Ome Jaap

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

                                                

Als je ouder wordt  heb je allemaal wel eens een moment dat je terug kijkt op je jeugdjaren. Jaren waarin gelukkig de mooie herinneringen de overhand hebben.

 

Als je ouder wordt heb je allemaal wel eens een moment dat je terug kijkt op je jeugdjaren. Jaren waarin gelukkig de mooie herinneringen de overhand hebben.

Je eerste training met je vriendje uit de straat, Jan Smit, waarbij we al om half acht ‘s morgens compleet in Eenrumtenue op het ,,oude voetbalveld” aanwezig waren terwijl de training pas om half 11 begon.

Het,,oude voetbalveld” heeft een verklaring nodig voor de niet Eenrumers. We hadden in Eenrum aan de rand van het dorp natuurlijk sportpark Eenrum liggen maar midden in mijn geboorteplaats lag ook nog een authentiek voetbalveld wat door de Eenrumers het ,,Olle veld” werd genoemd en wat in de wintermaanden, als het tweede veld onderwater werd gezet om als ijsbaan te fungeren, als trainingsveld diende.

Maar mijn eerste training speelde zich daaraf onder leiding van Sicco Schut en Jaap Werkman die door mij Ome Jaap werd genoemd.

                                                                                             omejaap209                                                                                                      De nu 84 jarige  Ome Jaap Werkman   anno 2009

Hij woonde net als ik in de Molenstraat  in Eenrumen we hadden een gezamenlijke hobby namelijk dat we fan waren van Ajax. Bijkomend probleem voor mij was dat ik in huize Staal de enige was. Mijn vader en jongste broer waren voor Feyenoord en mijn  oudste had van P.S.V. om wat voor reden dan ook posters aan de muur hangen.

Mijn jeugdleider snapte het probleem en was het al een vast protocol dat ik de wedstrijden die de ploeg uit Amsterdam op Europees niveau speelde bij Ome Jaap en zijn vader mocht zien.

Veel heb ik van hem geleerd op voetbalgebied maar ook op het menselijk vlak. Zo leerde hij mij sparen toen we met de v.v. Eenrum op voetbalkamp waren in Hoek van Holland. De plaats in Zuid-Holland wat nog steeds een magische klank heeft in Eenrum.

In het dorp waar mijn roots liggen gebeurt het nog steeds dat bijvoorbeeld tijdens de Eenrumer Kermis of op de hemelvaartsmarkt deze voetbalkampen de revue passeren. Maar op een van deze kampen gebeurde het volgende waar gebeurde verhaal:

We vertrokken uit Eenrum altijd op zondag al richting Zuid-Holland hoewel het kamp pas ,s maandags om 12 uur geopend werd.

 ’s Avonds bij aankomst werd er  dan steevast een wandeling gemaakt door het toeristenplaatsje en gingen we naar de Nieuwe Waterweg om de grote schepen te bekijken die de Noordzee opgingen .

Hoek van Holland kende vele winkeltjes en uiteraard ook cafetaria,s maar de leiders die mee gingen hadden als stelregel dat we pas zakgeld kregen als het kamp geopend was.

Zo was het dat we bij een winkeltje langs liepen waarin de etalage een boek lag van de beste linksbuiten die Feyenoord ooit heeft gehad, Coen Moulijn..

Het kleinood koste twee gulden en vijftig cent wat 50% van mijn zakgeld was want we mochten voor de hele week vijf gulden  mee maar ik vond het, verwoed lezer als ik toen al was, wel een mooi boek.

Nadat de volgende dag het kamp werd geopend kregen we prompt ons zakgeld.

We bleven vijf dagen en de rekensom was dus gauw gemaakt dat we iedere dag een gulden konden vragen.

Natuurlijk vroeg iedereen een gulden en ik dus ook. Wat schetste mijn verbazing toen ik van Ome Jaap hoorde dat ik maar vijftig cent kreeg.

,,Het is goed zo Johan" zei hij en ik geloofde hem.

Dit ritueel ging de hele week tot vrijdag,de dag van vertrek, door en ’s middags zei hij tegen mij dat we even Hoek van Holland in moesten. We gingen rechtstreeks naar de boekenwinkel en hij vroeg naar het boek van Coen Moulijn.

De verkoper pakte het boek en Ome Jaap zijn portemonnee en gaf mij drie gulden en zei:

,,Dit heb je deze week gespaard jongen want ik zag dat je het boek erg leuk vond en als ik je elke dag een gulden had gegeven was het net als bij de andere jongens opgegaan aan snoep. Je hebt ook snoep kunnen kopen maar nu ook het  boek wat je graag wou en dat is veel belangrijker.”

Het boek heb ik na ruim veertig jaar helaas niet meer in mijn bezit  en daarom heb ik nu de biografie over Coen Moulijn gekocht als herinnering aan niet alleen Coen Moulijn maar ook aan Ome Jaap  onze elftalleider die voor ons door het vuur ging zoals de leiders van nu ook doen voor onze voetballende jeugd. Iedere club heeft een ,,Ome Jaap” en laten we daar met elkaar zuinig op zijn want deze stille krachten zijn de personen die het amateurvoetbal in stand houden.