Daan Gonlag: Een kleurrijke persoonlijkheid

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Vanmiddag was ik met nog zes toeschouwers getuige van het duel Groen Geel-Eenrum wat een vriendschappelijk duel was dat diende ter voorbereiding op de tweede helft van het seizoen.
Johan Staal
Nadat we ons voor het duel nog zelf van koffie moesten voorzien, inclusief keurig afrekenen, omdat het barpersoneel van de stadjerders ook als voetballer diende op te draven was dat in de rust anders. Toen werd de kantine bemand door twee niet voetballende vrijwilligers van Groen Geel. Een van de vrijwilligers stelde opeens de vraag, wie van jullie kent Daan Gonlag. Van de vier nu Eenrumers en een oud-Eenrumer waren er twee, waaronder ik, die Daan Gonlag persoonlijk kenden. De vrijwilliger vertelde dat de nu 75 jarige oud-trainer helaas dement is. Een erge vorm van dementie zelfs. Ik moet zeggen, dat zorgde er voor schrik omdat je bij je oud-trainer toch nog steeds een bepaald beeld hebt.
Als ik aan Daan Gonlag denk dan denk ik namelijk nog steeds aan een gedreven trainer die alleen al door zijn verschijning respect afdwong. Daan hield bijvoorbeeld niet van luxe. Een modern trainingspak met ‘snelle’ strepen was niet aan onze trainer besteed die werkelijk bloedfanatiek was. Legendarisch waren daarom de afsluitende partijtjes op een training. Een partijspel waar niet eerder een einde aan kwam tot het team van Daan Gonlag op voorsprong stond. Want de oud-speler van het Nederlands Amateurelftal had een verschrikkelijk hekel aan verliezen. Daan ging dan, ondanks zijn twee rotte knieën, voorop in de strijd en of je wilde of niet, je moest wel mee. Met regelmaat gebeurde het daarom dat de lampen om 22.30 uur nog branden. Niet omdat de trainer vergeten was om de lampen uit te doen maar omdat de afsluitende partij nog in volle gang was. Want Daan vond altijd wel een reden om een treffer van de tegenpartij niet goed te keuren.
Hier moest ik op de terug vanuit Groningen naar Ezinge aan denken. Even terugdenken aan de mooie tijd van toen. Een tijd waarin een oud-international ons leerde hoe je een sliding uitvoerde. Slidings die in grote waterplassen werden voorgedaan door onze trainer en die door ons moesten worden nagedaan. Dat zorgde voor hilarische taferelen op het sportpark in Eenrum waar ik nu, ongeveer veertig jaar later nog steeds met  plezier op terugkijk. Nog zie ik de besteleend van Daan aankomen waarbij iedereen van mening was dat het als een wonder mocht worden beschouwd dat het vehikel het traject Groningen-Eenrum steeds volbracht. Johan Derksen noemt Daan Gonlag een van de meest kleurrijkste voetballers die hij heeft meegemaakt en daarom ben ik er best een beetje trots op dat wij in Eenrum onder deze kleurrijke persoonlijkheid hebben mogen trainen.