Een ''duivels' dilemma voor menig clubbestuur.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Het voetballen in de lagere regionen van het amateurvoetbal wordt de laatste jaren geplaagd door een ware ‘terreuraanval’ van afgelastingen. Een andere invulling van het weekend door spelers, speelsters en ouders en het ‘we rekenen ons rijk’ scenario’s van veel verenigingen zorgen er ieder weekend weer voor dat er in Nederland honderden duels geen doorgang kunnen vinden.
johanS
In het seizoen 2015-2016 zullen de ‘afgelaste’ wedstrijden weer in groten getale voorbij komen. Wedstrijden die niet gespeeld worden omdat er onvoldoende spelers of speelsters beschikbaar zijn voor het duel. Een bron van ergernis voor velen die maar niet begrijpen dat het spelen van een voetbalwedstrijd op de zaterdag en zondag steeds meer vervangen wordt door het voetballen ergens op een doordeweekse avond. Niet alleen het plaatselijke bingotoernooi, wereldkampioenschap koekhappen of een bezoek aan meubelboulevards zijn de oorzaak van deze een bron van ellende maar ook het ‘reken je rijk’-scenario zorgt voor ergernis. Verenigingen die met kunst en vliegwerk vier seniorenteams het veld in willen sturen komen er na een paar duels achter dat je, door een ieder weekend weer een groot aantal afwezige spelers, meer dan zestig spelers nodig bent wil je niet  moet lopen ‘goochelen’ met speeldata. Clubs weten ook dat je met vijfenveertig senioren het wel kunt vergeten dat je op zaterdag of zondag drie seniorenteams in het veld kunt brengen. Dat gaat misschien een of twee keer lukken maar niet een heel seizoen. Vorige week sprak ik een trainer die Moederdag noemde als een dag waarop zijn team niet in het veld kwam omdat de tegenstander teveel spelers had die aan het vieren van deze dag de voorkeur gaven boven een partijtje voetbal.
Maar zo langzamerhand zien we wat het ‘reken je rijk’-scenario betreft een verandering. Steeds meer verenigingen gaan hun gezond verstand gebruiken en gaan van vier seniorenteams terug naar drie of van drie naar twee. Dat is geen beslissing waar een clubbestuur vrolijk van wordt omdat dergelijke beslissingen vaak leden kost. Ze zien  spelers, die in het seizoen niet altijd aanwezig waren, ’ steigeren’ omdat ze opeens deel uitmaken van een selectie van ruim twintig spelers waardoor ze niet kunnen spelen wanneer het hun uitkomt en ze  uiteindelijk afhaken.
Voor veel clubbesturen is het wel of niet terugtrekken van een team een ‘duivels’ dilemma waar vaak vele uren over vergaderd wordt. Want eigenlijk doet een bestuur het nooit goed. Trekt men een team terug heeft men binnen de eigen gelederen de poppen aan het dansen. Moddert men echter op de oude voet verder dan staat men er bij andere verenigingen gekleurd op. En dat alleen omdat, althans zo wordt er beweerd, ‘we’ teveel activiteiten hebben die het zelf voetballen steeds meer naar de achtergrond verdringen. Ik kan mij persoonlijk niet voorstellen dat een wedstrijd van bijvoorbeeld een BVO bezoeken de voorkeur krijgt boven het zelf als actief voetballer bezig zijn. Nog steeds staat het zelf een balletje trappen bij mij op één maar ik zag het enkele jaren geleden niet meer zitten om als een karikatuur van mijzelf over het veld te strompelen. Dan wordt het de hoogste tijd om een andere invulling aan je vrije tijd te geven. Want als een hobby, wat het voetballen toch is, bij jou niet meer op één staat moet je een bestuur niet met een ‘duivels dilemma opzadelen maar is het misschien maar beter om er gewoon mee kappen.