Geruisloos afscheid nemen mag niet .......

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Ieder seizoen nemen er spelers of speelsters afscheid als voetballer of voetbalster. Waar de een dat doet via een afscheidswedstrijd of met een bloemetje na afloop van zijn of haar laatste competitiewedstijd doet een ander dat soms geruisloos.
image 4


Iedereen behoort zelf zijn afscheid als voetballer of voetbalster te kunnen regisseren. Dat is namelijk mijn mening want nog zie ik de beelden van het afscheid van Marco van Baten in een vol San Siro op mijn netvlies verschijnen. Een huilende Fabio Capello die overmant door emotie niet begreep waarom er helaas zo snel een einde aan een carrière van een geweldige voetballer was gekomen. Er waren meer die moesten huilen wat bleek uit de beelden die de TV-camera’s ons lieten zien en ik moet zeggen, daar kon ik mij wel wat bij voorstellen.

Een voetballer moet niet noodgedwongen moeten stoppen omdat blessureleed hem maar blijft achtervolgen. Van de ene blessure in de andere rollen is voor niemand leuk en sinds 6 januari 2014 weet ik door privéomstandigheden nog meer wat niet meer kunnen doen wat je graag wil doen met iemand doet.

In de zomer van 2013 mocht ik voor de Ommelander Courant de gebroeders Duinkerken interviewen. Arie, Willem, Aalderd en Klaas werkten graag mee aan het interview en wat volgende was een prachtige avond met vier echte winnaars. Vier types van ‘niet lullen maar poetsen’ want er is maar een ding wat telt bij de broers Duinkerken en dat zijn de drie punten. In die periode zat Klaas wat in de lappenmand maar de jongste van de vier broers had goede hoop op een terugkeer in de eerste selectie van Corenos.

Maar helaas sloeg het noodlot aan het begin van dit seizoen toe want nadat het fysiek ongemak van enkele maanden eerder voorbij was scheurde de centrale verdediger zijn kruisband. Een blessure die gemiddeld genomen betekent dat je bijna een jaar moet revalideren. Dat betekent voor een profvoetballer al afzien maar wat helemaal geldt voor een amateurvoetballer die het revalideren moet doen naast zijn normale baan.

Dat laatste was voor de 29 jarige Klaas Duinkerken teveel van het goede zodat hij, noodgedwongen, een punt achter zijn carrière zette. Een besluit dat hij nam omdat Klaas wist dat het terugkomen op niveau er waarschijnlijk niet meer inzat. Voor de speler van Corenos was er echter geen afscheid in een vol San Siro voor duizenden tifosi maar een geruisloos afscheid van de amateurvelden, althans zo zou het zijn geweest als hij niet van zijn afscheid had verteld. 

Daarom ook niet helemaal geruisloos dus en wat een clubman als Klaas Duinkerken ook niet verdient. Want in een tijdperk dat veel spelers sneller van club veranderen dan van onderbroek is hij ondertussen binnen Corenos al op meerdere fronten actief. Sinds kort maakt hij deel uit van het bestuur van de Roodeschoolsters waar hij enkele weken geleden zelf van zei, Corenos zit voor altijd in mijn bloed. Dat gaat nooit veranderen en hoewel ik het jammer vind dat noodgedwongen moest stoppen blijft het mijn club waar ik bij betrokken wil blijven.” Mooier had hij het niet kunnen zeggen en daarom hoort het  niet zo te zijn dat Klaas Duinkerken geruisloos afscheid neemt….