Te gek voor woorden.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Loop rond een voetbalveld of in een sporthal, altijd zijn er wel verhalen of opmerkingen waar je van denkt, dat kan niet waar zijn. Het kan niet waar zijn dat een verhaal als deze op waarheid berust.
Johan Staal
Sinds het overlijden van assistent-scheidsrechter Richard Nieuwenhuizen is de KNVB druk met het opvoeden van voetballers en voetbalsters die in de zaal of op het veld actief zijn. Een nobel streven van een bond die de laatste jaren aardig wat draaien om zijn oren heeft gehad als we praten over het geweld rond en op de velden of in sporthallen. Steeds weer komt het terug, vaders die bij jeugdwedstrijden scheidsrechters in elkaar slaan, spelers die scheidsrechters molesteren, scheidsrechters die via de sociale media tot op hun voetzolen afgebrand worden maar ook scheidsrechters die alle regels die de KNVB heeft bedacht gewoon aan hun laars lappen.
Alle vier de ‘activiteiten’ kwamen helaas veelvuldig voor in het jaar 2014 en in sommige gevallen was ik zelf getuige van een aantal onverkwikkelijkheden. Zo was daar een duel waarin er door diverse spelers aardig op los getimmerd werd maar er geen rode kaarten vielen. Iets wat nog steeds tersprake komt als het voorbeeld van hoe vreemd een arbiter kan reageren bij een massale vechtpartij. Iedereen verwachtte minimaal vier rode kaarten maar toen de kruitdampen opgetrokken waren stond de teller nog steeds op 0 wat het aantal rode kaarten betrof.
Ook was ik bij een duel aanwezig waar een scheidsrechter zijn assistent met een rode kaart wegstuurde. De assistent, tevens trainer, kwam even kijken hoe het met een geblesseerde speler van zijn team stond maar wat niet op prijs werd gesteld door zijn collega. Wat volgde was direct rood voor de assistent-scheidsrechter die ook nog eens een bedrag aan de KNVB mocht overmaken als extra beloning voor een kaart die volgens kenners helemaal niet gegeven kon worden.
Vreemde gebeurtenissen die natuurlijk veel vaker voorkomen dan hierboven beschreven wat ook geldt voor het controleren van spelerspassen. Dat dit maar hoogst zelden gebeurt bij duels in de lagere regionen van het amateurvoetbal weet iedereen. Een clubscheidsrechter die op een vroege zondagochtend rond 09.00 uur het veld opkomt, gelooft dat vaak wel. Die denkt, laten we maar snel beginnen want dat is wat de mannen willen. Niet goed te praten maar moet je een vrijwilliger daar iets in verwijten als door de bond aangestelde arbiters het ook achterwege laten. Scheidsrechters die zijn aangesteld door de bond en voor hun activiteiten een vergoeding krijgen ter waarde van ongeveer tien gehaktballen in iedere willekeurige kantine. Als bond mag je dan ook wat eisen van je arbiters zou je dan denken. Dan mag je als KNVB minimaal verwachten dat een door jouw aangestelde arbiter wel de pasjes van de spelers controleert in de wedstrijden waar hij voor is aangesteld.
Maar er zijn die dat laatste aan hun laars lappen en eigen regels hanteren. Die bij het zien van spelerspassen roepen: ’Wat moet ik hier mee? Ik controleer geen spelerspassen, dus neem maar weer mee.” Een opmerking waar ik april van dit jaar het artikel, http://wqd.nl/dHtAE , over  schreef met een 'hoofdrol' voor een arbiter die ook nu  nog steeds vanuit Heerenveen wedstrijden krijgt toegewezen.