Ik zou geen gehaktbal door mijn keel krijgen...

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Voor aanvang van het seizoen werd de amateurvoetbalwereld ,blij’ gemaakt met een maatregel om de voetbalsport weer wat ,cleaner’ te maken. Blij gemaakt werd alles en iedereen met de opnieuw ingevoerde visuele controle. Een controle die er mede voor moest zorgen dat ongerechtige spelers niet meer binnen de lijnen zouden verschijnen en spelers die geschorst waren ook echt buiten de lijnen bleven staan. Een controle waar iedereen hoge verwachtingen van had maar waar volgens Puurvoetbalonline maar bar weinig van terecht is gekomen.
JOHANNN
In februari 2013 werkte ik mee aan het programma Nieuwsuur want een artikel op Puurvoetbalonline over de fraude die er gepleegd werd met de spelerspassen was door de redactie van dit nieuwsprogramma ,ontdekt’.

Off the record werd mij na de opnames toen de vraag gesteld of ik geloofde dat de visuele controle voor een verbetering zou zorgen. Of ik geloofde dat er in de toekomst geen spelers meer in teams zouden lopen die niet gerechtigd waren om te spelen. Ik antwoordde toen, dat is een utopie want dat gaat echt niet veranderen. De voetbalwereld zal ook in de toekomst een wereld van list, bedrog en blunders blijven. Daar werd met verbazing op gereageerd maar we gingen er, door tijdgebrek van de redactieleden, verder niet dieper op in. Ondertussen zijn we in de standaardklasses acht duels onderweg en ik heb in voetballand wonderland al excessen gezien en gehoord waar de honden en katten geen brood van lusten.

Zo is daar het voorbeeld van een wedstrijd waar zeven kaarten, zes gele en een rode, worden getrokken maar er maar twee van op het digitaal wedstrijdformulier komen te staan. Dat is vervelend als je een verslag schrijft en je maakt keurig melding van een rode kaart die vervolgens op geen bondsbureau terecht komt. Dat is tof voor de volgende tegenstander die tegen een team voetbalt dat door een schorsing eigenlijk een of misschien wel twee spelers moet missen.

Maar het kan nog gekker want in een duel, ik weet alle wedstrijden waar de voorbeelden die ik noem in gebeurd zijn, waar zes kaarten werden getrokken werd het woord ,sorry’ op fraaie wijze beloond. Dit woord was namelijk voldoende om van de zes kaarten er vier richting de maan te zien verdwijnen en die vervolgens ook  niet op het formulier te zien waren.

Nog gekker ging het in een ander duel waar een speler de scheidsrechter van dienst voor iets uitmaakte waar hij de rode kaart voor kreeg. Een direct gegeven rode kaart betekent minimaal een schorsing voor een wedstrijd maar daar is wel iets aan verbonden. Dan moet je een rode kaart op het wedstrijdformulier vermelden. Dat gebeurde echter niet zodat dezelfde speler zondag weer twee keer geel kon krijgen, en dus rood, voor aanmerkingen op de leiding.

Drie voorbeelden waar ik  van  denk wie zit hier nu wie te belazeren. Alle scheidsrechters hebben een opleiding genoten om de computer te kunnen gebruiken. Die kunnen ze voor de wedstrijden gebruiken om te zien of de spelers die op het digitale formulier staan mogen spelen en na afloop kunnen de eventueel gegeven rode en gele kaarten en andere gegevens ingevoerd worden. Bij de genoemde voorbeelden zijn de computers of laptop misschien wel gebruikt maar zijn een partij kaarten gewoon niet ingevoerd. Niets geneuzel van, dat ben ik vergeten want de overheerlijke gehaktbal of andere versnapering wordt ook niet vergeten.

Ik kan er niets aan doen maar deze drie voorbeelden zorgen bij mij voor een lullig beeld van het scheidsrechterskorps in Nederland. Dat zorgt voor een stukje ongeloofwaardigheid want waar je ,baas’ wil dat het er weer eerlijk aan toe gaat binnen en buiten de lijnen lopen sommige arbiters te figuurzagen en rampetampen. Anders kan ik het niet zien maar ergens verbaast mij dat niet want alle mannen en dames die voor aanvang van het seizoen nog een mooi shirt van de KNVB en sponsor ARAG keken worden volgepropt met regels, regels en nog eens regels.

Regels waar sommige arbiters, en gelukkig niet allemaal, als ,keldervergaderaars’ mee omgaan. Slijmen als de baas er is en de regels vervloeken als die baas weg is. Dat is eerlijk gezegd niet mijn ding maar dat is het ook niet om over de dingen die ik nu al gesignaleerd heb mijn mond te houden. Want soms sta ook ik voor lul. Want sinds dit seizoen maak ik een ,voorbeschouwing’ van de duels waar ik voor de Ommelander Courant langs de lijn sta. Dan speur ik naar wat dingetjes die ik dan in een artikel verwerk. Zo maakte ik melding van het feit dat een bepaalde speler niet kon spelen omdat hij een week eerder direct rood had gekregen. Gek genoeg stond die bewuste speler ,gewoon’ op het formulier omdat zijn rode kaart van een week eerder door een gehaktbal etende oliebol niet op het digitaal wedstrijdformulier was gezet.

Een schande noem ik dat en wat ik vreemd vind, alles en iedereen houdt zijn mond dicht als het gebeurt. Wie is er nu gek denk ik dan want als iemand rood krijgt moet hij in mijn ogen gestraft worden en een scheidsrechter die dat niet doet moet ook gestraft worden. De sportparken worden overspoeld met rapporteurs, de kranten en internetsites geven voldoende informatie maar er gebeurt helemaal niets. Maar ik kan mij een ding niet voorstellen en dat is dat je als een scheidsrechter dit soort blunders maakt lekker van je gehaktballetje zit te smullen.