Zo herkenbaar

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Nog ruim een maand te gaan en dan mag ik mij een 58-jarige noemen. Een leeftijd die onherroepelijk  is maar mij niet belemmert om in gedachten nog steeds dat jochie te zijn dat met angst en beven naar het 'kastje' fietst om te kijken of zijn wedstrijd wel doorgaat omdat het wel heel veel geregend heeft.
Johan Staal
Vaak wordt er gezegd, de voetballer van tegenwoordig heeft de bezetenheid, van wat wij als speler vroeger hadden, niet meer. Het voetballen wordt steeds meer naar de achtergrond geschoven omdat een weekendje weg, een vakantie of een familiedag ter ere van "we moeten elkaar een keer per jaar zien" voorrang krijgen.
Dat is wat je vaak hoort als het over de huidige generatie voetballers gaat en waarbij  de ouderen in koor roepen dat vroeger alles beter was.
Maar ook nu zijn ze er nog, de voetballers die bezeten zijn van het spelletje en dat op een herkenbare wijze laten merken.

In het weekend is na zes uur opstaan geen optie voor mij en helemaal niet als er dusdanig veel hemelwater naar beneden is gekomen waardoor het de vraag is of de wedstrijden waar ik voor de Ommelander Courant aanwezig mag zijn wel doorgang zullen vinden.
Ik had vrijdag al wat contacten gelegd en ik begreep dat het er in Leens, waar het duel FC LEO-SC Twijzel op het programma stond, redelijk goed uitzag. Nu was dat een speler die met deze mededeling kwam, dus dat is iets anders dan een consul. Maar het gaf mij toch een positief gevoel.

Vanmorgen in alle vroegte kon ik een glimlach niet onderdrukken toen ik het volgende berichtje las. 'Kom net van mijn werk en ben nog even langs het veld geweest. Gaat door! Tot morgen!”
Een bericht dat rond 03.30 uur gepost was door een speler van FC LEO die vanaf zijn bijbaantje in de horeca nog 'even' over het veld was gelopen om te kijken of het duel tegen SC Twijzel wel door kon gaan. In het donker lopend over een ongetwijfeld zwaar veld denken dat het veld er prima bijligt waarbij je iedere regendruppel die nu nog naar beneden komt vervloekt al was het je ergste vijand. Want natuurlijk wilde de voetballer spelen. Nog één keer wilde hij vlammen voordat de winterstop zich aanmeldt  en het veldvoetbal voor even naar het tweede plan wordt geschoven.

Dit alles is zo herkenbaar want hoe vaak zou ik over het veld van Eenrum hebben gelopen en ik, terwijl het water  onder mijn schoen opspatte, het veld prima bespeelbaar vond. Hoeveel keer zou ik het niet met de consul, die ook nog een keer mijn vader was, oneens zijn geweest als hij hert veld afkeurde . Dat zal  ook zal gelden voor de speler van FC LEO die als hij vanmorgen wakker wordt misschien wel te horen krijgt dat het duel FC LEO-SC Twijzel wèl afgekeurd is omdat er uiteindelijk toch teveel regenwater naar beneden is gekomen.Dan zal er even gestampvoet worden van woede en zal ook hij het veld wel droog willen blazen om nog een keer in dit kalenderjaar te kunnen vlammen. Nog een keer vlammen als topschutter van de Oranje-brigade want het was Rowan Rozema die het berichtje "Kom net van mijn werk en ben nog even langs het veld geweest. Gaat door! Tot morgen!",  stuurde maar vergat dat we elkaar, als alles zou verlopen zoals we beide graag willen, binnen twaalf uur in Leens gaan treffen.