Ik wil winnen....

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Enkele weken geleden kreeg ik van vrienden de WK-variant van het spel Triviant cadeau. Een prachtig spel maar om dat samen met Martine te spelen werd een probleem want ik wil een spel waar ik aan deelneem wel winnen.
johan

We speelden het spel uiteraard wel maar de regels werden iets aangepast zodat ook een niet voetbalkenner een kans op de zege maakte. Ik kan het direct vertellen, na een ronde was ik er al helemaal klaar mee omdat ik, met welk spel dan ook, wil winnen. Ik wil niet bewust verzaken om een ander een kans te geven. Dat had ik met voetballen, tennissen en tafeltennis ook, je speelt voor de winst en je bereidt je altijd tot in de puntjes voor. Weten wie je directe tegenstander is en kijken waar de zwakke plekken liggen. Ik weet dat je niet altijd kunt winnen en heb er geen moeite mee als een tegenstander ergens beter in is. Maar deelnemen aan iets zonder dat je de intentie hebt om te proberen als winnaar uit de strijd te komen gaat er bij mij niet in.

Na het duel tegen AC Milan baalde Frank de Boer van het gedrag van de ballenjongens in het San Siro want die deden precies dat wat hun opgedragen was om er voor te zorgen dat Ajax het spel niet snel kon hervatten. Frank sprak er schande van maar ik deel de mening van de Ajax-coach niet. Want om te winnen zijn bijna alle middelen geoorloofd want wat dat betreft is het precies zoals in de jungle. Daar blijft de sterkste ook over en hoe hij dat regelt doet op niet ter zake want hij is de sterkste.

De voetbalwereld kent ook types die de kwalificatie winnaar verdienen. Winnaars die luisteren naar namen als Soren Lerby, Wim van Hanegem, Jan Wouters, Ronald Koeman en Johan Neeskens. Spelers die alles deden wat god verboden had om tot een overwinning te komen. Zo was Wim van Hanegem bijvoorbeeld een meester in het provoceren van een tegenstander want de, Kromme’ maakte zijn tegenstander helemaal gek.

Niet alleen in het betaald voetbal lopen dit soort types rond maar ook in het amateurvoetbal heb je winnaars die vol voor de winst gaan en waarbij bijna alle middelen in hun ogen zijn geoorloofd. Dat zijn types die bijvoorbeeld dankbaar gebruik maken van hiaten in een regelement. Die daar slim mee omgaan maar daar vaak woede, irritatie ,of hoe je het ook noemen wilt, bij anderen oproepen.

Ieder seizoen zie ik een veelvoud aan wedstrijden in het amateurvoetbal waarbij het niet zelden voorkomt dat de assistent-scheidsrechter van de tegenpartij een eigen, fanclub’ achter zich heeft staan. Dat maakt allemaal onderdeel uit van het spel wat een winnaar speelt net als de verdediger het spel van, ik geef mijn directe tegenstander even een beste schop zodat hij weet hoe de zaken er voorstaan, speelt.

Daar kun je moeilijk over doen maar zo werkt het in de wereld van een winnaar, die heeft schijt aan zijn tegenstander. Ik chargeer misschien een beetje en begeef mij misschien op glad ijs maar zo werkt het ook op het Leekstervoetbalgala. Ik was tot nu toe twee avonden in Leek aanwezig en vreemd genoeg, op beide avonden was er maar een club die volop in de belangstelling stond en dat was Pelikaan S, de club van voorzitter Wim Bulten.

Een ploeg met wel of geen Yoshua St. Juste of met spelers in de gelederen met een schat aan zaalvoetbalervaring, er waren toeschouwers die er schande van spraken. Maar er liepen ook anderen rond in de Topsporthal in Leek. Die liepen er rond met een blik van, wat nou Pelikaan S, VEV’67, Marum, CSVH, of hoe de tegenstanders ook mogen heten. Ook wij gaan vol voor de winst en zullen laten zien dat ook op het Leekstervoetbalgala de, wet van de jungle’ telt. Want laat een ding duidelijk zijn een iedere echte winnaar gaat altijd tot het uiterste om zijn doel te bereiken.