Natuurlijk denk je er vandaag aan.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Vandaag, 24 januari ’15, zou Milan Bos 26 jaar jong zijn geworden. Helaas mocht Milan dat niet beleven omdat een tragisch ongeval op maandag 17 november hem een dag later van zijn veel te korte leven beroofde.
Johan Staal
Vandaag waren velen blij. Een groot gedeelte van Nederland lag bedekt onder een dun laagje sneeuw. Een dun laagje sneeuw wat er voor zorgde dat treinen niet meer reden, de krant te laat kwam, er allerlei codes werden afgegeven en de sleeën in groten getale naar buiten werden getrokken. Prachtige beelden die voor de ouders en broer van Milan weinig reden tot vreugde zullen geven omdat het verdriet om het verlies van hun zoon en broer iedere dag weer een aanslag op hun lichaam pleegt. Dat was namelijk wat Yvonne Bos deze week vertelde. We spraken via de telefoon over de Mudrun in de buurt van Spaarnwoude waar Milan zich samen met een deel van zijn klasgenoten van de politieopleiding voor had aangemeld. Een evenement waar hun sportieve zoon zich al vanaf het moment van aanmelding op verheugde. Een evenement echter waar hij dus niet meer aan zou deelnemen.
Maar niet alleen in Kloosterburen leeft Milan voort. Ook bij zijn klasgenoten valt de naam van Milan nog met regelmaat. Met regelmaat omdat niemand nog met het idee kan leven dat Milan niet meer onder ons is. Daar spraken we deze week over en de moeder van een toen nog 25 jarige zoon was geroerd door het gebaar van zijn klasgenoten die de ouders en broer van Milan nog steeds tot steun zijn. Want over enkele maanden zullen alle klasgenoten van Milan aan de Mudrun deelnemen om hun overleden klasgenoot op deze wijze nogmaals te eren. Een Mudrun waar Elmer, als de broer van Milan, aan de klas van Milan zal worden toegevoegd om de opengevallen plaats van zijn broer in te nemen.
Daar dacht ik vanmorgen aan en in mijn gedachten ging ik naar een paar kilometer verderop. Naar Leens om precies te zijn waar de naam Mart Buikema nog regelmatig klinkt. Iets wat binnen de politieklas en de voetbalvereniging Kloosterburen nog regelmatig met Milan gebeurd is in Leens niet anders. Daar wordt ook nog steeds over Mart gesproken als iemand die nooit vergeten zal worden. Mooi was daar het gebaar dat Stan Buikema als broer van Mart op verzoek van het team het shirt met nummer 10 ging dragen.
Een gebaar vanuit een warme club wat meer betekent dan zomaar een gebaar. Iets wat ook geldt voor het gebaar vanuit de politieklas en de voetbalvereniging Kloosterburen. Verenigingen en een klas die laten zien dat niet alles alleen maar ‘ikke’ is. Dat er zeker nog iets bestaat van, we denken nog steeds aan Mart en Milan die op veel te jonge leeftijd zijn overleden.
Yvonne Bos noemde deze week deze steun als bijzonder en stelde de bescheiden vraag of ze dat via Puurvoetbalonline naar buiten mocht brengen. Wie ben je dan om zoiets te weigeren omdat je ook dezelfde geluiden van de ouders van Mart Buikema heb gehoord.
Daar dacht ik vandaag een paar keer aan want hoe mooi de sneeuw ook mag zijn en hoe jammer ik het ook vond dat Noordpool-Corenos en alle andere duels werden afgelast, de gedachte aan Milan en Mart zorgde er voor dat al het andere  naar de achtergrond werd gedrongen.