28 september 1998: De laatste groet bij het hek.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Er liggen vele verhalen, nieuwtjes en mooie momenten op de diverse sportcomplexen verstopt. Nieuwtjes, verhalen of momenten waar je van denkt, daar moet je iets mee doen..”
Mijn moment van het weekend van 27 en 28 september wist ik al voordat het weekend nog moest beginnen. Sterker nog, ik wist het al een dag of tien eerder toen ik met Hielko van de redactie 'regelde' dat ik naar Eenrum-VVK mocht. Op 28 september 1998 overleed op 68 jarige leeftijd mijn vader en trouwste fan. Mijn vader die tot aan zijn dood nog alle keren dat ik op zondag met Eenrum 3 een thuisduel moest spelen kwam kijken. Ik genoot oprecht van het feit dat ik een vader had die het leuk vond om zijn oudste zoon nog te zien voetballen, of in sommige gevallen te zien keepen. Dat was mijn ‘lot’ namelijk een beetje als onze ‘torwart’ Frans Franssens besloot om weer een van zijn Adv-dagen op te nemen. Zo stond ik ook op zondag 27 september onder de lat bij het derde en mijn vader was ook toen aanwezig. Natuurlijk was mijn trouwste fan aanwezig, die was er immers altijd. Regen, wind, kou, alles werd getrotseerd om langs de lijn te staan bij een zoon die het alleen daarom al leuk vond om zijn laatste voetbaljaren in Eenrum te slijten.

Op zondag 27september 1998 was het een wat frisse  maar zonnige dag. Ik keepte die dag en wat daar die dag precies  de reden van weet ik niet meer. Ik weet ook niet meer tegen wie we die bewuste dag speelden. Het enige wat ik nog weet was onze laatste groet. Een laatste groet van mijn vader bij het hek  en mijn laatste groet naar hem in het doel van Eenrum 3. Dat het een laatste groet zou zijn wisten we toen nog niet maar dat was datgene wat de volgende dag werkelijkheid werd. Op 28 september overleed mijn vader aan een herseninfarct en moest ik het verder doen zonder mijn trouwste fan.

Ik stopte vrij snel daarna bij Eenrum als voetballer omdat de reden om er nog een jaar aan vast te plakken er niet meer was. Na mijn scheiding heb ik het nog even bij Ezinge geprobeerd maar voetballen op zaterdag, een gebrekkige conditie en geen trouwe fan langs de lijn was geen gelukkige combinatie. Na het overlijden van mijn vader was ik nooit meer op zijn sterfdag op het sportcomplex in Eenrum geweest. Wel op  andere dagen was ik op de plaats waar ik hem voor het laatst in leven zag maar nooit was ik daar op zijn sterfdag. Toen ik  voor dit seizoen in de Ommelander Courant het speelschema zag staan stond bij zondag 28 september: Eenrum-VVK. Ik ben heel eerlijk, al is het nu zestien jaar later ik mis hem nog alle dagen.Ik miste mijn vader toen Eenrum ten koste van SPW naar de vierde klasse promoveerde maar eigenlijk mis ik hem bij alles waar ik voor de Ommelander Courant in Eenrum ben.
Zondag was geen gemakkelijke dag en daar schaam ik mij absoluut niet voor. Zondag was een regelrechte, en vergeef mij het woord, ‘kutdag’. Een dag die er zestien jaar gelden voor zorgde dat het voor altijd een dag vol herinneringen zal blijven aan mijn vader die op veel te jonge leeftijd overleed. Daarom was mijn moment van het weekend het moment dat ik door het hek reed waar mijn vader, zonder dat we het toen wisten, zestien jaar en een dag geleden stond toen we voor altijd afscheid van elkaar namen.