer gebeurt zoals dit weekend nog maar weer eens door een oud-voetballer werd opgemerkt: ‘Ze denken tegenwoordig dat ze het als verdediger netjes moet oplossen maar de meesten hebben er geen idee van wat verdedigen precies inhoudt. Maar neem ze het eens kwalijk als hun dat in de jeugd niet verteld wordt.”