Jan Pier(SV Bedum) mag niet geruisloos afscheid nemen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Mijn standpunt is, een voetballer of voetbalster moet zelf zijn moment van afscheid nemen bepalen. Er zijn erbij die daar in doordraven zoals Sjaak Swart die nog alle dagen verbaasd is dat Frank de Boer hem geen plaats in zijn wedstrijdselectie gunt maar een beetje normaal denkend iemand weet heel goed wanneer het tijd wordt om de voetbalschoenen aan de wilgen te hangen. Helaas zijn er echter velen die dat niet zelf mogen bepalen maar wordt dat door een vervelende blessure bepaald.
1376388023N1003361 523807017691296 349170452 n
Marco van Basten, Jan Mulder zijn twee beroemde voetballers die niet zelf het moment van afscheid nemen konden bepalen. Waar voor Jan Mulder een kapot geopereerde knie het einde van zijn carrière betekende werd de enkel van Marco van Basten wereldberoemd. Van Basten blesseerde zich tegen FC Groningen doordat hij een domme overtreding op Edwin Olde Riekering beging en plukte daar in zijn latere jaren als voetballer de vruchten van. En nog steeds ondervind Van Basten hinder van de roofbouw die hij op zijn jarenlange geblesseerde enkel heeft gepleegd.

Enkele dagen geleden kreeg ik een bericht van een jonge voetballer die ook te horen had gekregen, het is einde carriere. Ik moet zeggen daar werd ik even verdrietig van. Het bericht kwam namelijk van Jan Pier, de spits van SV Bedum zondag. Jan raakte in het seizoen 2011-2012 ernstig geblesseerd aan zijn enkel. Het was een jaar dat Bedum niet echt ruim in zijn spelers zat en het was ook een jaar dat Bedum voor geen meter draaide in de vierde klasse C. Vechtend tegen degradatie, een smalle selectie en meer van die ongein zorgde er voor dat Jan Pier te vaak geblesseerd binnen de lijnen stond. Maar neem dat een jongen van toen 20 jaar eens kwalijk, die wil gewoon voetballen en wil geen pijn voelen.

Een voetballiefhebber, en dat is Jan, wil namelijk altijd voetballen en komt vervolgens ook nog eens opdraven voor welk lullig potje van welk regioteam dan ook. Het spelen voor Bedum en andere flutwedstrijden zorgde er voor dat de blessure verslechterde en een operatie onvermijdelijk was. Een operatie die goed verliep want nadat hij de eerste helft van het seizoen 2012-2013 gemist had was Jan Pier na de winterstop weer van de partij. Scoren was hij nog niet verleerd want Jan legde ze er weer gemakkelijk in. Een prima spits was weer herboren en ik kon mij alweer op een volledig seizoen Jan Pier verheugen.
Ik ken Jan al heel lang en in het in memoriam van Mart Buikema gaf ik aan dat ik verwachtte dat Jan en Mart ooit nog wel een keer weer samen zouden gaan spelen. Een gouden duo wat als jeugdspeler elkaar blind kon vinden samen op jacht naar nog meer successen.

Helaas was dat idee na het tragisch overlijden van Mart Buikema  op 16 juni 2013 iets wat niet meer zou gebeuren en dat was ook voor Jan een hele klap. Want nog regelmatig had hij contact met zijn voetbalvriend uit zijn FC LEO periode. Maar de zomer werd nog beroerder voor de spits van Bedum want de problemen met zijn enkel bleken nog niet voorbij te zijn. Een terugkeer naar de chirurg was de enige optie en tijdens dat bezoek kreeg de nu 22 jarige voetballer te horen, je kunt beter een punt achter je loopbaan als voetballer zetten.

Dat kwam even hard aan voor een voetbaldier die enkele weken eerder een vriend had verloren en nu ook nog eens zelf het voetbal vaarwel moet zeggen. Ik kan er niets aan doen, en misschien heeft dat wel met ouder worden te maken, ik had het er even moeilijk mee dat Jan Pier te horen had gekregen, het is beter dat je stopt.  Ik had het er moeilijk mee omdat ik Jan als voetballer graag mag zien spelen maar meer om de persoon. Jan is een jongen naar mijn hart die altijd bereid was om mij uit de brand te helpen als er voor de Ommelander Courant weer een belverslag gemaakt moest worden en ik in Jan een, slachtoffer’ vond omdat de heren trainers onbereikbaar waren.

Een jongen naar mijn hart ook omdat Jan gewoon Jan is en niet iemand die opeens anders werd omdat hij in een eerste elftal kwam te spelen. Gewoon normaal doen is een typering die absoluut bij hem past. Vandaar dat ik hem deze pech niet gun want een voetballer behoort zelf het moment van stoppen te kiezen en dat geldt zeker voor Jan Pier. Die mag het in mijn optiek  niet opgelegd worden dat hij door welke blessure dan ook moet stoppen.

Zo komt er geruisloos een einde aan een veel te korte carrière van een jongen die ik nog graag jarenlang had willen zien voetballen. Dan had ik hem dat zien doen waar hij goed in was, het scoren van doelpunten. Maar dan was daar ook altijd dat ene moment geweest, het schudden van handen en de vraag, hoe gaat het met je. Dat is waarom ik Jan Pier waardeer en het daarom ook ongelofelijk spijtig vind dat er aan zijn carrière op deze wijze een einde is gekomen.

Een geruisloos afscheid wordt het hopelijk niet want Jan verdiend een mooi afscheid. Daar moet SV Bedum-zondag maar voor moet zorgen dacht ik zo. Want ik neem aan dat ze in Bedum weten dat je een afscheid als deze niet even geruisloos voorbij moet laten gaan.