Praatje,plaatje,daadje en de vlekken springen velen in de nek

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Het artikel over de wedstrijd Gorecht A2-Noordpool A 1 (http://t.co/SPlvLV3hXC ) leverde een aardige discussie op. Een discussie over de mentaliteit van de jeugd maar ook over het beleid wat er binnen verenigingen gevoerd wordt.
Johan Staal
Of de instelling van de A-junioren van Noordpool tegen Gorecht goed is geweest laat ik mij niet over uit. Ik was niet bij het duel op De Koepel aanwezig dus geen oordeel. Toen ik de discussie las moest ik echter wel ergens anders aan denken. Ik bedacht mij dat ik in 1989 voor Jan lul twintig weken twee keer per week naar Hoogezand ben gereden om mijn jeugdvoetbaltrainersdiploma te behalen. Ik bedacht mij dat de werkelijk honderden uren die ik investeerde pure ‘bullshit’ was geweest. Pure ‘Bullshit’ omdat het gewoon anders had gekund. Ik had gewoon wat aan kunnen ‘kloten’ en waarschijnlijk waren mijn pupillen en club blij met mij geweest.
Dat is namelijk het verhaal wat je tegenwoordig steeds vaker hoort, we mogen blij zijn dat er iemand is die onze jeugd wil trainen. Het verhaal van praatje, plaatje, daadje, begin er niet over want menigeen kijkt je aan al zien ze een bal vierkant worden.

Een van de commentaren was, zo vroeg mogelijk op hoog niveau voetballen, werpt uiteindelijk zijn vruchten af. Dat werkt door tot en met het eerste elftal. Als je te lang op een te laag niveau speelt gaat de kwaliteit en de kwantiteit achteruit. Dat is een spijtige gang van zaken wat helaas bij veel verenigingen aan de orde is en heeft vaak te maken met angst en een bepaald beleid binnen de desbetreffende verenigingen.” Een terechte conclusie want met alle respect, er wordt bij veel verenigingen maar wat aangeknoeid. Ik weet nog dat wij in 1989 wel wat technische vaardigheden moesten laten zien. We hoefden de bal geen honderd keer hoog te houden of de bal niet dood in onze nek te leggen want het ging om functionele techniek.

Praatje, plaatje, daadje, je kunt er niet omheen, daar draait het in het jeugdvoetbal allemaal om. Ik draai er niet omheen maar de wijze waarop Gertjan Hageman de E2 van SV Bedum traint kunnen hele volksstammen aan trainers nog wat van leren. Alles wordt uitgelegd voorgedaan en vervolgens uitgevoerd. Gertjan is trouwens een uitzondering op de regel want een van de beste voetballers die toen nog CVVB ooit heeft gehad heeft geen diploma’s.

In zijn geval maakt dat niet uit omdat zijn eigen kwaliteiten hem tot een fantastische jeugdtrainer maken. Dat is echter niet iedereen gegeven want om eerlijk te zijn, wat wordt er wat afgeknoeid in voetballand jeugdvoetballand. Niets ten nadeel van de vele vrijwilligers die belangeloos ‘onze’ jeugdteams trainen maar dan moeten we stoppen met roepen dat het niveau van het voetballen daalt.

Dat niveau daalt namelijk en wat ook volstrekt logisch is. Als je zonder het volgen van rijlessen alleen de weg op gaat komt dat niet goed. Dan gebeuren er zeker weten ongelukken. Als je jeugdige voetballers/sters tijdens een training of wedstrijd alleen op pad stuurt gebeuren er ook ‘ongelukken’. Ongelukken op het gebied van het aannemen van de bal, een crosspass geven of een corner voor het doel schieten. Voor veel voetballers van toen zijn dit ‘A-B-C-tjes waarbij ik niet wil zeggen dat vroeger alles beter was. In tegendeel zelfs want de oefenstof waar de huidige trainers en trainsters over kunnen beschikken is honderd keer meer dan toen ik rond de tien jaar oud was. Clubs moeten durven investeren werd er in een van de commentaren gezegd. Ook dat klopt maar helaas, in de praktijk werkt dat anders hoewel ik daar in een ander artikel daar deze week op terug kom.

Maar mooi waren de discussies over de jeugdafdelingen van amateurclubs die als kweekvijver voor het eerste elftal moeten dienen. Een kweekvijver om op niveau te blijven presteren waarbij de kans aanwezig is dat er eens een speler vertrekt om het hogerop te proberen. Iets wat door de een wel, en door de ander niet begrepen wordt maar wat puur met de ambitie van de desbetreffende speler te maken heeft. Daar kun je als club niets aan veranderen maar dat mag je nooit weerhouden om te investeren in je jeugdafdeling wat nog steeds veel te weinig gebeurt.