Sporttassen en Douchen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

 

 

Als je zoals in mijn geval regelmatig op een sportcomplex verschijnt dan val je soms om van verbazing.

Als je zoals in mijn geval regelmatig op een sportcomplex verschijnt dan val je soms om van verbazing.

Dat overkwam mij enkele weken geleden weer eens toen ik voor een interview afgesproken had op een sportcomplex in de stad Groningen. Bij aankomst werd er door diverse jeugdteams getraind en ik ook besloot even bij de trainingen te gaan kijken want ik had tijd genoeg omdat een van de levenslessen die ik van mijn vader mee had gekregen als volgt luidde: Zorg altijd dat je vijf minuten voordat je hebt afgesproken aanwezig bent dan ben je nooit te laat.

 Bij de trainingen aangekomen zag ik enkele ouders langs de lijn staan en moest ik glimlachen bij de gedachte dat ze misschien de column , Ouders op het voetbalveld” wel gelezen habben. Die gedachte kon ik wat deze ouders betrof direct in de bekende prullenbak gooien zag ik toen de training afgelopen was. Het laatste fluitsignaal had nog niet geklonken of de eerste scooters en brommers werden gestart. Autoportieren werden via de futuristische afstandsbedieningen ontgrendeld en enkele minuten later was het sportveld leeg op een persoon na …. de trainer. De beste man ruimde de materialen op die nu eenmaal nodig zijn voor een training en ging richting huis.Ik bleef met stomheid geslagen achter op het verlaten sportcomplex want dit had ik in mijn bijna 25-jarige loopbaan als jeugdtrainer nog nooit meegemaakt. Verder heb ik toch een redelijk aantal jaartjes gevoetbald en heb aardig wat sporttassen versleten maar de sportzaken in den lande kunnen dat artikel wel van hun bestellijst schrappen. De jeugd vliegt nu, met dank aan de ouders, als een razende Roeland naar huis in kleding dat mag  ik aan aannemen, want er is immers getraind, wel wat vochtig van transpiratie is. Nee de Kids wordt een helm op het hoofd gedouwd en gaan met die banaan achter op de scooter of brommer richting huis en warm badje. In de dure leaseauto,s van tegenwoordig liggen de plasticafvalbakken al standaard klaar want als de training eens door mocht gaan terwijl het regent, vroeger ging een training altijd door als het regende, dan kon er eens een vlek op de bekleding komen die er maar met moeite uit te wassen viel.

De onzin die hier boven staat zou niet zo moeten zijn want in mijn  tijd als jeugdspeler kon je op je kop gaan staan maar er werd verplicht gedoucht. Geen smoesjes van handdoek vergeten want de trainer had er altijd een paar extra een wijze les die ik meenam toen ik later zelf jeugdtrainer werd bij onder andere de E1-junioren van de v.v. Kloosterburen. Je moest als jeugdtrainer alleen de factor tijd in de gaten want er waren gastjes bij die rustig een uur bleven onder de douche bleven staan als je hun zin gaf  wat nu ook weer niet de bedoeling was.  Dan kwamen de verhalen los die niet altijd over het voetballen gingen maar ook over andere zaken waar ze zich voor interesseerden. Dat waren de momenten die het jeugdtrainerschap bijzonder maakten. Dan was daar soms het verdriet om iets wat hun raakte en waar onder het douchen en aankleden over gepraat werd. Natuurlijk werden de jongere voetballers/sters door de ouders opgehaald maar die wachten geduldig op hun kroost of hielpen mee met veters strikken of even goed afdrogen waarvan de pupil het na een veeg over zijn rug wel in orde vond. Het gezamenlijk douchen bracht ook sfeer in het team wat weer resultaat opleverde. Want een goede sfeer geeft altijd resultaat. Natuurlijk werden er ook wel een geintjes uitgehaald  met de bekende shampoo fles maar dat gebeurde altijd met respect naar elkaar. Daar moest ik aan denken toen ik dus enkele weken geleden op het verlaten sportpark stond en een beetje medelijden kreeg met de jeugdige voetballertjes achter op de brommer, scooter of  in de leaseauto kreeg.  Want toen ik, helaas lang geleden, een  jong voetballertje was kreeg ik voor mijn verjaardag een sporttas die de grote Johan Cruijff ook had die bij Puma onder contract stond. Die van mij was iets kleiner maar er stond wel Puma op. Zo trots als een pauw kon ik niet wachten tot het seizoen in maart, ik ben in januari jarig, weer begon. Dat maakt veel jeugd tegenwoordig niet mee want die komen in trainingstenue van huis en worden soms gebracht met de auto door een vader in een bezweet overhemd die zich verontschuldigd bij de trainer met de opmerking: , Sorry we zijn wat laat maar ik had wat tegenwind want ik fiets tegenwoordig naar mijn werk......”