Slapeloze nachten

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Onrustig lag de trainer van een zichzelf respecterende amateurvereniging in bed. Hij kon de slaap maar niet vatten want het dilemma waar hij nu al dagen mee rondliep was groot. Zo groot dat hij nu al voor de derde nacht achtereen meer lag te prakkiseren dan dat hij zijn noodzakelijke uurtjes slaap tot zich nam.

 

johan

Want het telefoontje van een paar dagen eerder zorgde voor een dilemma die hij niet had verwacht. Het telefoontje van een club die hem had benaderd om er hoofdtrainer te worden had er voor gezorgd dat de wereld er opeens heel anders uitzag. Een aanstaande positieverbetering in het wereldje van het amateurvoetbal waar bijna iedere trainer vroeg of laat op hoopt. Een kans als hoofdtrainer bij de club krijgen waar je ooit als  assistent hebt gewerkt en waar je nog steeds een goed gevoel bij hebt. Wat een kans voor een trainer die aardig wat heeft moeten investeren in cursussen, bijscholingen en andere activiteiten om zich door te ontwikkelen als trainer. Niet alleen een investering in tijd maar ook qua financiën.

Het aanbod zag er fantastisch uit maar toch was daar de twijfel. Want het aanbod kwam van de ‘buren’. Een aanbod wat betekende dat het aanvaarden van deze aanbieding stof zou doen opwaaien. Want de supporters van de vereniging waar hij nu werkzaam was namen hem deze overstap vast niet in dank af. Dat gegeven zorgde voor onrust in zijn lijf en voor een derde nacht dat hij de slaap niet kon vatten.

Zijn echtgenote verklaarde hem een beetje voor gek maar zij was dan ook meer van het simpel denken. ‘Je gaat als trainer van club A naar club B en verder niet. Oke, je bent bij B eerder assistent-trainer geweest maar daar viel niemand over toen je hier bij club A solliciteerde.” De trainer moest zijn partner gelijk geven want zo was het inderdaad. Hij had inderdaad een ‘verleden’ bij club B maar waar niemand moeite mee had toen hij bij vereniging A solliciteerde.

Maar toen bekend werd dat hij de vereniging zou gaan verlaten om als hoofdtrainer bij de buren verder te gaan brak de ‘pleuris’ uit. Opeens was het een drukte van belang op de dinsdagavondtraining en het moet gezegd, de stemming was bepaald onvriendelijk. ‘Overloper’ en ‘Geldwolf’ waren nog de meest nette bewoordingen die werden gebruikt richting de trainer die alleen maar van club A naar club B overstapte. Iets wat na een seizoen honderden keren gebeurt en waar niets vreemds aan is.

Datzelfde was ook het geval met Dwight Lodeweges die bekend maakte dat hij Cambuur naar Heerenveen vertrekt. Dat beide clubs toevallig op dertig kilometer van elkaar in het land van de elf steden liggen is misschien voor velen een probleem maar voor Lodeweges niet. ‘Zijn opmerking ‘ik ben geen Fries’ vond ik wel grappig want de Canadees is voetbaltrainer van beroep. Een voetbaltrainer die na dit seizoen geen contract met welke club dan ook heeft en dus vrij is om te doen wat hij wil. Iets wat trouwens geldt voor de meeste trainers die met eenjarige contracten werken.

Lodeweges vertelde dat hij uiteraard wel had nagedacht over de reacties van de Cambuur-supporters maar dat hij een prima aanbieding uit Heerenveen kreeg. Maar Lodeweges zal niet hebben verwacht dat hij tijdens de eerste training nadat het nieuws bekend werd gemaakt op de vlucht moest voor een aantal zich supporter noemende Friezen. Zaken die niet horen op een trainingsveld en die we hopelijk in de toekomst in het amateurvoetbal niet gaan meemaken. Al weet je dat laatste nooit zeker. Want misschien zijn er de komende jaren in het amateurvoetbal ook wel trainers die slapeloze nachten zullen hebben. Slapeloze nachten omdat ze, net als Dwight Lodeweges, alleen maar van club A naar B overstappen terwijl ze daar verder niemand pijn mee doen.