Wim Nubé Sr: Voor minder dan een half uur naar 'zijn' v.v. Eenrum

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Zondag werden de duels Gas Terra Flames-Den Bosch en Eenrum-SPW gespeeld. Een basketbalduel en een voetbalwedstrijd die bij iemand voor een redelijk dilemma zorgden.

image-2014-06-05

Wim Nubé Sr, met baseball cap en zonnebril, tijdens de huldiging van de selectie v.v.Eenrum

Wim Nubé Sr ,zoals hij in Eenrum wordt genoemd, behoort tot de ‘harde kern’ van supporters van de voetbalvereniging uit zijn geboortedorp. In zijn actieve loopbaan werd Wim door velen het ‘enfant terribele’ van Eenrum genoemd. Dat kwam omdat trainers, leiders en supporters vonden dat de technicus meer met zijn kwaliteiten moest doen dan dat hij als voetballer liet zien.

Ik heb het genoegen gehad om een aantal jaren met Wim te mogen voetballen. Weliswaar in het vierde elftal van Eenrum maar dat mocht de pret niet drukken. Samen met mijn toenmalige teamgenoten viel er genoeg te genieten als Wim het weer eens op zijn heupen had en weer eens met een van zijn weergaloze solo’s door welke vijandelijke linie dan ook slalomde. Wat dat betreft verbaast het mij niet dat hij later regelmatig op wintersport ging.

Maar het ‘enfant terribele’ had ook weleens geen zin. Dan waren de velden slecht, de ballen niet goed of zeurden scheidsrechters over het spelen met afgezakte kousen waaronder nog net een paar scheenbeschermers van kabouterformaat zichtbaar waren. Dan was ‘Sr’ een speler waar zijn teamgenoten niet vrolijk van werden zoals Wim soms niet vrolijk werd van het feit dat teamgenoten hem niet begrepen.   

Wim was echter wel een speler die een duel in zijn eentje kon beslissen. Spelers die je tegenwoordig met een lantaarn moet zoeken. Wat dat betreft behoorde Wim Nube Sr tot een uitstervend ras. Een ras van voetballers waar je als toeschouwer voor naar de wedstrijden komt.

Rond mijn scheiding in 2004 verdween de voetbalsport even naar de achtergrond waardoor ook de voetbalvereniging Eenrum en daardoor ook mijn geboortedorp Eenrum wat uit beeld raakten. Soms hoorde ik weleens iets maar dat was mondjesmaat. In 2008 pakte ik de draad via mijn activiteiten voor de Ommelander Courant wat het voetbal betrof weer op en kwam ik weer regelmatig  oud-teamgenoten tegen.

Bij alle duels van Eenrum die ik de laatste vijf seizoenen bezocht was ik steeds weer verbaasd dat de tegenwoordig in Groningen woonachtige ‘Sr’ aanwezig was. Regen, kou, wind, Wim was er altijd. Of dat nu in Eenrum, Niebert of Harkstede was, de oud-voetballer stond langs de lijn.

Iedere keer weer waren dat mooie momenten omdat het voor mij de bekende krenten in de pap betekenen. Momenten die ik koester omdat de ‘Die–hards’ van Eenrum, wat ook geldt voor de harde kern bij andere verenigingen, echt zijn. Keihard in hun oordeel want wat slecht is, is slecht en wat volgens hen redelijk is dat mag als goed worden beschouwd. Die-hards zijn kritisch en daar is Wim Sr. geen uitzondering op. Hard in zijn oordeel maar soms toch ook wat milder als zijn voetbalmaten de Eenrum-spelers tot op het bot af stonden te branden.

Zondag in Eenrum zag ik bij het duel in Eenrum zijn onafscheidelijke baseball cap echter nergens. De oud-voetballer is namelijk al jarenlang een groot liefhebber van de basketbalsport. Een kenner mag hij  op dat gebied genoemd worden en daarom ontstond er voor zondag een dilemma. De oud-voetballer moest namelijk een keuze maken tussen het beslissende duel tussen de Flames en Den Bosch om het Nederlands kampioenschap en het duel Eenrum en SPW waarin ‘zijn’ cluppie kon promoveren.

Omdat het duel in Groningen om 13.00 uur begon besloot Wim om eerst voor het basketbal te kiezen om vervolgens te vertrekken naar Eenrum. Maar in het basketbal wordt met zuivere speeltijd gespeeld wat betekende dat het in Groningen langer duurde dan de bedoeling was. Dat zorgde er voor dat Gasterra Flames rond 14.45 uur als Nederlands kampioen gehuldigd werd. Een huldiging die Wim Nubé Sr oversloeg. Want enkele tientallen kilometers verderop waren zijn andere favorieten namelijk bezig om promotie naar de vierde klasse te bewerkstelligen.

Een ritje Groningen-Eenrum op zondag kost je gauw een half uur omdat ‘zondagsrijders’ regelmatig voor oponthoud zorgen. Zo kwam Wim het sportpark in Eenrum oplopen toen Siebrand Solinger de Eenrumers op een 3-2 voorsprong bracht. Een mooi moment om bij je voetbalmaten aan te schuiven vertelde Wim na afloop nadat hij samen met de andere leden van de vaste supportersgroep de selectie en staf in de bloemen had gezet.

Mijn mooiste moment van de middag kwam even later toen daar het contact was tussen de 63 jarige oud-voetballer en de 17 jarige Björn Schutter. De jonge technicus speelde een geweldige tweede helft en dat werd hem door de oud-voetballer verteld. Wim vertelde Björn dat hij genoten had van zijn spel en ik zag de trots bij de kleine uitblinker. Ik zag echter ook de trots bij de oud-voetballer die enkele weken geleden in Usquert, waar Eenrum toen dramatisch slecht speelde, tegen zijn mopperde mede ‘Die-hards’ zei:  "Maak je niet druk want straks in de nacompetitie zijn ze wel scherp. Dan staat er een Eenrum met de juiste instelling want dan gaat het ergens om."

 Aan die uitspraak moest ik zondag opeens denken want het ging op het veld precies zoals Wim ook in zijn actieve periode voetbalde. Als het ergens om ging was hij met afstand de beste. man van het veld.