Rode kaart: Een lijn trekken zou mooi zijn.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Vandaag , vrijdag 18 september, was er weer de nodige commotie in voetballand wonderland. Waar de ene speler, Elia, de gelukkig mocht zijn dat zijn rode kaart niet op het formulier gekomen was, had een andere speler pech. Sander van der Streek mag na zijn rode kaart tegen PSV namelijk een duel toekijken.
logo
De commentaren waren niet van de lucht op de sociale media en het onbegrip was groot. In enkele commentaren viel verder de onvrede te lezen die er in de amateurvoetbalwereld heerst over de straffen die daar soms uitgedeeld worden. Deze week hoorde ik nog dat een speler in het amateurvoetbal voor zes duels was geschorst. Iets wat in het hedendaagse betaald voetbal niet of nauwelijks meer voorkomt. In het betaald voetbal worden beelden gebruikt om spelers te straffen. Soms, in het geval van Elia, is er echter geen camera aanwezig. In het amateurvoetbal is dat anders. Daar zal er in de hogere regionen een keer een camera zijn maar in de lagere regionen moeten we daar niets van verwachten. Dat zorgt er in mijn ogen voor dat ‘daders’ bij de afdeling tuchtzaken vaak volgelvrij zijn. Een rapport van slachtoffer en arbiter hoeft maar een beetje gelijk te zijn en als ‘dader’ ben je aan de beurt. In beroep gaan in het betaald voetbal levert vaker wel dan geen strafvermindering op. In beroep gaan in het amateurvoetbal levert meestal strafvermeerdering op. Hoe krom kan het zijn als je de overtredingen op TV voorbij ziet komen en ze vergelijkt met die in het amateurvoetbal. Overtredingen die bij de profs ‘knoeperhard’ zijn maar in het amateurvoetbal vaak als onkunde benoemen mogen worden. Hoe vaak zien we het niet dat de plaatselijke links of rechtsback zijn sliding te laat in zet en zijn tegenstander naar het andere veld schopt. Inderdaad ziet dat er uit als een ‘doodschop ‘ maar na twee potjes bier en een gehaktbal wil de wereld er weleens anders uit zien. Dan is het leed echter al geleden omdat het digitaal wedstrijdformulier al per postduif is weggestuurd. ‘Shit happens’ wordt er dan gezegd en de ‘dader’ is opeens slachtoffer. Wat rest is dan beroep aantekenen waar de ervaring heeft geleert dat het vaak averechts werkt. Daarom wordt er vaak gezegd, laten we dat maar niet doen. Laat maar rusten want twee worden er drie en drie worden er vier.
Zo blijft het steeds maar weer irritatie geven. Het gemarchandeer met wel of geen straf na een rode kaart of in geval Elia helemaal geen straf. Deze week werd de rode kaart van Poolster-trainer Jeroen de Munck nog door de papierversnipperaar gehaald. De Munck had wat gezegd tegen de arbiter die vervolgens rood trok. Een compleet belachelijke beslissing van een jonge arbiter waar ik zeker van weet dat een oudere collega uit de buurt van mijn woonplaats Ezinge dat anders had opgelost. Die was even bij de trainer langsgelopen, had een opmerking gemaakt en was vervolgens doorgelopen. Door zijn prima verklaring wist Jeroen de Munck er een vrijspraak uit te slepen maar was dat anders geweest was de Winsumer aan de beurt geweest. Je hoort vaak dat niemand er eigenlijk iets van begrijpt. Alles zal inderdaad uit te leggen zijn maar het beeld dat velen hebben van dat er qua straffen maar wat aan gerotzooid wordt kan ik wel begrijpen.