Een moment wat ik graag met Jan had willen delen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

Een strak veldje is een benaming wat past bij een kunstgrasveld. Hagelwitte lijnen, gras wat groener dan groener is, kortom een lust voor het oog.
johann
Dat trof ik vanavond, donderdag 8-8-2013 in Bedum aan want het kunstgrasveld van SV Bedum is klaar voor gebruik. Een mooie kunstgrasmat moet er voor zorgen dat het geknoei op de, toendra van Bedum’ voor het grootste gedeelte tot het verleden behoort. Er werd door de 1e selectie van de zaterdagtak van SV Bedum op het kunstgrasveld getraind en de zondagtak trainde op natuurgras. Maar ook de zondagtak zal met regelmaat op het kunstgras kunnen trainen want iedereen een beetje te vriend houden is in een eerste jaar van een fusie geen verkeerde gedachte.

Ik moet zeggen, als redelijk bekend met het complex, kantine en bestuurskamer van de Bedumers verdienen alle vrijwilligers een groot compliment. Want er zijn wat uurtjes zelfwerkzaamheid verricht in Bedum. Zo komt de kleur paars in veel dingen terug wat kantine en bestuurskamer betreft en ook het logo op het gebouw geeft aan, hier worden de zaken serieus aangepakt. Wel wordt op dit moment nog even in de, oude’ kleuren gevoetbald maar ook dat gaat helemaal goed komen want over enkele weken zal het paars de kleur zijn waarin de Bedumers ten strijde trekken.

Mooie dingen op weg naar een toekomst waarin SV Bedum op prestatie niveau zal willen doorgroeien maar waar ook voldoende ruimte voor de recreatieve voetballers en voetbalsters zal zijn. Een toekomst waarvan ik een persoon het graag had gegund dat hij de samenvoeging van Bedum en CVVB en het nu aangelegde kunstgrasveld met eigen ogen had kunnen aanschouwen. Vanmorgen keek ik vanaf mijn bureaustoel naar de muur rechts van mij. Daar hangt het programmaboekje van de erewedstrijd van Jan van Dijken. Het programmaboekje hangt vanaf 29 mei 2010 op een vaste plaats aan de wand en zal daar ook niet  verdwijnen.

Een vloek is teveel gezegd, want dat past ook niet bij Jan, toen ik mij besefte dat ik een paar uur later dat zou zien wat ik Jan zo graag had gegund. Een blik op het veld waar we samen vaak over gesproken hebben omdat we beide vonden dat kunstgras voor voetballend Bedum bittere noodzaak was. In onze rubriek, Even bellen of op bezoek bij Jan’ hebben we er regelmatig aandacht aan besteed. Soms op het randje maar soms ook over het randje maar altijd met de intentie, Bedum heeft dit veld nodig. Helaas ging de gezondheid van Jan sneller achteruit dan dat de politiek een besluit nam maar ook dat wisten we beide, zo gaat dat namelijk in een wereld die de onze niet was en ook nooit zou worden.

Daar dacht ik aan toen ik vanavond alleen, als je een afspraak hebt zorg je dat je vroeg aanwezig bent, op het kunstgrasveld in Bedum stond. Mijn gedachten gingen even terug naar de gesprekken die ik samen met Jan heb gevoerd over alles wat maar met het kunstgrasveld in Bedum te maken had. Mijn gedachten gingen terug naar een man met wie ik dit moment graag even in de middencirkel had willen delen. Mijn gedachten gingen even terug naar mijn voetbalvriend die ooit de geweldige definitie van een voetballer gaf. Als iemand een bal voorbij loopt is het geen, echte’. Wij waren vanavond echter wel echt geweest want natuurlijk zou er een bal aanwezig zijn geweest. Na een paar keer een balletje te hebben overgetrapt zouden we vervolgens samen tot de conclusie gekomen zijn, in Bedum ligt een kunstgrasveld op een complex waar iedereen trots op mag zijn.