Gas erop!!

Geschreven door Jolanda Langeland op . Geplaatst in Columns

Sinds ik voor de Ommelander Courant actief ben heb ik veel personen leren kennen. Niet alleen uit de voetbalwereld maar ook in andere sporten. De een kom je wat vaker tegen dan de andere en de een volg je wat meer dan de andere. Zo zijn het in de wielersport Nick Bronsema en Peter Merx die ik met enige regelmaat tegenkom, bij volleyballend Bedum is het Carry Lanenga die mij regelmatig van informatie voorziet en ook marathonschaatster Jolanda Langeland kom ik zeker een paar keer per jaar tegen.
Jolande20Langeland20column

Zonder de anderen iets tekort te doen is Jolanda iemand waar ik veel respect voor heb door wat ze in haar loopbaan als marathonschaatster heeft bereikt wat op dinsdag 18 juni nog een keer bevestigd werd. Op die avond reed ze, met nog negen andere marathonschaatsters, mee in de dernykoers die voorafgaand aan de 30e Omloop van Bedum werd georganiseerd. Dat was even iets anders dan op de smalle ijzers die haar onder andere als winnares van de Holland Venetiëtocht  2012 over de finish deden komen. Een sportvrouw met een groot hart voor haar sport die in 2011 op een andere wijze merkte wat sport voor haar betekende. Toen vertrok ze namelijk voor een periode van tien weken naar Ghana om in het Hanukkah Children Home in Sunyani vrijwilligerswerk te doen. Ze wilde na terugkomst in 2011 eigenlijk nog één seizoen vlammen om vervolgens een punt achter haar loopbaan te zetten maar dat liep even anders. Nog steeds is ze in het peloton van Marathonschaatsters actief en zal dat ook de komende winter nog zijn. Een geweldige sportvrouw die ook nog over andere verborgen talenten beschikt. Want vanmorgen, 26 juni, las ik onderstaande column op www.schaatsen.nl en ik moet zeggen, ik heb ook direct de andere columns van Jolanda gelezen want ze zijn geweldig.
In, Gas erop! ’laat ze zien waar het bij haar om draait als sportvrouw. Dat is gaan voor het podium, in welke discipline dan ook. Daarom hieronder de column ,Gas erop!  van Jolanda Langeland.

Dertig minuten

Hij op zijn historisch tweetaktmotortje, ik op de racefiets. De klik was er vanaf seconde één. Jerry, mijn man voor dertig minuten. Ik keek hem in de ogen en ik wist dat het goed zat. Hij had een mooie brede rug, blauwe ogen en een perfect opgevoerd motortje. Ik gaf hem een hand, hij pakte de mijne. We stelden ons voor, maar geen van beide verstond iets van de naam. Het maakte niet uit, het geluid van zijn motortje klonk ook fantastisch en Google zou hem een dag later vast wel kennen. Stayeren was toegestaan, eigenlijk verplicht. Hij voorop, om te zorgen voor de perfecte lijn. Mijn taak? Plakken met mijn voorwiel tegen zijn mooie blauwe spatbord.

Primeur

Het startschot had geklonken en Bedum had de primeur. Tien marathondames, tien stoere mannen en tien dikke, vette ronkende derny’s. Daar waar we normaal de strijd aangaan op het ijs, werd het nu een strijd op de fiets. Een strijd van vrouw tegen vrouw in een spel die derny-coureurs als geen ander kennen. Af en toe keek hij even over zijn schouder "Gaat ie?" "Jaaaahhh, gas erop", kreeg hij als antwoord terug, waarna hij nogmaals zijn hoofd over zijn schouder wierp en mij zijn mooie brede lach liet zien. Dertig minuten lang waren wij één, hij voorop, ik daarachter. Volgen moest je, afhaken was geen optie, wij gingen voor de winst.

Finish

Met de finish in zicht was het spel gespeeld. Ik moest nog even uit het zadel komen om dik boven de vijftig kilometer per uur zijn wiel te kunnen houden, maar het was genoeg. Hij stak zijn hand in de lucht en ik was kapot. Onze wegen eindigden bovenop het podium, samen aan de champagne en daarna heb ik hem nooit weer gezien. Zijn weg ging terug naar Harderwijk, althans dat stond er achterop zijn spatbord. Ik bleef achter met Google in Bedum. Ik typte in "derny Harderwijk" en ging naar afbeeldingen.

 Jerry, wanneer gaan we weer?