Ik zou als trainer ook ‘gek’ worden.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Je zult maar trainer zijn van een ploeg die onderweg naar de nacompetitie is. Trainer van een ploeg die altijd op de woensdagavond traint omdat dit nu eenmaal in het trainingsschema van de club ingepland is. Daar zal je maar trainer zijn als de KNVB beslist dat de nacompetitie in de eredivisie voor een Europees ticket ook op die avond gespeeld moet worden.

Trainer zijn is tegenwoordig anders dan zeg maar tien jaar geleden. Tegenwoordig ben je als trainer bijna aan de goden overgeleverd als ik de verhalen mag geloven. Er zijn natuurlijk uitzonderingen maar vaak hoor je trainers in het amateurvoetbal klagen over de beleving van spelers en speelsters. Bijna niet trainen en toch eisen stellen is iets wat regelmatig schijnt voor te komen, en wat mij vandaag nog verteld werd.
johan20staal20puurvoetbalonline

Eisen stellen zonder eens een keer voor de spiegel te staan noemde de trainer dat en ik moet zeggen, ik gaf hem gelijk. Net zoals ik René van der Gijp gelijk gaf. Van der Gijp had het over het gedrag van Maher, Bakkali en Willems die zich op een fandag van PSV niet konden gedragen. ‘Gijp’ zei direct dat hij vroeger ook geen lieverdje was en dat sierde de oud-voetballer. Hij had wel een punt toen hij de rol van ouders noemde in de weg naar de top die er volgens dezelfde ouders voor duizenden voetballers in Nederland aan de horizon blinkt. Duizenden jochies die dromen van een toekomst als profvoetballer die  echter voor maar weinigen is weggelegd. Een droom die al in hun jeugd naar het rijk der fabelen verwezen kan worden omdat ze er niet dat voor over hebben wat hun ouders denken dat ze er voor over hebben maar waar ze door pappa en mamma niet op gewezen worden.

Reken maar dat er bij de duels FC Groningen-Vitesse en AZ- Heerenveen een groot aantal voetballers of voetbalsters aanwezig zijn die eigenlijk moeten trainen. Die moeten trainen omdat ze met hun ploeg nog ergens om spelen. Die bijvoorbeeld nog kunnen promoveren waardoor een prachtig seizoen met iets moois bekroond kan worden.
Daar hebben sommige spelers/speelsters echter maling aan vertelde een trainer mij vanmorgen. Die vinden het belangrijker om FC Groningen naar een overwinning te schreeuwen. Iets wat toch ook moet lukken zonder het geschreeuw van de voetballer of voetbalster die ergens anders zou moeten zijn.

Ik was het wel met de trainer en René van der Gijp eens, de schuld ligt voor het grootste gedeelte bij de ouders die kinderen niet meer wijzen op hun verplichtingen. Dat is niet gemakkelijk gezegd maar gewoon de realiteit. Het afzeggen van een training was vroeger voor ons geen thema. Niet omdat we toen in de Eredivisie het fenomeen nacompetitie nog niet kenden maar meer omdat je wist dat er getraind moest worden en anders zou het je wel verteld zijn
. Was het twee keer werd er twee keer getraind en stonden er drie trainingen gepland werd er drie keer getraind. Wat overigens niets te maken met het ‘gelul’ van vroeger hadden jullie niets anders. Dat had er mee te maken dat de beleving anders was. Je hield van je sport, en ik kon hem wel begrijpen, dat gevoel had de trainer bij sommige van zijn volwassen pupillen nu niet meer.

Woest was hij over het afzeggen van een van zijn pupillen voor de woensdagavondtraining. Een terechte boosheid omdat je er als trainer alles aan doet om je ploeg op de juiste wijze te prepareren. Te prepareren voor twee belangrijke wedstrijden die kunnen betekenen dat je promoveert naar een klasse hoger. Iets waar je als team het hele seizoen naar toe werkt zet je aan de kant voor een avondje ‘blèren’ in een voetbalstadion. Inderdaad, als trainer zou ik ook ‘gek’ worden…..